Migdałek podniebienny człowieka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lokalizacja migdałków podniebiennych

Migdałki podniebienne (łac. tonsillae palatinae) – elipsoidalne skupienia tkanki limfatycznej mające ok. 2 cm długości i ok. 1 cm szerokości, skierowane długą osią ku tyłowi i dołowi. Spoczywają we wgłębieniu gardzieli z prawej i lewej strony między oboma łukami podniebiennymi. Wraz z migdałkiem językowym wchodzą w skład tzw. pierścienia gardłowego Waldeyera, tworząc wzdłuż cieśni gardzieli dolne półkole wokół drogi pokarmowej[1].

Unaczynienie[edytuj | edytuj kod]

Unaczynienie migdałków podniebiennych pochodzi z pięciu gałęzi:

Unerwienie[edytuj | edytuj kod]

Migdałek podniebienny otrzymuje gałęzie czuciowe i wydzielnicze pochodzące od nerwu językowo-gardłowego[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Podniebienie. W: Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka. Wyd. IX (dodruk). T. II: Trzewia. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2006, s. 112-123. ISBN 83-2003587-2. (pol.)
  2. Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka. T. II. Warszawa: PZWL, 2010, s. 119. ISBN 978-83-200-4152-1.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.