Mike Brown (rugbysta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
To jest stara wersja tej strony, edytowana przez Paweł Ziemian BOT (dyskusja | edycje) o 14:39, 22 sty 2018. Może się ona znacząco różnić od aktualnej wersji.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mike Brown
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Michael Noel Brown
Data i miejsce urodzenia 4 września 1985
Southampton, Wielka Brytania
Wzrost 183 cm[1]
Masa ciała 89 kg[1]
Rugby union
Pozycja obrońca
Kariera juniorska
Szablon:Piłkarz infobox/lataSzablon:Piłkarz infobox/lataSzablon:Piłkarz infobox/lata
Lata Zespół
Kariera seniorska[a]
Szablon:Piłkarz infobox/lata
Lata Zespół Wyst. (Pkt)
Reprezentacja narodowa[b]
Szablon:Piłkarz infobox/lataSzablon:Piłkarz infobox/lataSzablon:Piłkarz infobox/lata
Lata Reprezentacja Wyst. (Pkt)
  1. Mecze i punkty w lidze akt. w dniu 6 września 2015 r.
  2. Mecze i punkty w reprez. akt. w dniu 9 września 2015 r.
Strona internetowa
Brown przedzierający się przez obrońców Scarlets (2013)
Brown w trakcie meczu z Saracens (2013)

Mike Brown (ur. 4 września 1985 r. w Southampton[1][2][3]) – angielski rugbysta występujący na pozycji obrońcy, reprezentant kraju, uczestnik Pucharu Świata.

Jego grę cechuje zdolność do przełamywania szarż przeciwnika i umiejętność bezpiecznego łapania wysoko zawieszonych piłek[2].

Młodość

Mike grę w rugby rozpoczął w wieku ośmiu lat[2] w miejscowym klubie Salisbury R.F.C.[4], zaś po kilku latach przeniósł się do Melksham R.F.C., gdzie rozpoczął treningi w grupie do lat 13[5]. W 2002 roku trafił do akademii podlondyńskiego klubu Harlequin F.C., gdzie wkrótce przebił się do pierwszego składu zespołu młodzieżowego[2].

Na poszczególnych poziomach wiekowych reprezentował też regiony: Dorset & Wiltshire (od U-14 do U-18), South West (U-18) i Hampshire (U-20)[2].

Brown uczęszczał do Wyvern College w Salisbury, a następnie do Peter Symonds College w Winchester[1].

Kariera klubowa

W październiku 2005 roku 20-letni wówczas obrońca zadebiutował w pierwszej drużynie Harlequins w meczu z Doncaster Knights, dodatkowo podkreślając swój występ zdobytym przyłożeniem. Sezon 2005/2006 Brown zakończył z wynikiem siedmiu przyłożeń w 13 spotkaniach, co przyniosło mu tytuł klubowego „młodego zawodnika roku”. Wysoką formę – i miejsce w podstawowym składzie – utrzymał również w kolejnym sezonie, dzięki czemu został uznany „zawodnikiem roku”[2]. Rok później rozgrywając 30 z 32 meczów Premiership, spędził na boisku więcej czasu niż jakikolwiek inny gracz[2].

Pierwsze trofeum na arenie europejskiej Brown zdobył w maju 2011 roku, kiedy to Quins pokonali w finale European Challenge Cup Stade Français 19:18. W sezonie 2010/2011 został również wybrany przez klubowych kolegów najlepszym graczem w drużynie (ang. players’ player of the season)[2]. Sezon 2011/2012 to raz jeszcze pokaz wysokiej formy obrońcy Harlequins – jednego z filarów drużyny, która zdobyła pierwszy w klubowej historii tytuł mistrza Anglii. Brown imponował formą szczególnie w pierwszej fazie sezonu, kiedy to zdobył 12 przyłożeń, w tym pięć w sześciu meczach fazy grupowej Pucharu Heinekena[2].

Kariera reprezentacyjna

Po raz pierwszy Brown został powołany do reprezentacji narodowej w 2006 roku, do zespołu do lat 21, który zdobył Wielki Szlem podczas młodzieżowego Puchar Sześciu Narodów[2][6]. Wystąpił też podczas Mistrzostw Świata U-21, które odbyły się w tym samym roku[3][7].

Na początku 2007 roku Brown otrzymał powołanie do drugiej reprezentacji Anglii znanej jako England Saxons. W jej barwach rozegrał mecz z drużyną Włoch A, w którym popisał się przyłożeniem[2][8] oraz Irlandii A[9]. Dobre występy zaowocowały powołaniem do pierwszej drużyny na serię meczów z reprezentacją Południowej Afryki[2][3]. Brown zadebiutował w meczu rozegranym 27 maja 2007 r. w Bloemfontein[2][3], jednak rozegrawszy jeszcze dwa spotkania[2], wypadł z kadry na kilka lat.

