Mieczysław Medwecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Adolf Medwecki
Ilustracja
kapitan pilot kapitan pilot
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1904
Pasieczna koło Nadwórnej
Data i miejsce śmierci 1 września 1939
 Polska
Przebieg służby
Lata służby od 1920
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svgPolskie Lotnictwo Wojskowe
Jednostki 19 Pułk Ułanów Wołyńskich,
2 Pułk Lotniczy
Stanowiska dowódca III Dyonu Myśliwskiego 2 Pułku Lotniczego
Główne wojny i bitwy Wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Orła Białego (Serbia)
Grób Mieczysława Medweckiego na cmentarzu parafialnym w Morawicy.

Mieczysław Adolf Medwecki (ur. 7 czerwca 1904 w Pasieczej, zm. 1 września 1939 pod Chrosną) – polski pilot, poległy jako pierwszy lotnik wojskowy po wybuchu II wojny światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera pilota[edytuj | edytuj kod]

W wieku szesnastu lat Mieczysław Adolf Medwecki wstąpił do tzw. Jazdy Jaworskiego (19 Pułk Ułanów Wołyńskich). 15 sierpnia 1925 ukończył Korpus kadetów. W 1928 ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (II promocja, 9 lokata) i otrzymał nominację na podporucznika obserwatora lotniczego z przydziałem do II dywizjonu liniowego 6 Pułku we Lwowie.

W 1930 pod okiem kpt. Jerzego Bajana ukończył kurs pilotażu wyższego. Został przeniesiony do dywizjonu myśliwskiego 2 Pułku lotniczego w Krakowie. W 1938 został kapitanem i dowódcą III Dywizjonu Myśliwskiego 2 Pułku Lotniczego. W sierpniu 1939 wraz z 121 i 122 Eskadrą Lotniczą został przeniesiony z lotniska w Rakowicach na lotnisko polowe w Balicach koło Krakowa.

Był także członkiem teamu akrobacyjnego Jerzego Bajana, instruktorem pilotażu w Jugosławii[1].

Krzyż ustawiony w miejscu prawdopodobnej śmierci kpt. Medweckiego

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

1 września 1939 około godziny 7:00 czasu polskiego, kpt. Medwecki wystartował z lotniska w Balicach do walki z nadlatującymi po bombardowaniu Krakowa niemieckimi bombowcami He-111 i Ju-87. Został zestrzelony tuż po starcie przez Ju-87, którego pilotował Lt. Frank Neubert. Pilotowany przez kpt. Medweckiego P11c spadł na pola w rejonie Morawica-Chrosna-Brzoskwinia. Wbrew potocznym opiniom i relacji Franka Neuberta, samolot nie eksplodował w powietrzu. Pilot z przestrzeloną wątrobą lądował na polu, lecz podczas lądowania samolot zaczął się palić. Pilot zmarł w wyniku przestrzelenia wątroby i złamania podstawy czaszki. Dokładne miejsce upadku samolotu kpt. Medweckiego zostało zidentyfikowane dzięki mieszkańcom wsi Chrosna; ustawiono tam symboliczny brzozowy krzyż[2].

Startujący tuż za kpt. Medweckim Władysław Gnyś uniknął zestrzelenia ciasnym skrętem w lewo, a kilkanaście minut później w okolicach miejscowości Żurada zestrzelił dwa bombowce Dornier Do 17. Były to pierwsze samoloty niemieckie zestrzelone przez polskiego pilota myśliwskiego w II wojnie światowej.

Kpt. Medwecki został pochowany na cmentarzu parafialnym w Morawicy, ale ze względu na ewakuację lotniska i ogólny chaos odwrotu Armii Kraków bez honorowej asysty. Obecnie grobem opiekują się harcerze oraz żołnierze z 8. Bazy Lotniczej w Balicach.

Mieczysław Medwecki został patronem szkoły podstawowej w Morawicy.

Tablica pamiątkowa w porcie lotniczym Kraków-Balice

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A. K. Kunert, Z. Walkowski, Kronika kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Edipresse Polska, Warszawa 2005, ​ISBN 83-60160-99-6​, s. 8.
  2. Łukasz Łydżba, Krakowski III/2 Dywizjon Myśliwski, seria "Dywizjony Myśliwskie Września 1939 r.", Poznań 2012, ​ISBN 978-83-7731-109-7​, s. 63
  3. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 20, 19 marca 1935. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07329-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]