Mikel Arteta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikel Arteta
Ilustracja
Mikel Arteta (2015)
Pełne imię i nazwisko

Mikel Arteta Amatriain

Data i miejsce urodzenia

26 marca 1982
San Sebastián, Hiszpania

Wzrost

183 cm

Pozycja

środkowy pomocnik, defensywny pomocnik

Informacje klubowe
Klub

Arsenal F.C. (trener)

Kariera juniorska
Lata Klub
1994–1997 Antiguoko
1997–1999 FC Barcelona
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1999 FC Barcelona C 5 (1)
1999–2002 FC Barcelona B 42 (3)
2001–2002 Paris Saint-Germain F.C. (wyp.) 31 (2)
2002–2004 Rangers F.C. 50 (12)
2004–2005 Real Sociedad 15 (1)
2005 Everton F.C. (wyp.) 12 (1)
2005–2011 Everton F.C. 162 (27)
2011–2016 Arsenal F.C. 110 (14)
W sumie: 427 (61)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1998–1999  Hiszpania U-16 10 (4)
1999  Hiszpania U-17 7 (0)
1999–2001  Hiszpania U-18 13 (1)
2002–2003  Hiszpania U-21 12 (2)
W sumie: 42 (7)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2016–2019 Manchester City (asystent)
2019– Arsenal F.C.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Europy do lat 16
złoto Czechy 1999 piłka nożna

Mikel Arteta Amatriain (ur. 26 marca 1982 w San Sebastián) – hiszpański trener i piłkarz, który występował na pozycji pomocnika. Od grudnia 2019 roku trener Arsenalu.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Dzięki swojemu olbrzymiemu potencjałowi, w wieku 15 lat przeszedł z amatorksiego klubu Antiguoko do FC Barcelony. Szybko z zespołu juniorów przedostał się na zaplecze kadry i stanowił trzon FC Barcelony B. Grał tam przez 3 lata, a łącznie z zespołami klubu FC Barcelona - 5 lat. Następnie przeszedł do Paris Saint-Germain na zasadzie wypożyczenia. Przez dwa lata gry rozegrał tam 31 meczów strzelając dwie bramki. Po wypożyczeniu nie było już dla Mikela miejsca w FC Barcelona. Przeszedł więc on do Rangers. Był to jeden z najlepszych okresów w jego karierze. Niechciany w Barcelonie w Glasgow strzelił dwanaście goli w pięćdziesięciu meczach. Wtedy jego umiejętności zauważył Real Sociedad, który poszukiwał pomocnika. W tym klubie rozegrał 15 meczów strzelając jednego gola. W 2005 roku ponownie przeniósł się na wyspy brytyjskie by zostać piłkarzem Evertonu. Dla tego klubu strzelił 28 goli w 174 meczach Premier League. 31 sierpnia 2011 został zakupiony za 10 milionów funtów przez Arsenal[1]. Wraz z zakończeniem sezonu 2015/16 zakończył piłkarską karierę[2].

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Arteta początkowo zaczął grać jako numer 10 w młodzieżowym systemie Barcelony, a później został przeniesiony na pozycję defensywnego pomocnika, ponieważ uważano go za gracza na wzór Pepa Guardioli. Został oceniony jako szósty najskuteczniejszy zawodnik w Premier League w latach 2006-07 przez oficjalny system oceny zawodników Actim Index. Arteta wrócił do swojej pierwotnej, "głębszej" roli pomocnika w Arsenalu, w którym wyróżniał się jako rozgrywający swojego zespołu dzięki swojej technice, umiejętnościom, wizji, podawaniu, świadomości i inteligencji taktycznej. Jego łączne 12 ligowych asyst w sezonie 2006-07 oznaczało, że zajął pod tym względem trzecie miejsce za Cescem Fàbregasem i Cristiano Ronaldo. Ze 100 faulami popełnionymi przeciwko niemu w tym samym sezonie, był najbardziej faulowanym graczem w Premier League.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Manchester City (asystent)[edytuj | edytuj kod]

3 lipca 2016 roku został asystentem Pepa Guardioli w Manchesterze City[3]. Odrzucił tym samym ofertę Arsène'a Wengera o prowadzeniu akademii swojego byłego klubu - Arsenalu oraz ofertę dołączenia do sztabu innej drużyny z północnego Londynu - Tottenhamu[4]. Z Manchesterem City wygrał 2 razy Premier League, raz F.A. Cup (Puchar Anglii) i dwukrotnie Puchar Ligi Angielskiej.

Guardiola i Arteta po raz pierwszy spotkali się w akademii w Barcelonie, chociaż Guardiola był już w pierwszym zespole, będąc o 11 lat starszy od Artety. Od tego czasu obaj utrzymywali kontakt. Guardiola był przekonany, że Arteta – który był wówczas graczem Arsenalu – będzie dobrym trenerem, gdy zadzwoni do niego, aby uzyskać informacje o Chelsea, przed półfinałami Ligi Mistrzów 2012 przeciwko Barcelonie .

