Mikaela Shiffrin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikaela Shiffrin
Mikaela Shiffrin (2016)
Mikaela Shiffrin (2016)
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1995
Vail, USA
Klub Burke Mountain Academy
Wzrost 170 cm
Debiut w PŚ 11.03 2011, Špindlerův Mlýn
(DNQ1 – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 27.11 2011, Aspen
(8. miejsce – slalom)
Pierwsze podium w PŚ 29.12 2011, Lienz
(3. miejsce – slalom)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Soczi 2014 Slalom
Złoto
Pjongczang 2018 Gigant
Srebro
Pjongczang 2018 Superkombinacja
Mistrzostwa świata
Złoto
Schladming 2013 Slalom
Złoto
Vail/ Beaver Creek 2015 Slalom
Złoto
Sankt Moritz 2017 Slalom
Srebro
Sankt Moritz 2017 Gigant
Mistrzostwa świata juniorów
Brąz
Crans-Montana 2011 Slalom
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2016/2017
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2017/2018
Puchar Świata (Slalom)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2012/2013
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2013/2014
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2014/2015
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2016/2017
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2017/2018
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2016/2017
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2014/2015
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2017/2018
Strona internetowa

Mikaela Pauline Shiffrin (ur. 13 marca 1995 w Vail) – amerykańska narciarka alpejska, dwukrotna mistrzyni olimpijska, trzykrotna mistrzyni świata i dwukrotna zdobywczyni Pucharu Świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Specjalizuje się w slalomie i gigancie. Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej pojawiła się 16 listopada 2010 roku w Copper Mountain, gdzie w zawodach FIS Race była osiemnasta w gigancie. W 2011 roku wystartowała na mistrzostwach świata juniorów w Crans-Montana, gdzie zdobyła brązowy medal w slalomie. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Roccaraso, jednak rywalizacji w slalomie nie ukończyła, a w gigancie była dwudziesta.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 11 marca 2011 roku w Szpindlerowym Młynie, gdzie nie ukończyła giganta. Pierwsze pucharowe punkty wywalczyła osiem miesięcy później, 27 listopada 2011 roku w Aspen, gdzie była ósma w slalomie. Niedługo potem, 29 grudnia 2011 roku w Lienzu po raz pierwszy stanęła na podium zawodów tego cyklu, zajmując trzecie miejsce w slalomie. Swoje pierwsze zwycięstwo w zawodach PŚ odniosła 20 grudnia 2012 roku w Åre, gdzie była najlepsza w slalomie. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 2012/2013, kiedy była piąta w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji slalomu zdobyła Małą Kryształową Kulę. W klasyfikacji slalomu zwyciężyła również w sezonie 2013/2014.

W 2013 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Schladming, zdobywając złoty medal w slalomie. Miała wtedy dokładnie 17 lat i 340 dni, co czyni ją trzecią najmłodszą mistrzynią świata w historii. Młodsze od niej były tylko Esmé MacKinnon na MŚ 1931 oraz Hanni Wenzel na MŚ 1974. Na tych samych mistrzostwach była też szósta w gigancie. Na rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Soczi również zwyciężyła w slalomie. Została tym samym najmłodszą alpejką w historii, która wywalczyła złoty medal olimpijski. Trzy dni wcześniej była piąta w slalomie gigancie.

W kolejnym sezonie (2014/2015) potwierdziła swoją dominację w slalomie, zdobywając złoty medal na mistrzostwach świata w Vail/ Beaver Creek. Ponadto po raz trzeci z rzędu triumfowała w klasyfikacji Pucharu Świata w tej dyscyplinie. Odniosła też swoje pierwsze zwycięstwo w slalomie gigancie, wygrywając tę konkurencję 25 października 2014 roku w Sölden. 28 listopada 2015 roku wygrała slalom w Aspen z przewagą 3,07 sekundy co jest rekordem tej konkurencji w historii Pucharu Świata[1].

W grudniu 2015 roku, podczas treningu przed zawodami w Åre, doznała kontuzji więzadła pobocznego, co wykluczyło ją ze startów na dwa miesiące. Wróciła do PŚ w lutym 2016 roku, wygrywając slalom w Crans Montana.

