Mikroskop warsztatowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Duży mikroskop warsztatowy z przetwornikami obrotowo-impulsowymi o rozdzielczości 1 μm produkcji Polskich Zakładów Optycznych w 1976 r. Skomputeryzowany ok. 2000 r.

Mikroskop warsztatowy - optyczne urządzenie pomiarowe, które służy do bezdotykowego pomiaru długości przedmiotów w układzie współrzędnych prostokątnych oraz kątów. Wykorzystywany jest najczęściej w laboratoriach pomiarowych i w przemyśle maszynowym (izba pomiarów, narzędziownia).

Mikroskop zawiera układ optyczny umożliwiający obserwację mierzonego przedmiotu w okularze, na matówce lub z wykorzystaniem kamery na ekranie. Stosowane są powiększenia obiektywów od 1x do 5x, a całkowite powiększenie (wynoszące od 10x do 50x) jest znacznie mniejsze niż w mikroskopach do obserwacji biologicznych. Przedmioty mogą być obserwowane w świetle przechodzącym (cień) lub odbitym.

Mierzony przedmiot umieszcza się na obrotowym stoliku, który jest przesuwany śrubami mikrometrycznymi w dwu wzajemnie prostopadłych kierunkach. Położenie stolika jest odczytywane za pomocą bębnów mikrometrycznych z działką elementarną 0,01 mm. Do rozszerzenia zakresu pomiarowego (poza zakres przesuwu śruby − typowo 25 mm) wykorzystywane są płytki wzorcowe wkładane między nieruchomą płytkę oporową a zderzak sań. Rozdzielczość pomiaru kątów za pomocą głowicy okularowej goniometrycznej jak i podziałki obrotowego stołu wynosi 1’.

Mikroskopy warsztatowe produkowane są w dwu wielkościach jako mały mikroskop warsztatowy o polu pomiarowym 25x50 mm i duży mikroskop warsztatowy o polu pomiarowym 50x150 mm

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Mała encyklopedia metrologii. WNT, 1989. str. 212-213