Mikuszowice (Bielsko-Biała)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Bielska-Białej Mikuszowice
Dzielnica Bielska-Białej
Ilustracja
Mikuszowice z lotu ptaka.
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Miasto Bielsko-Biała
Data założenia koniec XIII w.
W granicach Bielska-Białej 1968
Nr kierunkowy 33
Kod pocztowy 43-309
43-310
Tablice rejestracyjne SB
Położenie na mapie Bielska-Białej
Położenie na mapie
49°47′00″N 19°04′13″E/49,783333 19,070278
Portal Portal Polska

Mikuszowice (niem. Nikelsdorf) – dzielnica Bielska-Białej, położona w południowej części miasta, w Bramie Wilkowickiej, u podnóża Beskidu Śląskiego i Beskidu Małego, nad rzeką Białą.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Mikuszowice powstały na początku XIV w. i już w następnym stuleciu uległy podziałowi, ponieważ na Białej ustanowiono granicę: najpierw pomiędzy księstwem cieszyńskim i oświęcimskim, a następnie między Polską a Czechami. Część lewobrzeżna (zachodnia) to Mikuszowice Śląskie a prawobrzeżna (wschodnia) – Mikuszowice Krakowskie. Mikuszowice Śląskie stały się w 1572 częścią państwa bielskiego. Mikuszowice Krakowskie 21 lutego 1457 zostały wykupione wraz z księstwem oświęcimskim do Korony Polskiej a w towarzyszącym temu dokumencie wystawionym przez Jana IV oświęcimskiego miejscowość wymieniona została jako Mykluschowicze[1]. Były one następnie wsią zbójnicką, na terenie której w 1656 r. rozegrała się bitwa polsko-szwedzka. W XIX w. śląska część Mikuszowic stała się miejscowością wypoczynkową, a po drugiej stronie rzeki rozwijał się przemysł. Od 1848 r. częścią Mikuszowic Śląskich była Olszówka Dolna.

Po zakończeniu I wojny światowej tereny, na których leży miejscowość - Śląsk Cieszyński stał się punktem sporu pomiędzy Polską i Czechosłowacją. W 1918 roku na bazie Straży Obywatelskiej miejscowi Polacy utworzyli lokalny oddział Milicji Polskiej Śląska Cieszyńskiego, który podlegał organizacyjnie 11 kompanii w Bielsku[2].

W 1954 r. Mikuszowice Śląskie uzyskały status osiedla typu miejskiego, będąc jednocześnie siedzibą Gminy Mikuszowice. Obie miejscowości włączono do Bielska-Białej w 1968 r.

Najważniejszym zabytkiem dzielnicy jest drewniany kościół św. Barbary z 1690 r. Atrakcją turystyczną jest też kilka zabytkowych willi z XIX w. oraz stary cmentarz ewangelicki.

Od 2002 r. obszar dzielnicy wchodzi w skład dwóch osiedli (jednostek pomocniczych gminy): Mikuszowice Krakowskie (część prawobrzeżna) oraz Mikuszowice Śląskie (część lewobrzeżna), przy czym drugie z wymienionych obejmuje także większą część Olszówki.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Mikuszowice są dziś dzielnicą o charakterze turystyczno-mieszkalnym. Nie ma tutaj zabudowy wielorodzinnej, rozwinęło się natomiast budownictwo o charakterze willowym (głównie w Mikuszowicach Śląskich). Znajduje się tu m.in. Kampus Główny Akademii Techniczno-Humanistycznej oraz czterogwiazdkowy hotel Vienna.

Przez Mikuszowice przebiega droga ekspresowa S1 (wschodnia obwodnica miasta) oraz droga wojewódzka nr 942 do Wisły. Na trasie linii kolejowej nr 139 znajduje się stacja Bielsko-Biała Mikuszowice.

W zachodniej części dzielnicy znajdują się popularne tereny rekreacyjne – Bielskie Błonia, będące punktem wyjścia licznych górskich szlaków turystycznych. W obrębie Mikuszowic położone są cztery szczyty górskie: Łysa Góra (653 m n.p.m.) w Beskidzie Małym oraz Kozia Góra (686 m n.p.m.), Równia (610 m n.p.m.) i Górna Równia (676 m n.p.m.) w Beskidzie Śląskim. Na zboczach trzech ostatnich położony jest Cygański Las – park leśny będący jednocześnie popularnym miejscem wypoczynku z infrastrukturą turystyczną. W górach można odnaleźć pozostałości nieczynnej skoczni narciarskiej i toru saneczkowego.

Część Łysej Góry chroniona jest w ramach Parku Krajobrazowego Beskidu Małego, a Cygański Las w ramach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego o tej samej nazwie. W północnej części dzielnicy istnieje użytek ekologiczny Żabiniec.

Przypisy

  1. Krzysztof Prokop: Księstwa oświęcimskie i zatorskie wobec Korony Polskiej w latach 1438-1513. Dzieje polityczne. Kraków: PAU, 2002, s. 151. ISBN 978-8388857-31-7.
  2. Jerzy Szczurek 1933 ↓, s. 32-37.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Szczurek: Z wielkich dni Śląska Cieszyńskiego. O milicjach ludowych w latach 1918-1920. Cieszyn: Nakładem Grupy Związku Powstańców Śląskich w Cieszynie, 1933.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]