Miesięcznik Literacki (1929–1931)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: inne czasopisma o tym tytule.
Miesięcznik Literacki
Państwo  Polska
Wydawca Warszawa
Rodzaj czasopisma literackie
Pierwsze wydanie 1929
Ostatnie wydanie 1931

Miesięcznik Literacki – czasopismo społeczno-kulturalne, wydawane w Warszawie w latach 19291931, pod redakcją Aleksandra Wata, nieoficjalny organ Komunistycznej Partii Polski.

Miesięcznik nawiązywał do koncepcji radzieckiego ugrupowania Nowyj Lef i niemieckiego lewicowego nurtu ekspresjonizmu. W piśmie formułowano zasady krytyki marksistowskiej oraz problemy odbicia rzeczywistości w sztuce. Ważną rolę przyznawano literaturze faktu i reportażowi. W 1931 pismo zostało zawieszone, zaś część zespołu redakcyjnego aresztowana.

W zespole pisma znaleźli się dawni współpracownicy Dźwigni: Andrzej Stawar, Jan Hempel, Stanisław Ryszard Stande, Władysław Broniewski. Współpracownikami „Miesięcznika Literackiego” byli: Juliusz Wit, Andrzej Wolica, Henryk Drzewiecki, Leopold Lewin, Stanisław Wygodzki.[1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Stępień, Miesięcznik Literacki, w: Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny, t. I, Warszawa 1984.
  • Grzegorz Gazda: Dwudziestolecie międzywojenne. Słownik literatury polskiej. Gdańsk: słowo / obraz terytoria; Gdańskie Wydawnictwo Oświatowe, 2008, s. 130. ISBN 978-83-7420-110-0.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998, s. 217.