Mieczysław Stachiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Stachiewicz
pułkownik pilot pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1917
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1937–1948
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 4 Pułk Strzelców Podhalańskich,
Dywizjon 301
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca architekt
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Medal Lotniczy Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Gwiazda Lotniczych Załóg w Europie (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania) Gwiazda Francji i Niemiec (Wielka Brytania)

Mieczysław Józef Stachiewicz[1] (ur. 21 maja 1917 w Warszawie[2]) – polski architekt, lotnik wojskowy, pułkownik Sił Zbrojnych RP w stanie spoczynku[2], działacz polonijny, posiadający również obywatelstwo brytyjskie. Uczestnik II wojny światowej. Honorowy prezes Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn generała Juliana Stachiewicza, oficera Legionów Polskich i współpracownika Józefa Piłsudskiego, oraz Marii z domu Sawickiej[3]. Po skończeniu szkoły powszechnej w latach 1927–1931 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Męskiego im. Stefana Batorego w Warszawie. W 1931 wstąpił do Korpusu Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1937 zdał maturę[4].

21 września 1937 wstąpił do Wojska Polskiego i rozpoczął naukę na dywizyjnym kursie podchorążych rezerwy przy 4 Pułku Strzelców Podhalańskich. Od stycznia 1938 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie. Został przeszkolony w pilotażu podstawowym na samolotach Bartel BM-4, PWS-16 i PWS-26. Szkołę ukończył 15 października 1938 jako plutonowy podchorąży rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 4 Pułku Lotniczego w Toruniu[3]. W 1938 podjął także studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej[3]. Przed wybuchem wojny zdążył zaliczyć pierwszy rok. 22 sierpnia 1939 został powołany na letnie ćwiczenia do 4 Pułku Lotniczego w Toruniu z przydziałem do eskadry treningowej, a zaraz potem objęty mobilizacją. 27 sierpnia otrzymał rozkaz przelotu do Słonimia na RWD-8 (był to jeden z samolotów cywilnych ewakuowanych z Bydgoszczy, Grudziądza, Inowrocławia i Rumi przez Toruń na wschód Polski).

We wrześniu 1939 brał udział w wojnie obronnej[2], po agresji sowieckiej na rozkaz przekroczył granicę z Rumunią, gdzie internowano go w Calafat. Po udanej ucieczce w styczniu 1940 dotarł do Francji, w czerwcu tegoż roku ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Skierowano go do bazy Polskich Sił Powietrznych w Blackpool. W 1941, po przejściu szkoleń w zakresie pilotażu, otrzymał stopień podporucznika. Następnie szkolił się w 18 Operational Training Unit na bombowcu Vickers Wellington. W kwietniu 1942 jego załogę przydzielono do 301 Dywizjonu Bombowego Ziemi Pomorskiej. W nocy z 5 na 6 maja 1942 odbył pierwszy lot bojowy jako drugi pilot (na Stuttgart). W nocy z 3 na 4 czerwca tegoż roku odbył natomiast pierwszy lot bojowy jako pierwszy pilot (na Dieppe). Loty bojowe (łącznie 33 w tym 5 przerwanych z przyczyn technicznych) wykonywał do listopada 1942[3] w ramach nalotów bombowych na Niemcy i Włochy[4].

Otrzymał następnie urlop i skierowanie do Polskiej Szkoły Architektury przy University of Liverpool, studia ukończył w 1946. W 1948 zdemobilizowany w stopniu porucznika. W późniejszym czasie awansowany do stopnia pułkownika. Pozostał w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował jako architekt. Był zatrudniony w różnych przedsiębiorstwach i administracji lokalnej, a także prowadził własną praktykę zawodową. W 1949 otrzymał obywatelstwo brytyjskie, w 1980 przeszedł na emeryturę[3].

Aktywny działacz organizacji polonijnych, w tym Stowarzyszenia Lotników Polskich i Związku Lwowskich Kadetów Marszałka Józefa Piłsudskiego. Od 1981 członek Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie, w latach 1983–1984 wiceprezes, a od 1984 prezes tej instytucji[3]. Opublikował wspomnienia w książkach Wspomnienia wojenne (Warszawa 2003) i Moje pierwsze dziewięćdziesiąt lat: wspomnienia (Warszawa 2008)[5].

W 2017 otrzymał honorowe wyróżnienie „Błękitne Skrzydła” przyznane przez redakcję „Skrzydlatej Polski” oraz Zarząd Krajowej Rady Lotnictwa; odznaczenie wręczono w 2018 w POSK w Londynie[6].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Cywilne
Wojskowe
Brytyjskie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 lipca 2005 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2005 r. nr 73, poz. 989).
  2. a b c d Mieczysław Stachiewicz odznaczony Orderem Orła Białego. prezydent.pl, 2 lipca 2017. [dostęp 2017-07-02].
  3. a b c d e f g h i j k l m n Wojciech Zmyślony: Mieczysław Stachiewicz. polishairforce.pl. [dostęp 2017-07-02].
  4. a b Mieczysław Stachiewicz. audiohistoria.pl. [dostęp 2017-07-02].
  5. Stachiewicz, Mieczysław. Katalog Biblioteki Narodowej. [dostęp 2017-07-02].
  6. Wręczenie Błękitnych Skrzydeł płk Mieczysławowi Stachiewiczowi. londyn.msz.gov.pl, 7 kwietnia 2018. [dostęp 2019-07-12].
  7. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 maja 2017 r. o nadaniu orderu (M.P. z 2017 r. poz. 725).
  8. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. Dz.U.R.P. z 1990 r. Nr 4. s. 55. [dostęp 2017-07-03].
  9. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. Dz.U.R.P. z 1987 r. Nr 2. s. 16. [dostęp 2017-07-03].
  10. Odznaka Honorowa i Medal Pamiątkowy Kustosza Tradycji, Chwały i Sławy Oręża Polskiego. wojsko-polskie.pl, 18 maja 2016. [dostęp 2017-07-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]