Mieszków (województwo wielkopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieszków
Herb
Herb Mieszkowa
Dwór Herstopskich
Dwór Herstopskich
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat jarociński
Gmina Jarocin
Liczba ludności (31.12.2007) 1727[1]
Strefa numeracyjna (+48) 62
Kod pocztowy 63-200
Tablice rejestracyjne PJA
SIMC 0199421
Położenie na mapie gminy Jarocin
Mapa lokalizacyjna gminy Jarocin
Mieszków
Mieszków
Położenie na mapie powiatu jarocińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu jarocińskiego
Mieszków
Mieszków
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Mieszków
Mieszków
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mieszków
Mieszków
Ziemia 52°01′25″N 17°27′56″E/52,023611 17,465556
Strona internetowa miejscowości

Mieszków – duża wieś w Polsce nad rzeczką Lubieszką położona 7 km od Jarocina, na obszarze Wału Żerkowskiego, w województwie wielkopolskim, w powiecie jarocińskim, w gminie Jarocin przy drodze krajowej nr 11 oraz drodze krajowej nr 15. Archidiecezja poznańska.

Herb[edytuj]

W herbie Mieszkowa znajduje się kościół o trzech wieżach zakończonych krzyżami. Kolory to czerwone tło, białe mury, niebieskie dachy i złote krzyże[2]. Pojawił się na pieczęci pochodzącej z XVIII wieku o owalnym kształcie z napisem częściowo nieczytelnym SIGIL, INHABITATOR... POS... S. OPIDI MISKE...

Historia[edytuj]

Kiedy i w jakich okolicznościach powstała osada Mieszków, skąd się wzięła nazwa i jakie miała znaczenie w okolicy – tego nie wiemy. Jako ciekawostkę zacytować można Kwartalnik historyczny Tom 112 wyd. 3 z roku 1923, str. 202, gdzie autor przedstawia relację szwedzkiego kronikarza: „(…) ze Szwecji Styrbjörn walczy z polskim Miszką – Börnem w Jonsburgu nad ujściami Ody. Osiedlili się członkowie rodu Miszków-Bjornów nad Wartą, zakładając osadę Miszków – dziś Mieszków w pow. jarocińskim, rzecz ciekawa między osadami Rusko, Cerekwica z jednej strony a Iwanowem z drugiej (villa Ivani).”. Zagadką jest też znany nam Dokument nr 365 z 30 listopada 1257 roku, w którym książę Bolesław ustanawia parafię Św. Marcina w Jarocinie. Pojawiają się w nim trzy miasta wyliczone jedno po drugim: "...Czelcza et Mireci et Iaroczino civitatem nuncupantur,...", z których jedynie owo zagadkowe Mireci nie zostało jak dotąd zidentyfikowane. Ze źródeł pisanych wiemy jak dotąd tylko tyle, że wieś Mieszków istniała już przed rokiem 1282[3]. W 1290 biskup poznański Jan Gerbisz ustanowił tu parafię[4]. Dziedzicami byli kolejno: Mieszkowscy, Hersztopscy i Taczanowscy. Za ks. proboszcza Jana Cieńskiego w 1654 roku podczas wojen szwedzkich kościół był całkowicie zrujnowany. Odbudował go dziedzic Stanisław Mięckowski w 1678 roku. Budowę nowego kościoła zapoczątkowaną w 1769 roku ufundował dziedzic Hersztopski. Nadanie praw miejskich aktem z 16 czerwca 1777 r. podpisanym przez dziedzica Hersztopskiego zatwierdził król Stanisław August Poniatowski 15 lutego 1781 r. Około roku 1800 w miasteczku był kościół, klasztor Franciszkanów, 8 wiatraków a miasto utrzymywało nawet stróża nocnego. Odbywało się tu 9 dorocznych jarmarków[3]. W 1818 Piotr Hersztopski założył w Mieszkowie Bractwo Strzeleckie. W 1826 miasto zostało doszczętnie zniszczone w skutek pożaru. W 1852 roku nawiedziła je epidemia cholery. Zmarło aż 208 osób. Po tych tragediach miasto nie odzyskało już dawnej świetności i utraciło prawa miejskie w 1874 roku. Ks. St. Gibasiewicz, znany ze swojej gospodarności, m.in. założył w Mieszkowie w roku 1902 Bank Ludowy, zaś jego następca ks. Jan Donat (jarociński delegat na Polski Sejm Dzielnicowy 3-5 grudnia 1918) założył w Mieszkowie chór kościelny a 3 lipca 1927 roku zorganizował tu nawet zjazd chórów kościelnych[5]. Obaj byli zresztą mocno zaangażowani w szeroko rozumianą pracę organiczną.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.

Strój[edytuj]

Ok. 1876 Oskar Kolberg tak napisał o naszych strojach tradycyjnych[6]:

Quote-alpha.png
...mężczyźni: kiecka (bluza) długa biała, u możniejszych na wpół z wełną, spodnie w butach, kapelusz niski i zimą kaptur. Kobiety: spódnik w tyle gęsto fałdowany; czasem sznurówka. Kabat sukienny z krótkimi fałdami; rzadką już jest czapka złotem wyszywana. Najczęściej czerwoną chustką głowa jest okrytą lub czapeczką białą ze wstążkami. Dziewki mają warkocz zwieszony i strój ze wstążek na głowie.

Zabudowa wsi[edytuj]

W Mieszkowie znajduje się kościół rzymskokatolicki pw. św. Wawrzyńca Dk. i M., który został odrestaurowany za ks. Eugeniusza Woźniaka. W kościele znajduje się obraz NMP Królowej Nieba pochodzący prawdopodobnie z poprzedniego kościoła pod tym właśnie wezwaniem, o którym wspomina rejestr inwentarza diecezji poznańskiej w 1658 roku.

Zabytkowy rynek w kształcie kwadratu z "ratuszem" i figurą Najśw. Serca Pana Jezusa, stary dworek, stojący obok kościoła i zabytkowej plebanii, dom katolicki i budynek dawnego szpitala, rozpadający się młyn. Do niedawna była tu starodawna kuźnia. Na rynku w kształcie kwadratu otoczonym zabytkowymi kamieniczkami, m.in. budynkiem, w którym kiedyś mieściła się szkoła oraz ratuszem, postawiono w roku 2009 pomnik gen. Stanisława Taczaka.

Mieszkowianie[edytuj]

Osoby związane z Mieszkowem:

iluzjonista Bellachini[4] (1828-1885), rzeźbiarz Władysław Marcinkowski (1858-1947),

gen.Stanisław Taczak (1874-1960) głównodowodzący powstania wielkopolskiego, gen.Heliodor Cepa (1895-1974).

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Jarocin 2010. Jarocin: 26.01.2010. Cytat: tabela 8.1. (Zameldowania stan 31.12.2007 r.).
  2. dr Marian Gumowski, Pieczęcie i herby miast wielkopolskich, wyd. Drukarnia Państwowa, Poznań 1932
  3. a b Tygodnik WARTA nr 775, Poznań 26 V 1889, str. 8
  4. a b Przewodnik po wystawie przemysłowej w Pleszewie, Od 15 sierpnia do 8 września 1912 , wyd.K. Świerkowski, Pleszew 1912
  5. Jan Jajor, Ks. Jan Donat [oprac. w:]Słownik delegatów na Polski Sejm Dzielnicowy http://www.wtk.poznan.pl/sd/hasla.aspx?ctIdHasla=375
  6. Oskar Kolberg, Meteryały do etnografii słowiańskiej, wyd. Uniwersytet Jagielloński, Kraków 1876, str. 167-168