Mieczysław Jankowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Mieczysław Jankowski (ur. 15 października 1917, zm. 10 kwietnia 2005 w Warszawie[1]) – polski tancerz Opery i Teatru Wielkiego w Warszawie i pedagog warszawskiej Państwowej Szkoły Baletowej, długoletni partner życiowy Jerzego Waldorffa.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie wileńskiego sędziego sądu grodzkiego. Mając kilkanaście lat pobierał pierwsze lekcje tańca klasycznego w szkole pani Muraszowej. Podczas okupacji od grudnia 1939 mieszkał w Warszawie, gdzie uczęszczał do konspiracyjnej średniej szkoły baletowej mieszczącej się na rogu ulic Mokotowskiej i Wilczej. Ćwiczył w niej pod okiem legendarnego tancerza Leona Wójcikowskiego. Jesienią 1943 złożył publiczny szkolny egzamin.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Tuż po wojnie został przyjęty do grupy tanecznej w nowo utworzonym Zespole Artystycznym Centralnego Domu Żołnierza, w którym występował przez kilka lat. W latach 50. występował w Operze i Filharmonii Warszawskiej, m.in. w Panu Twardowskim Ludomira Różyckiego (1951) i Jeziorze łabędzim Piotra Czajkowskiego (1956)[1].

Później został tancerzem i asystentem baletmistrza Teatru Wielkiego w Warszawie. Pełnił także funkcję inspektora baletu i wykładowcy tańca klasycznego w Państwowej Szkole Baletowej w Warszawie. Jego wychowankiem jest m.in. choreograf Andrzej Glegolski[2],

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Role baletowe[edytuj | edytuj kod]

Realizacje spektakli[edytuj | edytuj kod]

Związek z Jerzym Waldorffem[edytuj | edytuj kod]

Nagrobek Jerzego Waldorffa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, miejsce pochówku także Jankowskiego

W 1939 podczas pobytu w Warszawie 22-letni Mieczysław Jankowski poznał 29-letniego wówczas Jerzego Waldorffa. Do stolicy przyjechał w odwiedziny do kuzynki, a poznali się u jednej ze wspólnych znajomych. Ich związek rozpoczął się jednak dopiero przy kolejnym spotkaniu. Wkrótce odbyli wspólną podróż do Krynicy ze wspólną znajomą, Krystyną Nowosielską. Po pobycie w Krynicy, 1 maja 1939 przedstawili oficjalnie swój związek rodzinie Jerzego[3] .Wydarzenie to, oprócz akceptacji matki Jerzego, stało się przyczyną infamii ze strony warszawskich krewnych[styl do poprawy]. Gdy jesienią Jankowski wrócił do Wilna, zastał go tam wybuch wojny. W październiku Jerzy przedostał się przez granicę okupacyjną i przyjechał do rodziny Jankowskich. Na Boże Narodzenie sprowadził Mieczysława do Warszawy.

Zamieszkali razem i prowadzili wspólne życie. Podczas okupacji Jerzy Waldorff zajmował się organizowaniem koncertów muzycznych pod szyldem Rady Głównej Opiekuńczej, a Mieczysław Jankowski uzupełniał edukację na tajnych kompletach.

Do związku i wzajemnego uczucia przyznawali się tylko wobec najbliższej rodziny i przyjaciół. Oficjalnie Mieczysław Jankowski przedstawiany był jako kuzyn i przysposobiony przez matkę brat Jerzego. Według relacji przyjaciół to Jankowski prowadził ich wspólny dom. Zajmował się również Jerzym Waldorfem, gdy ten pod koniec życia wymagał stałej opieki. Waldorff i Jankowski od dawna starali się zabezpieczyć swój związek, wiedząc, że polski system prawny nie zna pojęcia związków partnerskich. Już w 1959 Jerzy Waldorff uczynił Jankowskiego swoim spadkobiercą, a dla zapewnienia niepodważalności testamentu poczynił wszelkie możliwe konstrukcje prawne.[styl do poprawy] Związek obydwu trwał przez 60 lat – Jerzy Waldorff zmarł w 1999.

Mieczysław Jankowski zmarł 10 kwietnia 2005. Jego prochy spoczywają we wspólnym grobie z Jerzym Waldorffem na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Notatka o Mieczysławie Jankowskim w serwisie e-teatr.pl, dostęp 2009-01-20
  2. Gardzina Katarzyna K.. „Trubadur”. 3(40)/2006, lipiec-wrzesień 2006. ISSN 1642-3399 (pol.). 
  3. 3,0 3,1 Mariusz Urbanek: Miecio od Waldorffa. 24 października 2008. [dostęp 2011-10-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]