Mikołaj Rej (młodszy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Mikołaj Rej z Rejowca)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy rotmistrza polskiego. Zobacz też: inne znaczenia tego hasła.
Mikołaj Rej
(młodszy)
Herb
Oksza
Dziedzic Rejowca
Rodzina Rejowie
Data urodzenia około 1535
Data śmierci 1600
Ojciec Mikołaj Rej
Matka Zofia Kosnówna
Żona

Dorota Hlebowicz

Dzieci

Mikołaj
Jan
Krzysztof
Andrzej
Jerzy

Mikołaj Rej z Rejowca (łac.: Nicolaus Rey[a] in Reiowiecz) herbu Oksza (ur. około 1535, zm. 1600) – działacz kalwiński, rotmistrz wojsk koronnych, najstarszy syn Mikołaja Reja i Zofii Kosnównej.

Życiorys[edytuj]

Po śmierci ojca, drogą spadku oraz uzgodnień rodzinnych, Mikołaj Rej młodszy objął w posiadanie klucz rejowiecki (tj. miasto Rejowiec i przynależne do tych dóbr wsie Kobyle, Rubie, Wereszcze Szlacheckie i część Siennicy Różanej) oraz dwie połowy Stajnego; odziedziczone dobra w województwie krakowskim (Nagłowice, Topolę oraz dwór w Skalbmierzu) w 1574 roku odstąpił bratu Andrzejowi[2]. W latach 1574-1575 przeniósł się na Litwę. W 1562 został rotmistrzem wojsk koronnych, brał udział w walkach Litwinów o Inflanty[3]. W 1580 roku założył zbór kalwiński w Rejowcu[b]. Zmarł pod koniec 1600 roku i został prawdopodobnie pochowany w ufundowanym przez siebie kościele kalwińskim w Rejowcu.

List Mikołaja Reja mlodszego przez wiele lat uchodzący za autograf jego ojca - pisarza[5].

Rodzina[edytuj]

Z Dorotą, córką wojewody litewskiego Jana Hlebowicza, miał synów: Mikołaja[c], Jana, Krzysztofa[d], Andrzeja[e] i Jerzego. Rodzina Rejów wywodząca się od Mikołaja Reja młodszego wygasła jeszcze w 1 połowie XVII wieku.[8].

Uwagi

  1. Pisownia oryginalna nazwiska: Rey. Nazwiska osób, które pojawiły się w dziejach Polski przed rokiem 1800 pisze się zgodnie ze współczesną ortografią[1].
  2. Według przypuszczeń Henryka Merczynga zbór w Rejowcu założył Mikołaj Rej - pisarz, jednak Merczyng sam przyznaje że między 1561 a 1569 rokiem (w którym to zmarł Mikołaj Rej - pisarz) akta synodalne nie odnotowały istnienia zboru w Rejowcu; dalej dowiadujemy się od niego, że w Rejowcu nie zachowała się nawet tradycja związana z pochówkiem pisarza pomimo, że zbór w Rejowcu istniał aż do 1700 roku.[4]
  3. zm. po 1614 - przed 1622, fundator zboru kalwińskiego w Rohozinie w powiecie orszańskim, żonaty z Jadwigą z Woropajów[6]
  4. zmarł bezpotomnie[7]
  5. zmarł bezdzietnie przed 1608.

Przypisy

  1. Pisownia nazwisk Polaków – postaci historycznych. W: Zasady pisowni i interpunkcji [on-line]. PWN. [dostęp 2017-05-11].
  2. Borkiewicz S., Z przeszłości ziemi jędrzejowskiej. Monografie miejscowości i osiedli, [w:] Monografia historyczna i gospodarcza powiatu jędrzejowskiego, Kielce 1937, s. 123.
  3. Bednarski H., Urban W., Nie wydane autografy Mikołaja Reja z Nagłowic [w:] "Rocznik Muzeum Narodowego w Kielcach", R: 10, Kielce 1977, s. 199-216.
  4. Merczyng H., Rejowie z Nagłowic jako członkowie polskiego Kościoła ewangelickiego [w:] Z wieku Mikołaja Reja. Ksiega jubileuszowa 1505-1905, Warszawa 1905, s. 51.
  5. Bednarski H., Urban W., op. cit.
  6. Merczyng H., op. cit., s. 52.
  7. Uruski S., Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, tom 15, Warszawa 1931, s. 201.
  8. Borkiewicz S., op. cit.

Bibliografia[edytuj]

  • Mikołaj Rej z Nagłowic. W pięćsetną rocznicę urodzin, pod red. Waldemara Kowalskiego, Kielce 2005.
  • Rey Mikołaj z Nagłowic, [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom 31, Ossolineum 1989.
  • Bednarski H., Urban W., Nie wydane autografy Mikołaja Reja z Nagłowic [w:] "Rocznik Muzeum Narodowego w Kielcach", R: 10, Kielce 1977.
  • Borkiewicz S., Z przeszłości ziemi jędrzejowskiej. Monografie miejscowości i osiedli, [w:] Monografia historyczna i gospodarcza powiatu jędrzejowskiego, Kielce 1937.
  • Kniaziołucki Z., Materiały do biografii Mikołaja Reja z Nagłowic [w:] Archiwum do Dziejów Literatury i Oświaty w Polsce, Kraków 1892.
  • Merczyng H., Rejowie z Nagłowic jako członkowie polskiego Kościoła ewangelickiego [w:] Z wieku Mikołaja Reja. Ksiega jubileuszowa 1505-1905, Warszawa 1905.
  • Niesiecki K., Herbarz polski, tom 8, Lipsk 1841.
  • Paprocki B., Herby rycerstwa polskiego zebrane i wydane r.p. 1584, Kraków 1858.
  • Uruski S., Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, tom 15, Warszawa 1931.