Mieczysław Stecewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Stecewicz
major piechoty major piechoty
Data urodzenia 5 czerwca 1894
Data i miejsce śmierci 20 lutego 1942
Shahrisabz
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty
33 Pułk Piechoty
49 Huculski Pułk Strzelców
Stanowiska przed 1920 - 1939
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
  • kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Mieczysław Stecewicz (ur. 5 czerwca 1894, zm. 20 lutego 1942 w Shahrisabz) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Feliksa i Walerii. Był starszym bratem Mariana (1896–1919), sierżanta 31 pułku Strzelców Kaniowskich[1][2], odznaczonego pośmiertnie Krzyżem Niepodległości[3]. W czasie I wojny światowej Mieczysław razem z bratem walczył w szeregach 1 pułku piechoty Legionów Polskich[4].

W latach 1924–1928 pełnił służbę w 33 pułku piechoty w Łomży[5][6]. Cztery lata później w Korpusie Ochrony Pogranicza[7]. W kampanii wrześniowej 1939 r. dowodził III batalionem 49 Huculskiego pułku strzelców, wchodzącym w skład 11 Karpackiej Dywizji Piechoty.

Dowódca dywizji, płk dypl. Bronisław Prugar-Ketling we wniosku odznaczeniowym przekazanym Naczelnemu Wodzowi, gen. Władysławowi Sikorskiemu tak uzasadnił nadanie majorowi Mieczysławowi Stecewiczowi Krzyża VM V klasy:

„Bierze udział we wszystkich bojach pułku od 16 IX 39 r. Jako dowódca baonu wykazał dużo zalet i cnót żołnierskich na polu walki; swoją rozwagą i rozumnym kierownictwem, przyczynia się do bohaterskich wyczynów pułku. W nocy z dn. 13/14 IX podczas nocnego marszu na Przemyśl, idąc w straży przedniej dywizji, zostaje zatrzymany ogniem broni maszynowej nieprzyjaciela pod m. Łętownia. Śmiałym uderzeniem odrzuca Niemców z osi marszu, umożliwia dalsze posuwanie się oddziałom dywizji. W dn. 15 IX 39 r., kiedy oddziały 11 Karpackiej Dywizji Piechoty, po całonocnym marszu znajdują się na chwilowym odpoczynku na północ od m. Sądowa Wisznia, ubezpiecza je w bardzo trudnych warunkach, bo napierany przez Niemców od czoła i ze skrzydła, bombardowany przez silny ogień artylerii i lotnictwo, nie tylko wytrzymuje na stanowiskach, lecz sam przechodzi do działań zaczepnych. Wysyła oddziały wydzielone, które buszują na tyłach npla, śmiałymi uderzeniami zadają Niemcom poważne straty, siejąc popłoch i zamieszanie. W nocy z 15/16 IX 39 r. podczas wypadu nocnego na dwie wielkie jednostki pancerne niemieckie, między m. Sądowa Wisznia, a lasami janowskimi, swoim śmiałym i skoordynowanym uderzeniem, przyczynia się do ich całkowitego zniszczenia. Sam zostaje ranny w głowę, traci oko. Mimo otrzymania ciężkiej rany, dowodzi baonem jeszcze cały dzień i dopiero wieczorem zostaje ewakuowany do szpitala. Dzielna postawa, nieugięty charakter, duża odwaga, zjednały mu szacunek całego baonu”.

Zmarł 20 lutego 1942 roku w Shahrisabz, w Uzbekistanie. Został pochowany na miejscowym cmentarzu wojennym[8].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • porucznik – zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r.
  • kapitan – 3 maja 1926 r. ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 r. i 233 lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • major – ?

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Libert 1928 ↓, s. 38, tu jako Marian Steczewicz.
  2. Lista strat 1934 ↓, s. 829, tu także jako Marian Steczewicz, sierżant 31 pp, poległy 24 lutego 1919 roku w miejscowości Zimne.
  3. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.
  4. Wykaz Legionistów ↓.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 206. 376.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 49, 218.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 60, 907.
  8. Wykaz poległych 1952 ↓, s. 130.
  9. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 100.
  10. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 79)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]