W 2015 roku, kiedy Guardiola opuszczał Bayern Monachium, Arteta, w ostatnim roku swojej kariery, ponownie nawiązał kontakt i postanowił współpracować. Arteta został menedżerem Man City w przegranym 2:1 Lidze Mistrzów z Lyonem 19 września 2018 r., z powodu zakazu gry na linii bocznej Guardioli. W 2018 roku Arteta został silnie powiązany z wakatem menedżera Arsenalu, po odejściu jego byłego menedżera Arsène Wengera, ale ostatecznie zatrudniono Unai Emery .

Arsenal F.C.[edytuj | edytuj kod]

2019/2020[edytuj | edytuj kod]

20 grudnia 2019 roku Arteta został ogłoszony trenerem Arsenalu. Umowa podpisana została do 2023 roku[5]. Po mianowaniu stwierdził: "Chcę, aby ludzie brali odpowiedzialność za swoją pracę i chcę ludzi, którzy dostarczają pasji i energii w klubie piłkarskim. Każdy, kto się z tym nie zgadza, albo ma negatywny wpływ, albo cokolwiek innego, nie jest wystarczająco dobry dla tego środowiska i tej kultury"[6].

26 grudnia rozegrał swój pierwszy mecz trenerski w meczu Premier League z A.F.C. Bournemouth, zakończony remisem 1-1. 1 stycznia 2020 wygrał swój pierwszy mecz trenerski 2:0, w domowym pojedynku z Manchesterem United.

18 lipca 2020 Arsenal pokonał Manchester City - poprzedniego pracodawcę Artety - 2:0 w półfinale Pucharu Anglii, a następnie w finale pokonali 2:1 Chelsea, wygrywając F.A. Cup po raz 14. Było to pierwsze trofeum Artety i po raz pierwszy od sezonu 1986-87 trener Arsenalu zdobył trofeum w swoim pierwszym sezonie pracy. Zmagania ligowe Arsenal zakończył na 8 miejscu, dzięki jednak wygranej w pucharze zakwalifikowali się do fazy grupowej Ligi Europy.

2020/2021[edytuj | edytuj kod]

29 sierpnia Arsenal pokonał Liverpool w meczu o Community Shield po rzutach karnych. Arteta 10 września został ogłoszony z głównego trenera do menadżera Arsenalu[7]. W Pucharze Anglii tym razem Arsenal odpadł już w 4 rundzie z Southampton. W Lidze Europy odpadli w półfinale w dwumeczu 2-1 z Villarealem. W lidze zajęli dopiero 8. miejsce, które, wraz z niepowodzeniami w Pucharach, spowodowało, że Arsenal po raz pierwszy od 25 lat nie zagra w Europejskich pucharach.[8].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Niesportowe zachowanie[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2010 roku, na 4 kolejki przed zakończeniem sezonu w angielskiej Premier League Mikel Arteta, będący wtedy piłkarzem Evertonu, wbił palec w oko pomocnika Blackburn Rovers, Mortena Gamsta Pedersena. Sędzia Andre Marriner nie widział dokładnie całej sytuacji i widząc nerwową reakcję Pedersena ukarał obu piłkarzy żółtymi kartkami. Po meczu Arteta przeprosił za swoje zachowanie i dodał, że w kilku ostatnich meczach z udziałem Pedersena Norweg złośliwie go faulował. Hiszpan nie został dodatkowo ukarany po meczu, gdyż zgodnie z przepisami obowiązującymi w angielskiej lidze jeżeli piłkarz w trakcie meczu zostanie ukarany kartką za faul Federacja nie ma prawa zaostrzyć kary[9]

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Pomimo występów w młodzieżowych reprezentacjach Hiszpanii Arteta nigdy nie wystąpił w reprezentacji seniorskiej. Z uwagi na dobrą formę Hiszpana w barwach Evertonu wiele angielskich mediów zaczęło sugerować, że świetny technicznie pomocnik bardzo przydałby się w reprezentacji Anglii. Sam Hiszpan również wyraził zainteresowanie taką perspektywą[10]. Temat ten wywoływał tak wiele kontrowersji, iż na temat gry Artety w reprezentacji wypowiedziała się w 2010 roku FIFA, jeszcze zanim sztab reprezentacji Anglii podjął jakiekolwiek formalne starania o powołanie Artety. W myśl stanowiska FIFA Hiszpan nigdy nie będzie uprawniony do gry w reprezentacji Anglii z uwagi na fakt, iż wziął udział wraz z reprezentacją Hiszpanii w juniorskim turnieju w 1999 roku. Zgodnie z przepisami FIFA jeżeli piłkarz wystąpi jako junior w reprezentacji swojego kraju, nie mając w tym momencie podwójnego obywatelstwa, nie może on wystąpić później w reprezentacji seniorskiej innego państwa[11].

Sukcesy jako piłkarz[edytuj | edytuj kod]

Paris Saint-Germain[edytuj | edytuj kod]

Rangers[edytuj | edytuj kod]

Arsenal[edytuj | edytuj kod]

Hiszpania[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Młody Piłkarz Miesiąca Scottish Premier League: wrzesień 2002, sierpień 2003
  • Najlepszy piłkarz Evertonu: 2005/06, 2006/07
  • Najlepszy piłkarz Evertonu wg zawodników: 2005/06
  • Pomocnik Roku wg Sky Sports: 2005/06
  • Północno-zachodni Piłkarz Roku: 2006/07

Sukcesy jako trener[edytuj | edytuj kod]

Arsenal[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]