Mieczysław Grużewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Grużewski
major dyplomowany kawalerii major dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 30 stycznia 1889
Data śmierci 6 stycznia 1953
Przebieg służby
Lata służby do 1932
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 22 Pułku Ułanów
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Medal Niepodległości Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii

Mieczysław Grużewski herbu Lubicz (ur. 30 stycznia 1889, zm. 6 stycznia 1953[1]) – doktor, major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mieczysław Grużewski urodził się 30 stycznia 1889 roku. Z dniem 1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika, i przydzielony do 8 pułku Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego w Krakowie[2]. W latach 1920–1921 pełnił służbę w Oddziale V Personalnym Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, a jego oddziałem macierzystym był 8 pułk ułanów[3]. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 107. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii)[5]. W 1923 roku pełnił służbę w Generalnym Inspektoracie Jazdy w Warszawie na stanowisku oficera sztabu, pozostając oficerem nadetatowym 8 pułku ułanów[6]. 2 listopada 1923 roku został przydzielony do 8 pułku ułanów z jednoczesnym odkomenderowaniem do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kurs Doszkolenia. 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przeniesiony do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie na stanowisko wykładowcy[7]. W 1928 roku dowodził szwadronem w 8 pułku ułanów w Krakowie[8]. 5 listopada 1928 roku otrzymał przeniesienie macierzyście do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[9]. 6 lipca 1929 roku został przeniesiony do 22 pułku Ułanów Podkarpackich w Brodach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[10]. W 1930 roku był jednym z trzech oficerów korpusu kawalerii w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku, którzy pełnili czynną służbę wojskową[11]. 28 stycznia 1931 roku został zwolniony ze stanowiska zastępcy dowódcy pułku z zachowaniem dodatku służbowego z jednoczesnym oddaniem do dyspozycji szefa Sztabu Głównego[12]. Został delegatem Sztabu Głównego przy Dyrekcji Robót Publicznych w Wilnie[13]. 23 października 1931 roku został przeniesiony do dyspozycji szefa Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych, a następnie dowódcy Okręgu Korpusu Nr I[14]. Z dniem 31 marca 1932 roku został przeniesiony w stan spoczynku z powodu uznania przez komisję superrewizyjną za trwale niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej[15].

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[16]. 24 kwietnia 1938 roku został sekretarzem Wileńsko-Nowogródzkiego Wojewódzkiego Zarządu Polskiej Macierzy Szkolnej. Prezesem Zarządu został Stanisław Świątecki, a wiceprezesami Zofia Iwaszkiewiczowa i Zenon Mikulski, a jednym z członków podpułkownik Tadeusz Podwysocki[17].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grobonet
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 8 z 25 stycznia 1919 roku, poz. 303. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 9 z 28 stycznia 1919 roku, poz. 349.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 251, 642.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 28 z 28 lipca 1920 roku, poz. 703.
  5. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 54.
  6. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 75, 615, 677.
  7. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 557, 600, 1370. Lista oficerów Sztabu Generalnego, Oddział V Sztabu Generalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych (stan z dnia 31 grudnia 1925 roku), Drukarnia Sztabu Generalnego, Warszawa 1926, s. 12.
  8. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 297, 339.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 342.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 192.
  11. Rocznik oficerów kawalerii 1930, Główna Drukarnia Wojskowa, nakładem Przeglądu Kawaleryjskiego, Warszawa 1930, s. 35, 72, pierwszą lokatę posiadał major doktor Hilary Wiktor Kossak, a drugą lokatę major Aleksander Józef Gulkowski. Wszyscy trzej byli oficerami dyplomowanymi.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 3.
  13. Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, 18.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 330.
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 258.
  16. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 336, 892.
  17. Sprawozdanie z działalności Towarzystwa Polskiej Macierzy Szkolnej w 1937 roku, Warszawa 1938, s. 9.
  18. Monitor Polski z 1933 r. Nr 255, poz. 273

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]