Mieczysław Lesz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Lesz
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1911
Lwów
Data śmierci 21 grudnia 1998
Minister członek rządu
Okres od 14 grudnia 1965
do 11 kwietnia 1968
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister handlu wewnętrznego
Okres od 17 sierpnia 1957
do 14 grudnia 1965
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Marian Minor
Następca Edward Sznajder
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Mieczysław Stanisław Lesz (ur. 20 maja 1911 we Lwowie, zm. 21 grudnia 1998) – polski profesor doktor habilitowany inżynier mechanik i polityk, minister handlu wewnętrznego (1957–1965) oraz minister członek rządu (1965–1968).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Mieczysława i Olgi. Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej, uzyskał następnie stopień profesora doktor habilitowanego[1] specjalizował się również w ekonomii. Od 1936 do 1939 pracował w przemyśle, od 1940 do 1942 pracownik Politechniki Lwowskiej, następnie był inżynierem w Kazaniu. W latach 1942–1945 w Armii Czerwonej i partyzantce. W okresie 1945–1949 dyrektor generalny Centralnego Zarządu Przemysłu Metalowego.

Należał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, w 1932 wstąpił do Komunistycznej Partii Polski. Następnie członek Polskiej Partii Robotniczej oraz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (od 1948). Od 1959 do 1964 był zastępca członka, a następnie do 1968 członkiem Komitetu Centralnego PZPR.

Od 1949 podsekretarz stanu w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki, a od 1950 do 1953 w Ministerstwie Górnictwa, następnie do 1956 zastępca przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, a do 1957 Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. W latach 1957–1965 minister handlu wewnętrznego, a od 1965 do 1968 minister członek rządu i jednocześnie zastępca przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki. Od 1968 pracownik naukowy Instytutu Chemii Ogólnej.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą (1964)[2] i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1946)[3].

Został pochowany na warszawskim Cmentarzu Północnym[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]