Mieczysław Windakiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Windakiewicz
Tytularny generał brygady Tytularny generał brygady
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1861
Drohobycz
Data i miejsce śmierci 27 sierpnia 1945
Rzeszów
Przebieg służby
Lata służby 1880 - 1912
1915 - 1923
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Mieczysław Windakiewicz (11 listopada 1861 w Drohobyczu, zm. 27 sierpnia 1945 w Rzeszowie) - inżynier, tytularny generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mieczysław Windakiewicz urodził się 11 listopada 1861 roku w Drohobyczu, w rodzinie Wiktora, nadkontrolera telegrafu w Krakowie i Stefanii Herbst. Po zdaniu matury z wyróżnieniem w Krakowie przez jeden rok studiował na Politechnice Wiedeńskiej. W październiku 1880 roku wstąpił do cesarskiej i królewskiej Armii. Przez trzy lata studiował na Wydziale Artylerii w Akademii Wojskowo-Technicznej w Wiedniu. Tam ukończył także w 1898 roku dwuletni Wyższy Kurs Artylerii. W marcu 1904 roku zdał artyleryjski egzamin sztabowy. Przez 29 lat pełnił służbę wojskową w jednostkach artylerii ciężkiej i fortecznej, m.in. w: 6 dywizjonie 2 Pułku Artylerii Fortecznej, 11 Pułku Artylerii Polowej oraz 1 Pułku Artylerii Oblężniczej. Był dowódcą artylerii twierdz południowego i zachodniego Tyrolu oraz przez siedem lat pełnił funkcję dowódcy jednorocznych szkół artylerii. 23 marca 1912 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

W czerwcu 1915 roku został powołany do służby czynnej i wyznaczony na dowódcę Grupy Artylerii Ciężkiej. Brał udział w kampanii serbskiej, podczas której dowodził artylerią odcinka pod Belgradem. Po zredukowaniu artylerii ciężkiej w styczniu 1916 roku został ponownie przeniesiony w stan spoczynku.

19 września 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, w stopniu pułkownika, i przydzielony do Generalnego Inspektoratu Artylerii[1]. W październiku otrzymał przydział do powstającej Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Pełnił tam funkcję wykładowcy balistyki, a od marca 1920 roku prowadził również zajęcia z teorii strzelania. 6 lipca 1920 roku objął stanowisko dowódcy szkoły, którą pełnił do 6 sierpnia 1921 roku. Od 6 czerwca 1921 roku jego oddziałem macierzystym był 14 Wielkopolski Pułk Artylerii Polowej w Poznaniu[2][3][4]. Po przekazaniu dowództwa szkoły płk. Mikołajowi Teodorowi Majewskiemu pełnił jednocześnie funkcję kierownika szkolenia teoretycznego i wykładowcy. W latach 1922–1923 był wykładowcą w Obozie Szkół Artylerii w Toruniu.

12 sierpnia 1923 roku Prezydent RP przeniósł go w stan spoczynku z dniem 31 października 1923 roku, w stopniu tytularnego generała brygady[5].

Będąc na emeryturze, pracował jako wykładowca balistyki na Politechnice Warszawskiej. Zmarł 27 sierpnia 1945 roku w Rzeszowie. Został pochowany na Cmentarzu Pobitno w Rzeszowie. Był żonaty z Marią Edle von Schwarzbek-Marau.

Był autorem podręcznika "Nauka strzelania (balistyka). Podręcznik dla wykładowców w szkołach wyższych wojskowych".

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ..., s. 350. Odmiennie Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 16 z 23 kwietnia 1921 roku, s. 802, gdzie podano, że Mieczysław Windakiewicz z dniem 12 marca 1921 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, z warunkowym zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika, w artylerii, z zaliczeniem do Rezerwy armii bez powołania do czynnej służby.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwo Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 297, 945.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 24 z 18 czerwca 1921 roku, poz. 972.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 30 z 30 lipca 1921 roku, poz. 1276.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 56 z 24 sierpnia 1923 roku, s. 519.
  6. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 31.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione