Milada Karbanová

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Milada Karbanová
Data i miejsce urodzenia 27 marca 1948
Jablonec nad Nysą
Wzrost 178 cm
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Czechosłowacja
Mistrzostwa Europy
Srebro Rzym 1974 skok wzwyż
Halowe mistrzostwa Europy
Złoto Sofia 1971 skok wzwyż
Srebro Göteborg 1974 skok wzwyż
Brąz Rotterdam 1973 skok wzwyż
Brąz Monachium 1976 skok wzwyż

Milada Karbanová po mężu Matoušová (ur. 27 marca 1948 w Jabloncu nad Nysą[1][2]) – czeska lekkoatletka, specjalistka skoku wzwyż, medalistka mistrzostw Europy. W czasie swojej kariery reprezentowała Czechosłowację.

Jako nastolatka grała w koszykówkę w klubie Lokomotiv Liberec. Gdy na międzyszkolnych zawodach skoczyła wzwyż 145 cm, zmieniła dyscyplinę sportową na lekkoatletykę, najpierw w Slovanie Liberec (1963–1967), a potem w LIAZ Jablonec (1968–1979)[2][3].

Zdobyła złoty medal w skoku wzwyż na halowych mistrzostwach Europy w 1971 w Sofii z wynikiem 180 cm, wyprzedzając Wierę Gawriłową ze Związku Radzieckiego i Cornelię Popescu z Rumunii[4]. Zajęła 7. miejsce na mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach[5].

Rok 1972 nie był dla Karbanovej udany, gdyż zajęła 9. miejsce na halowych mistrzostwach Europy w 1972 w Grenoble[6] oraz 22. miejsce na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium, za każdym razem skacząc 176 cm[1].

Na halowych mistrzostwach Europy w 1973 w Rotterdamie Karbanová zdobyła brązowy medal, a na halowych mistrzostwach Europy w 1974 w Göteborg srebrny, przegrywając tylko z Rosemarie Witschas z NRD[7]. Również na mistrzostwach Europy w 1974 w Rzymie wywalczyła srebrny medal za Witschas i ustanowiła rekord Czechosłowacji skokiem na wysokość 191 cm[8].

Zdobyła brązowy medal na halowych mistrzostwach Europy w 1976 w Monachium[9], a na igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu zajęła 19. miejsce[1]. Zajęła 6. miejsce na halowych mistrzostwach Europy w 1978 w Mediolanie[10] i 14. miejsce na mistrzostwach Europy w 1978 w Pradze[11]. W 1979 zakończyła karierę.

Karbanová była mistrzynią Czechosłowacji w skoku wzwyż w 1970, 1973, 1977 i 1978, wicemistrzynią w 1972 oraz brązową medalistką w 1971 i 1974. W hali była mistrzynią w 1972, 1974, 1977 i 1978, wicemistrzynią w 1970 i 1973 oraz brązową medalistką w 1971[12].

Dwukrotnie poprawiała rekord Czechosłowacji do wyniku 1,91 m 8 września 1974 w Rzymie, a 6 sierpnia 1977 w Trzyńcu wyrównała rekord należący od roku do Márii Mračnovej skokiem na wysokość 1,92 cm. Był to również jej rekord życiowy[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Milada Karbanová Biography and Olympic Results, sports-reference.com [dostęp 2019-05-08] (ang.).
  2. a b Jan Jirka (red.): Kdo byl kdo v české atletice. Wyd. 2. Praga: Olympia, 2004, s. 73. ISBN 80-7033-864-4. [dostęp 2019-05-08]. (cz.)
  3. Jaroslav Sedlák, Halová mistryně Evropy žije v ústraní, iDNES.cz, 31 marca 2003 [dostęp 2019-05-08] (cz.).
  4. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 423 [dostęp 2019-05-08] (ang.).
  5. Berlin 2018 Statistics Handbook, European Athletics, s. 544 [dostęp 2019-05-08] (ang.).
  6. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 427 [dostęp 2019-05-08] (ang.).
  7. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 433, 437 [dostęp 2019-05-08] (ang.).
  8. Berlin 2018 Statistics Handbook, European Athletics, s. 551–552 [dostęp 2019-05-08] (ang.).
  9. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 446 [dostęp 2019-05-08] (ang.).
  10. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 454–455 [dostęp 2019-05-08] (ang.).
  11. Berlin 2018 Statistics Handbook, European Athletics, s. 560 [dostęp 2019-05-08] (ang.).
  12. Pavel Hladík, Mistrovství a přebory v atletice. I. dil. Muži a ženy. Království České 1907 – 1918; Československo 1919 – 1938, 1945 – 1992; Čechy a Morava 1939 – 1944, atletika.cz, 2015, s. 227, 229, 232, 235, 238, 241, 244, 247, 250, 254, 270, 273, 276, 279 [dostęp 2019-05-08] (cz.).
  13. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 279. (ang.)