Mieczysław Dobrzański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Karol Dobrzański
„Leliwa”
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 31 grudnia 1897
Tarnów
Data i miejsce śmierci 11 października 1943
Auschwitz-Birkenau
Przebieg służby
Lata służby 1914-1943
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca 6 pspodh., szef Wydziału II Komendy Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ, szef sztabu Obszaru Lwów AK
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa, kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Mieczysław Karol Dobrzański ps. „Leliwa” (ur. 31 grudnia 1897 w Tarnowie, zm. 11 października 1943 w Auschwitz-Birkenau) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Mieczysław Karol Dobrzański urodził się 31 grudnia 1897 roku w Tarnowie, w rodzinie Władysława i Marii ze Smolików.

W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich i służył w 3 pułku piechoty. W połowie 1915 został przeniesiony do 6 pułku piechoty i awansowany do stopnia podporucznika. Po kryzysie przysięgowym od sierpnia 1917 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym, gdzie był dowódcą 9 kompanii 3 pułku piechoty II Brygady. Wziął udział m.in. w bitwie pod Rarańczą.

Od czerwca 1920 oficer Wojska Polskiego, początkowo w Dowództwie Okręgu Generalnego Kielce, następnie służył w 9 pułku piechoty, a później w 70 pułku piechoty.

W latach 1927-1929 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 1 września 1929 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko szefa sztabu[1]. 23 października 1931 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 Batalionu Strzelców w Chojnicach[2]. Następnie był dowódcą I batalionu 6 Pułku Strzelców Podhalańskich. W 1934 został awansowany do stopnia podpułkownika dyplomowanego i został szefem sztabu DOK IX Brześć nad Bugiem.

W 1938 został mianowany dowódcą 6 Pułku Strzelców Podhalańskich i pułkiem tym dowodzi w czasie kampanii wrześniowej. Po zakończeniu działań wojennych uniknął niewoli i przyjechał do Warszawy, gdzie prowadził przedsiębiorstwo handlu nieruchomości.

W grudniu 1939 wstąpił do SZP i został szfem Wydziału II Komendy Okręgu Warszawa Miasto. W tym czasie używa pseudonimów „Koniak” i „Leliwa”. Funkcję tę pełnił również w ZWZ. We wrześniu 1941 został szefem sztabu Obszaru Lwów ZWZ, później AK, gdzie używał pseudonimów „Leon” i „Stefan” oraz przybranego nazwiska „Zalewski”.

Aresztowany w nocy z 3 na 4 grudnia 1942 pod nazwiskiem Zalewski, początkowo uważany był za szefa Oddz. II Komendy Głównej AK. W czasie śledztwa zaproponowano mu wyjście na wolność pod warunkiem umożliwienia Gestapo dotarcie do gen. Stefana Roweckiego, propozycja ta została przez niego odrzucona. Został przewieziony na Pawiak, a w dniu 13 maja 1943 wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie oznakowany został numerem obozowym 161408.

W trakcie pobytu w obozie brał czynny udział w konspiracji obozowej. W dniu 11 października 1943 został rozstrzelany.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 287.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 327.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944 t. 1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987. ISBN 83-211-0739-7.