Na rozgrywanych w lutym 2017 roku mistrzostwach świata w Sankt Moritz zdobyła srebrny medal w gigancie, przegrywając tylko z Francuzką Tessą Worley. Dwa dni później wywalczyła swój trzeci złoty medal w slalomie. Sezon zakończyła zdobyciem Kryształowej Kuli w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.

W grudniu 2017 roku odniosła swoje pierwsze zwycięstwo w zjeździe (w zaledwie czwartym starcie w tej konkurencji w Pucharze Świata).

Podczas igrzysk olimpijskich w Pjongczangu zdobyła złoty medal w slalomie gigancie. Kilka dni później niespodziewanie nie stanęła na podium w slalomie – będąca faworytką tej konkurencji Amerykanka wymiotowała przed startem i ostatecznie zajęła 4. miejsce[2].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
5. 18 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Gigant 2:36,87 +0,50 Słowenia Tina Maze
1.Gold medal.svg 21 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Slalom 1:44,54
1.Gold medal.png 15 lutego 2018 Korea Południowa Jeongseon Gigant 2:20,02
4. 16 lutego 2018 Korea Południowa Jeongseon Slalom 1:38,63 +0,40 Szwecja Frida Hansdotter
2.Silver medal.svg 22 lutego 2018 Korea Południowa Jeongseon Superkombinacja 2:20,90 +0,97 Szwajcaria Michelle Gisin

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
6. 14 lutego 2013 Austria Schladming Gigant 2:08,06 min +2,30 s Francja Tessa Worley
1.FIS gold medal.png 16 lutego 2013 Austria Schladming Slalom 1:39,85 min
5. 10 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail/Beaver Creek Drużynowo  Austria
8. 12 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail/Beaver Creek Gigant 2:19,16 min +2,47 s Austria Anna Fenninger
1.FIS gold medal.png 14 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail/Beaver Creek Slalom 1:38,48 min
2.FIS silver medal.png 16 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Gigant 2:05,55 min +0,34 s Francja Tessa Worley
1.FIS gold medal.png 18 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Slalom 1:37,27 min

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
DNS1 2 lutego 2011 Szwajcaria Crans-Montana Gigant 2:28,27 min - Szwecja Sara Hector
3.FIS bronze medal.png 3 lutego 2011 Szwajcaria Crans-Montana Slalom 1:40,32 min +0,95 s Austria Jessica Depauli
DNF2 1 marzec 2012 Włochy Roccaraso Slalom 1:41,19 min - Austria Stephanie Brunner
20. 3 marzec 2012 Włochy Roccaraso Gigant 2:40,02 min +3,11 s Norwegia Ragnhild Mowinckel

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce   Razem  
2011/2012 - - 1 1
2012/2013 4 - 3 7
2013/2014 5 2 1 8
2014/2015 6 - 2 8
2015/2016 5 1 - 6
2016/2017 11 2 1 14
2017/2018 12 2 4 18
Suma 43 7 12 62

Zwycięstwa w zawodach PŚ[edytuj | edytuj kod]