W 2011 roku ponownie został włączony w skład England Saxons – na rozgrywane równolegle do Pucharu Sześciu Narodów mecze z drugimi drużynami Włoch[10] i Irlandii[11]. W czerwcu wraz z reprezentacją B wziął udział w Churchill Cup, w którym Anglicy zajęli pierwsze miejsce[12][13][14].

W 2012 roku Brown powrócił do reprezentacji Anglii na Puchar Sześciu Narodów[15]. Z uwagi na dużą rywalizację na pozycji obrońcy (m.in. z Benem Fodenem)[3] Brown początkowo był zmiennikiem lub występował na pozycji skrzydłowego[2]. Pewne miejsce na pozycji nr 15 wywalczył sobie dopiero w połowie kolejnego roku[15].

Podczas Pucharu Sześciu Narodów w 2014 roku Brown zdobył cztery przyłożenia, co było (na równi z Jonathanem Sextonem) najlepszym wynikiem w turnieju[16]. Przyniosło mu to tytuł najlepszego zawodnika imprezy[1][17].

W trakcie meczu z reprezentacją Włoch w ramach Pucharu Sześciu Narodów 2015 Brown po starciu z rywalem, Andreą Masim doznał wstrząśnienia mózgu[18]. Z uwagi na wciąż nawracające objawy, Brown wznowił treningi dopiero po przeszło trzech miesiącach[19]. Nie przeszkodziło mu to jednak w zdobyciu powołania na rozgrywany w Anglii we wrześniu i październiku 2015 roku Puchar Świata[20][21].

Wyróżnienia

Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. a b c d e f g h Mike Brown (ang.). Harlequin F.C. [dostęp 2015-09-14].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o Mike Brown (ang.). Rugby Football Union. [dostęp 2015-09-14].
  3. a b c d e Mike Brown England (ang.). ESPN Scrum. [dostęp 2015-09-14].
  4. Nurture the grass roots to improve elite rugby harvest (ang.). W: The Telegraph [on-line]. 2015-06-11. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-10)].
  5. Owen Houlihan: Pride of Melksham (ang.). thisiswiltshire.co.uk, 2013-11-08. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-10)].
  6. England Under-21s Take Grand Slam (ang.). Irish Rugby Football Union, 2006-03-18. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-11)].
  7. England U21s off to flying start (ang.). BBC Sport, 2006-06-09. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-11)].
  8. England Saxons 34-5 Italy A (ang.). BBC Sport, 2007-02-02. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-11)].
  9. England Saxons too good for Ireland A (ang.). ESPN Scrum, 2007-02-09. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-11)].
  10. England Saxons 45-17 Italy A (ang.). BBC Sport, 2011-01-29. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-11)].
  11. Wolfhounds 20-11 England Saxons (ang.). BBC Sport, 2011-02-04. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-11)].
  12. Saxons overpower Tonga (ang.). ESPN Scrum, 2011-06-12. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-11)].
  13. Benjamin shines as Saxons rout USA (ang.). ESPN Scrum, 2011-06-04. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-11)].
  14. Saxons tweak line-up for Canucks clash (ang.). ESPN Scrum, 2011-06-16. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-11)].
  15. a b Mike Brown. Match list (ang.). ESPN Scrum. [dostęp 2015-09-14].
  16. ESPN Scrum Statsguru (ang.). ESPN Scrum. [dostęp 2015-09-14].
  17. a b Six Nations 2014: England's Mike Brown named best player (ang.). BBC Sport, 2014-03-21. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-12)].
  18. Mike Brown suffers concussion setback (ang.). BBC Sport, 2015-02-23. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-12)].
  19. England's Mike Brown cleared after concussion (ang.). BBC Sport, 2015-06-09. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-12)].
  20. Lancaster names 31-man Rugby World Cup squad (ang.). Rugby Football Union, 2015-08-27. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-28)].
  21. Burgess and Slade get the nod for England (ang.). Puchar Świata w Rugby 2015, 2015-08-27. [dostęp 2015-00-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-28)].
  22. Premiership: Harlequins full-back Mike Brown wins award (ang.). BBC Sport, 2014-05-15. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-12)].
  23. Goneva crowned Computacenter Players’ Player of the Year (ang.). Rugby Players’ Association, 2014-05-22. [dostęp 2015-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-12)].