Mieczysław Linde

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Linde
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 18 listopada 1868
Lwów
Data śmierci 1940
Przebieg służby
Lata służby 1888–1927
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca
• Legii Oficerskiej w obronie Lwowa
9 Pułku Strzelców Pieszych
XXIII Brygady Piechoty
XXIV Brygady Piechoty
• XXXVI Brygady Piechoty,
z-ca dowódcy DOK VI
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
obrona Lwowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Mieczysław Eugeniusz Linde Edler von Brykula (ur. 18 listopada 1868 we Lwowie, zm. w 1940 w rejonie kotłaskim[1])[2]podpułkownik piechoty Cesarskiej i Królewskiej Armii oraz generał dywizji Wojska Polskiego. Odznaczony Orderem Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj]

Herb nadany Lindemu
w 1916

W 1884, po ukończeniu pięciu klas gimnazjum we Lwowie, wstąpił do Szkoły Kadetów w Bratysławie. 18 sierpnia 1888 awansował na chorążego i rozpoczął zawodową służbę w C. K. armii. W 1903 został mianowany komendantem szkoły jednorocznych ochotników we Lwowie. W I wojnie światowej uczestniczył w walkach na froncie włoskim jako dowódca batalionu i pułku – od 1916 w stopniu podpułkownika. Od 1914 bezskutecznie starał się o przydział do Legionów Polskich. W uznaniu 30-letniej służby, 10 września 1916 otrzymał austriackie szlachectwo I stopnia (najniższego), z tytułem „Edler” i predykatem „von Brykula”[3].

Służba w Wojsku Polskim[edytuj]

22 listopada 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą Legii Oficerskiej w obronie Lwowa. W lutym 1919 w Chyrowie objął dowództwo grupy swojego imienia. Od maja do sierpnia dowodził Grupą Operacyjną gen. Władysława Sikorskiego. 1 sierpnia został mianowany dowódcą 9 Pułku Strzelców Pieszych[4]. Od 11 stycznia do lipca 1920 dowodził kolejno: XXIII, XXIV i XXXVI Brygadą Piechoty.

1 maja 1920 został zatwierdzony z dn. 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika. 19 lipca objął dowództwo 6 Dywizji Piechoty. 25 września 1921 otrzymał nominację na stanowisko zastępcy dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie.

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go do stopnia generała dywizji ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 5 lokatą w korpusie generałów[5].

2 września 1926 odbyła się we Lwowie uroczystość pożegnania gen. Lindego jako zastępcy dowódcy OK VI[6]. Od 1 kwietnia 1927 w stanie spoczynku. Osiadł we Lwowie.

Podczas kampanii wrześniowej był jednym z organizatorów Straży Obywatelskiej w tym mieście. Po agresji ZSRR na Polskę i kapitulacji Lwowa, wbrew warunkom rozejmu 3 października 1939 został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu na Zamarstynowie[7]. Po wywózce ze Lwowa znalazł się w obozie w Starobielsku II. Następnie – z wyrokiem skazującym na 10 lat pobytu w łagrze – jesienią 1940 został wywieziony na północ w okolice Kotłasu. Nazwisko generała figuruje na Ukraińskiej Liście Katyńskiej. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Rodzina[edytuj]

Mieczysław Linde był żonaty z Sydonią Baudisch. Jego syn, ppor. Tadeusz Linde, służył w 3 Pułku Artylerii Polowej Legionów i 4 lipca 1920 poległ pod Klewaniem.

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Według CAW, Ap. 2599, 4227 (LW 055/5 z 5.1940 r., poz.1) Mieczysław Linde po aresztowaniu w październiku 1939 był więziony w Zamarstynowie we Lwowie, a potem w Kijowie. Został zamordowany wiosną 1940 przez NKWD, prawdopodobnie tamże. Patrz:Ogrody Wspomnień - Mieczysław Linde
  2. sejm-wielki.pl - Mieczysław Eugeniusz Linde (pol.) [dostęp 2011-12-11]
  3. Sławomir Górzyński, Nobilitacje w Galicji w latach 1772-1918, DiG 1997
  4. Datę 1 sierpnia 1919 podają Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski. Natomiast autorzy „Księgi chwały piechoty” podają, że płk Mieczysław Linde dowodził 51 pp od 15 października 1919 do 14 marca 1920.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r.
  6. Pożegnanie gen. Lindego. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 201 z 4 września 1926. 
  7. Sławomir Kalbarczyk. Ukraińska Lista Katyńska. „Komentarze historyczne”, s. 54. Instytut Pamięci Narodowej. 
  8. Dekret Naczelnika Państwa z 24 marca 1922 r. L. 11445/V.M. Adj. Gen. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 10, s. 322)
  9. Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 250)

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 47
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, s. 196-197, ISBN 83-11-08262-6
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998
  • Księga chwały piechoty, praca zbiorowa, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939
  • K. Banaszek, W. K. Roman, Z. Sawicki, Kawalerowie orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, Warszawa 2000, s. 177
  • Ogrody Wspomnień - Mieczysław Linde
  • Sławomir Górzyński, Nobilitacje w Galicji w latach 1772-1918, DiG 1997, ISBN 83-85490-88-4