Mikołaj Łęczycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mikołaj Łęczycki
Mikołaj Łęczycki
Herb Mikołaj Łęczycki
Data urodzenia 10 grudnia 1574
Data i miejsce śmierci 30 marca 1653
Kowno
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja jezuici
Prezbiterat 1601

Mikołaj Łęczycki herbu Niesobia, łac. Nicolaus Lancicius (ur. 10 grudnia 1574 koło Nieświeża, zm. 30 marca 1653 w Kownie) – polski teolog katolicki, mistyk, jezuita.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem znanego drukarza Daniela z Łęczycy oraz Katarzyny z Gotartów. W wieku osiemnastu lat przeszedł z kalwinizmu na katolicyzm, przekonując do tego kroku również ojca. Jednocześnie wstąpił do zakonu jezuitów. Święcenia przyjął 14 czerwca 1601 w czasie kilkunastoletniego pobytu w Rzymie (odbył tam studia oraz współpracował z Niccolò Orlandinim w opracowywaniu dziejów jezuitów w centralnym archiwum zakonnym). Powrócił do Polski w 1607, przywożąc szereg relikwii, którymi obdarowywał potem kościoły jezuickie. Był profesorem na Akademii Wileńskiej. Wykładał w kolegiach na terenie całej Rzeczypospolitej, kilka razy przebywał w Rzymie. Zabiegał o porozumienie protestantów z katolikami, prawosławnych z unitami, swoich współbraci z Akademią Krakowską.

Już za życia był uważany za mistrza życia duchowego i cudotwórcę (przypisywano mu objawienia, dar proroczy, uzdrawianie, lewitację, telekinezę i bilokację).

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

"Koło rycerskie rocznego obrotu" wydane w Wilnie w roku 1727.

Autor wielu dzieł filozoficznych, między innymi:

  • dzienniczka De piis erga Deum et coelites affectibus (znanego również pod innymi tytułami) – pozycji najobszerniejszej i najwyżej cenionej, wielokrotnie wydawanej, tłumaczonej na język polski, francuski, angielski, niemiecki i czeski
  • Insignis conversio Mariae Bonaventurae, monialis Romanae
  • De officiis sacerdotum
  • De conditionibus boni superioris
  • Dissertatio historica et theologica de praestantia Instituti Societatis Iesu
  • De recta traducenda adolescentia
  • De exteriore corporis compositione
  • De humanarum passionum dominio

Większość z nich opublikował Jean Bolland w dwutomowym zbiorze Opuscula spiritualia (Antwerpia, 1650).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bronisław Natoński, Mikołaj Łęczycki, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XVIII, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1973, s. 347-350
  • Ludwik Grzebień, Mikołaj Łęczycki, w: Słownik polskich teologów katolickich, tom II: do 1918, H-Ł (pod redakcją Hieronima Wyczawskiego), Akademia Teologii Katolickiej, Warszawa 1982, s. 560-566
  • Aleksandra Witkowska, Joanna Nastalska, Staropolskie piśmiennictwo hagiograficzne, tom I: Słownik hagiografów polskich, Wydawnictwo Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, Lublin 2007, s. 139-142 (z portretem)