Mielno (powiat krośnieński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mielno
wieś
Państwo

 Polska

Województwo

 lubuskie

Powiat

krośnieński

Gmina

Gubin

Liczba ludności (2013)

95[1]

Strefa numeracyjna

68

Kod pocztowy

66-620

Tablice rejestracyjne

FKR

SIMC

0909450

Położenie na mapie gminy wiejskiej Gubin
Mapa konturowa gminy wiejskiej Gubin, blisko dolnej krawiędzi po lewej znajduje się punkt z opisem „Mielno”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko lewej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Mielno”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Mielno”
Położenie na mapie powiatu krośnieńskiego
Mapa konturowa powiatu krośnieńskiego, blisko dolnej krawiędzi po lewej znajduje się punkt z opisem „Mielno”
Ziemia51°48′03″N 14°39′24″E/51,800833 14,656667

Mielno (niem. Mehlen, łuż. Maliń)[2]wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Gubin.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa zielonogórskiego.

Wieś Mielno wymieniano w roku 1449 pod nazwą (niem. Malyn), w 1557 jako Mallin, a w 1562[3] roku jako Maehlen[4]. Później właścicielami wsi były rodziny saksońskiej szlachty: von Maren, von Wiedebach, hrabina Löwenschildt, a po wojnie trzydziestoletniej właścicielami byli von Reboldt, von Burgsdorf, von Lindenau[4]. Mieszkańcy wsi zajmowali się przez stulecia rybołówstwem na jeziorze Mielnickim[5]. Wioska należała pod koniec XVIII wieku do hrabiny von Brühl, stając się częścią majątku Brühlów[4]. Był tam młyn wodny. W 1838 roku we wsi zamieszkiwało 9 rolników, 4 ogrodników, bednarz, właściciel szynku, młynarz wodnego młyna i 6 chałupników[4]. Wieś rozbudowano w wieku XIX.

Znajdowała się tu od 26 lipca 1945 roku komendantura wojskowa, a jej dowódcą był por. Marceli Zaremba, dowódca 3. kompanii strzeleckiej 38. Pułku Piechoty. Od listopada 1945 do 1947 roku istniała 26. Strażnica WOP podlegająca pod 6. Komendę Odcinka Sękowice (komendant ppor. Teofil Siwicki, z-ca ds. polityczno wychowawczych ppor. Mikołaj Duszan)[6].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[7]:

  • zespół dawnego kościoła ewangelickiego, z połowy XIX wieku:
    • kościół, obecnie rzymskokatolicki filialny pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu, niewielki, neogotycki, wzniesiony w 1892 roku (parafia Strzegów). Kościół posiada we wschodniej części absydę, natomiast w zachodniej wieżę[5], znajduje się w centrum wsi
    • cmentarz, obecnie nieczynny
    • ogrodzenie z bramą, murowany
  • dom nr 6, szachulcowy, z końca XVIII wieku
  • dom, szachulcowy, z końca XVIII wieku.

inne zabytki:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozmieszczenie ludności w gminie według miejscowości. Gmina Gubin. [dostęp 2015-11-16].
  2. Rudolf Lehmann: Historisches Ortslexikon für die Niederlausitz Band 2. Die Kreis Cottbus, Spremberg, Guben und Sorau. 2011. ISBN 978-3-941919-90-7.
  3. Do tego roku stanowiła własność klasztoru w Guben
  4. a b c d Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 279
  5. a b Gubińskie Towarzystwo Kultury - Zeszyty Gubińskie nr 5 s. 27
  6. a b Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 280
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 13. [dostęp 2013-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-22)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wydawnictwo Gubińskiego Towarzystwa Kultury 1999 r. - Zeszyty Gubińskie nr 5 s.27
  • Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949…. Gubin: Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Gubińskiej, 2011, s. 279-282. ISBN 978-83-88059-54-4.