Mieczysław Jankowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mieczysław Jankowski (ur. 15 października 1917, zm. 10 kwietnia 2005 w Warszawie[1]) – polski tancerz Opery i Teatru Wielkiego w Warszawie i pedagog warszawskiej Państwowej Szkoły Baletowej, długoletni partner życiowy Jerzego Waldorffa.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie wileńskiego sędziego sądu grodzkiego. Mając kilkanaście lat pobierał pierwsze lekcje tańca klasycznego w szkole pani Muraszowej. Podczas okupacji od grudnia 1939 mieszkał w Warszawie, gdzie uczęszczał do konspiracyjnej średniej szkoły baletowej mieszczącej się na rogu ulic Mokotowskiej i Wilczej. Ćwiczył w niej pod okiem legendarnego tancerza Leona Wójcikowskiego. Jesienią 1943 złożył publiczny szkolny egzamin.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Tuż po wojnie został przyjęty do grupy tanecznej w nowo utworzonym Zespole Artystycznym Centralnego Domu Żołnierza, w którym występował przez kilka lat. W latach 50. występował w Operze i Filharmonii Warszawskiej, m.in. w Panu Twardowskim Ludomira Różyckiego (1951) i Jeziorze łabędzim Piotra Czajkowskiego (1956)[1].

Później został tancerzem i asystentem baletmistrza Teatru Wielkiego w Warszawie. Pełnił także funkcję inspektora baletu i wykładowcy tańca klasycznego w Państwowej Szkole Baletowej w Warszawie. Jego wychowankiem jest m.in. choreograf Andrzej Glegolski[2],

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Role baletowe[edytuj | edytuj kod]

Realizacje spektakli[edytuj | edytuj kod]

Związek z Jerzym Waldorffem[edytuj | edytuj kod]

Nagrobek Jerzego Waldorffa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, miejsce pochówku także Jankowskiego

Mieczysław poznał Jerzego Waldorffa w 1938 podczas pobytu w Warszawie. Wkrótce wspólnie wyjechali do Krynicy i po tym wyjeździe postanowili poinformować o swoim związku rodzinę, co oficjalnie nastąpiło 1 maja 1939[3]. Matka Waldorffa zaakceptowała jego partnera, lecz ojciec postanowił go wydziedziczyć, a część krewnych zareagowała ostracyzmem.

Późnym latem 1939 Mieczysław wrócił do Wilna, gdzie zastał go wybuch wojny. W październiku Jerzy przedostał się przez granicę okupacyjną i w grudniu sprowadził Mieczysława do Warszawy. Od tej pory do końca życia mieszkali razem.

Do związku i wzajemnego uczucia przyznawali się tylko wobec najbliższej rodziny i przyjaciół. Oficjalnie Mieczysław przedstawiany był jako kuzyn i przysposobiony przez matkę brat Jerzego. Według relacji przyjaciół to Jankowski prowadził ich wspólny dom. Zajmował się również Jerzym, gdy ten pod koniec życia wymagał stałej opieki.

Już w 1959 Waldorff sporządził testament, starając się zabezpieczyć przyszłość Mieczysława wobec braku wystarczających gwarancji dla związków partnerskich w polskim systemie prawnym. Dla pewności, że jego wola zostanie uszanowana, uzupełnił testament odręcznym, obszernym kodycylem, w którym wyjaśniał, że zapisu w akcie notarialnym nie należy traktować jako spadku na rzecz Mieczysława Jankowskiego, lecz jako spłatę długu z tytułu należności za pracę w jego domu przez 60 lat[3].

Mieczysław Jankowski zmarł 10 kwietnia 2005. Jego prochy spoczywają we wspólnym grobie z Jerzym Waldorffem na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Notatka o Mieczysławie Jankowskim w serwisie e-teatr.pl, dostęp 2009-01-20
  2. Gardzina Katarzyna K.. „Trubadur”. 3(40)/2006, lipiec-wrzesień 2006. ISSN 1642-3399 (pol.). 
  3. 3,0 3,1 Mariusz Urbanek: Miecio od Waldorffa. 24 października 2008. [dostęp 2011-10-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]