Mieczysław Potocki (major)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mieczysław Potocki vel Roman Górski, vel Henryk Tuczyłowski, vel Kazimierz Ziuch ps. "Węgielny", "Kamienny", "Albinek" (ur. 18 marca 1909, zm. 11 listopada 1989[1]) – major dyplomowany łączności w ZWZ-AK Okręgu Wilno, jeden z dowódców akcji "Burza" na Wileńszczyźnie.

Życiorys[edytuj]

Ukończył roczny kurs unitarny w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej, a następnie dwuletnią Szkołę Podchorążych Inżynierii w Warszawie. 7 sierpnia 1932 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1931 i 4 lokatą w korpusie oficerów łączności[2]. 1 września 1932 przydzielony do do 7 Batalionu Telegraficznego w Poznaniu i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu. W latach 1937-39 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie[1].

W trzeciej dekadzie sierpnia 1939 roku został przydzielony do Sztabu Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew” na stanowisko pomocnika dowódcy łączności, majora Tadeusza Błońskiego. Obowiązki na tym stanowisku pełnił w czasie kampanii wrześniowej. 19 września w godzinach przedpołudniowych przekroczył granicę Litwą[3].

Był internowany na Litwie, skąd udało mu się uciec[1]. W maju 1940 roku zaangażował się w działalność konspiracyjną i został oficerem sztabowym garnizonu Dwór[1]. Rok później został aresztowany przez NKWD, jednak udało mu się zbiec z transportu przy pomocy kolejarzy[1]. Następnie był szefem sztabu "Pola", dowódcą Inspektoratu B i Inspektoratu BC, a od kwietnia 1944 roku dowódcą Zgrupowania nr 2[1]. Pod Krawczunami i Nowisiółkami dowodził oddziałami AK w ich największej bitwie stoczonej na Wileńszczyźnie z jednostkami Wehrmachtu.

17 sierpnia 1944 roku został aresztowany przez NKWD[4]; był przetrzymywany w obozach w Ostaszkowie i Morszańsku. Wrócił do kraju w 1947 roku. W latach 1948-50 był więziony na Mokotowie. Po uwolnieniu zamieszkał w Łodzi. Pracował w Łódzkich Zakładach Radiowych, działał w ruchu kombatanckim[1].

Awanse[edytuj]

  • podporucznik – 7 sierpnia 1932 ze starszeństwem z 15 sierpnia 1931 i 4 lokatą w korpusie oficerów łączności
  • porucznik – 5 marca 1934 ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 13 lokatą w korpusie oficerów łączności[5]
  • kapitan – 19 marca 1939
  • major - ze starszeństwem od 1 stycznia 1943[6]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g Wileński słownik biograficzny. Bydgoszcz: 2002, s. 301. ISBN 83-87865-28-1.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 15.08.1932.
  3. Błoński 1941 ↓, s. 89, 101.
  4. Mieczysław Potocki: Między Dźwiną a Wilią - Wspomnienia żołnierza Armii Krajowej Ziemi Wileńskiej. s. 162.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 6 z 05.03.1934.
  6. Mieczysław Potocki: Między Dźwiną a Wilią - Wspomnienia żołnierza Armii Krajowej Ziemi Wileńskiej. s. 54.

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Błoński: Relacja z kampanii wrześniowej 1939 roku. W: Samodzielna Grupa Operacyjna „Narew”. Sztab. Sygn. B.I.13a [on-line]. Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, 1941. [dostęp 2017-01-01].
  • Mieczysław Potocki: Wspomnienia żołnierza Armii Krajowej Ziemi Wileńskiej. Część I. Warszawa: Wola, 1981, seria: Wola; zeszyt 5. OCLC 83770221.
  • Mieczysław Potocki: Wspomnienia 1939-1945. Gdańsk: Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej. Środowisko Okręgu Wileńskiego, 1996, seria: Wileński Przekaz; Suplement nr 12.
  • Wileński słownik biograficzny. Bydgoszcz: 2002. ISBN 83-87865-28-1.
  • Mieczysław Potocki: Między Dźwiną a Wilią - Wspomnienia żołnierza Armii Krajowej Ziemi Wileńskiej. Warszawa: Prohibita, 2008. ISBN 978-83-613-4407-0.