  1. Szwecja Åre20 grudnia 2012 (slalom)
  2. Chorwacja Zagrzeb4 stycznia 2013 (slalom)
  3. Austria Flachau15 stycznia 2013 (slalom)
  4. Szwajcaria Lenzerheide16 marca 2013 (slalom)
  5. Finlandia Levi16 listopada 2013 (slalom)
  6. Włochy Bormio5 stycznia 2014 (slalom)
  7. Austria Flachau14 stycznia 2014 (slalom)
  8. Szwecja Åre8 marca 2014 (slalom)
  9. Szwajcaria Lenzerheide15 marca 2014 (slalom)
  10. Austria Sölden25 października 2014 (gigant)[3]
  11. Austria Kühtai29 grudnia 2014 (slalom)
  12. Chorwacja Zagrzeb4 stycznia 2015 (slalom)
  13. Słowenia Maribor22 lutego 2015 (slalom)
  14. Szwecja Åre14 marca 2015 (slalom)
  15. Francja Méribel21 marca 2015 (slalom)
  16. Stany Zjednoczone Aspen28 listopada 2015 (slalom)
  17. Stany Zjednoczone Aspen29 listopada 2015 (slalom)
  18. Szwajcaria Crans-Montana15 lutego 2016 (slalom)
  19. Słowacja Jasná6 marca 2016 (slalom)
  20. Szwajcaria St. Moritz19 marca 2016 (slalom)
  21. Finlandia Levi12 listopada 2016 (slalom)
  22. Stany Zjednoczone Killington27 listopada 2016 (slalom)
  23. Włochy Sestriere11 grudnia 2016 (slalom)
  24. Austria Semmering27 grudnia 2016 (gigant)
  25. Austria Semmering28 grudnia 2016 (gigant)
  26. Austria Semmering29 grudnia 2016 (slalom)
  27. Słowenia Maribor8 stycznia 2017 (slalom)
  28. Szwecja Sztokholm31 stycznia 2017 (slalom równoległy)
  29. Szwajcaria Crans-Montana26 lutego 2017 (superkombinacja)
  30. Stany Zjednoczone Squaw Valley10 marca 2017 (gigant)
  31. Stany Zjednoczone Squaw Valley11 marca 2017 (slalom)
  32. Stany Zjednoczone Killington26 listopada 2017 (slalom)
  33. Kanada Lake Louise2 grudnia 2017 (zjazd)
  34. Francja Courchevel19 grudnia 2017 (gigant)
  35. Francja Courchevel20 grudnia 2017 (slalom równoległy)
  36. Austria Lienz28 grudnia 2017 (slalom)
  37. Norwegia Oslo1 stycznia 2018 (slalom równoległy)
  38. Chorwacja Zagrzeb3 stycznia 2018 (slalom)
  39. Słowenia Kranjska Gora6 stycznia 2018 (gigant)
  40. Słowenia Kranjska Gora7 stycznia 2018 (slalom)
  41. Austria Flachau9 stycznia 2018 (slalom)
  42. Niemcy Ofterschwang10 marca 2018 (slalom)
  43. Szwecja Åre17 marca 2018 (slalom)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Austria Lienz29 grudnia 2011 (slalom) – 3. miejsce
  2. Finlandia Levi10 listopada 2012 (slalom) – 3. miejsce
  3. Rosja Moskwa29 stycznia 2013 (slalom równoległy) – 3. miejsce
  4. Niemcy Ofterschwang10 marca 2013 (slalom) – 3. miejsce
  5. Stany Zjednoczone Beaver Creek1 grudnia 2013 (gigant) – 2. miejsce
  6. Austria Lienz28 grudnia 2013 (gigant) – 3. miejsce
  7. Austria Lienz29 grudnia 2013 (slalom) – 2. miejsce
  8. Austria Kühtai28 grudnia 2014 (gigant) – 3. miejsce
  9. Austria Flachau13 stycznia 2015 (slalom) – 3. miejsce
  10. Austria Sölden24 października 2015 (gigant) - 2. miejsce
  11. Austria Sölden22 października 2016 (gigant) - 2. miejsce
  12. Austria Flachau10 stycznia 2017 (slalom) - 3. miejsce
  13. Stany Zjednoczone Aspen18 marca 2017 (slalom) - 2. miejsce
  14. Finlandia Levi11 listopada 2017 (slalom) - 2. miejsce
  15. Stany Zjednoczone Killington25 listopada 2017 (gigant) - 2. miejsce
  16. Kanada Lake Louise1 grudnia 2017 (zjazd) - 3. miejsce
  17. Austria Lienz29 grudnia 2017 (gigant) - 3. miejsce
  18. Włochy Cortina d’Ampezzo19 stycznia 2018 (zjazd) - 3. miejsce
  19. Niemcy Ofterschwang9 marca 2018 (gigant) - 3. miejsce

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Córka anestezjologa i pielęgniarki. Jej rodzice również byli narciarzami. Ma starszego brata, Taylora[4]. Od 2017 roku pozostaje w prywatnym związku z Mathieu Faivrem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Shiffrin claims historic win in Aspen SL (ang.)
  2. PjongCzang 2018: sensacja w slalomie. Złota Frida Hansdotter, Mikaela Shiffrin poza podium (ang.). polskieradio.pl. [dostęp 20 lutego 2018].
  3. ex aequo z Anną Fenninger
  4. Gordy Megroz, Groomed for success [dostęp 2016-12-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]