Milan Dobrovoljac

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Milan Dobrovoljac Žmigavec
Milan Dobrovoljac
biskup
Kraj działania  Jugosławia
Data i miejsce urodzenia 11 marca 1879
Dugo Selo
Data i miejsce śmierci 13 marca 1966
Belgrad
biskup Serbii, Wojwodiny i Kosowa
(Kościół Starokatolicki w Serbii)
Okres sprawowania 1954-1966
Wyznanie starokatolickie
Kościół Związek Kościołów Starokatolickich w Federacyjnej Ludowej Republice Jugosławii
Inkardynacja Kościół Starokatolicki w Serbii
Prezbiterat 1901
Sakra biskupia 22 czerwca 1958
Odznaczenia
Order of the brotherhood and unity with golden wreath Rib.png
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 22 czerwca 1958
Miejscowość Belgrad
Konsekrator Julian Pękala
Współkonsekratorzy Radovan Jošt

Milan Dobrovoljac (serb. Милан Добровољац, pseudonimy Milko Dobrovoljac, Tonček Žmigavec, Žmigavec, ur. 11 marca 1879 w Dugo Selo, zm. 13 marca 1966 w Belgradzie) – chorwacki duchowny starokatolicki, polityk jugosłowiański, pisarz i dziennikarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Milan Dobrovoljac ukończył gimnazjum i rzymskokatolickie seminarium duchowne w Zagrzebiu. W 1901 roku został wyświęcony na księdza katolickiego, a następnie pracował jako duszpasterz w Dugo Selo i Trnju. Prześladowany przez władze węgierskie za poglądy narodowe i działalność polityczną zmuszony był kilkakrotnie zmieniać miejsce swojego pobytu. Pozbawiony prawa do wykonywania posługi porzucił stan kapłański. Podjął studia prawnicze. W 1905 roku przeszedł na luteranizm. Odbył edukację z zakresu teologii ewangelickiej w Soproniu i Rostocku. Po studiach w Cesarstwie Niemieckim powrócił do służby duchownej. Został pastorem luterańskim. Pracował w Požega i Hrastovac.

Z początkiem I wojny światowej był kapelanem wojskowym Armii Austro-Węgier w szpitalach w Usori i Szkodrze. Został postawiony przed sądem wojskowym za agitację antypaństwową. Z powodu tyfusu, którego nabawił się podczas pełnienia obowiązków służbowych uniknął kary śmierci. Został zesłany w ramach wyroku do Galicji. W następnych latach pracował przy robotach publicznych w Krakowie. Po zakończeniu działań wojennych zorganizował własny zbór i zajął się organizacją pomocy dla Słowian Południowych wracających przez ziemie polskie z niewoli rosyjskiej.

W 1921 roku powrócił do ojczyzny i zamieszkał w Dugo Selo. Był dziennikarzem i pisarzem. Udzielał się w lokalnym życiu politycznym i społecznie. Pełnił kilkakrotnie funkcję naczelnika gminy. Był działaczem chorwackiego Sokoła. W życiu religijnym odszedł od luteranizmu. Związał się z ideologami chorwackiego Kościoła narodowego. W 1927 roku jako gorliwy wyznawca poglądów politycznych i teologicznych biskupa Josipa Strossmayera został starokatolikiem i wstąpił do Chorwackiego Kościoła Starokatolickiego w Królestwie Serbów, Chorwatów i Słoweńców.

W 1938 roku został wybrany na posła Zgromadzenia Narodowego Królestwa Jugosławii. W związku z objęciem funkcji parlamentarzysty w 1939 roku przeprowadził się do Belgradu. W okresie okupacji był krytycznie nastawiony do ruchu Ustasze. W 1945 roku przystąpił do Antyfaszystowskiej Rady Wyzwolenia Narodowego Jugosławii.

Po II wojnie światowej działał w strukturach władz Związku Kościołów Starokatolickich w Federacyjnej Ludowej Republice Jugosławii. W 1947 roku otrzymał funkcję wikariusza generalnego Wikariatu Belgradzkiego. Cieszył się, podobnie jak inni duchowni tego wyznania, poparciem komunistycznych władz i dyktatora Josipa Broz Tito. Starokatolicyzm był bowiem traktowany jako narzędzie do walki z katolicyzmem, a Związek jako potencjalna przeciwwaga dla Kościoła katolickiego skompromitowanego w oczach jugosłowiańskiej opinii publicznej za kolaborację z Ustasze.

W 1954 roku Milan Dobrovoljac stanął na czele Kościoła Starokatolickiego w Serbii. Następnie został biskupem przewodniczącym Związku Kościołów Starokatolickich w Socjalistycznej Federacyjnej Republice Jugosławii. 22 czerwca 1958 roku w Belgradzie przyjął sakrę z rąk biskupa naczelnego Kościoła Polskokatolickiego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Juliana Pękali[1].

W 1959 roku został odznaczony Orderem Braterstwa i Jedności I klasy[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Milan Dobrovoljac debiutował jako autor w 1898 roku pod pseudonimem Milko Dobrovoljac. Na dobre zaczął pisać po powrocie z Polski. W okresie Królestwa Jugosławii używał pseudonimu Žmigavec.

Tworzył wiersze dla dzieci i młodzieży, satyry i teksty piosenek. Okazjonalnie także pisał na temat wydarzeń społecznych i politycznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. DOBROVOLJAC, Milan (ang.). W: Database of: Priests, Bishops, Churches and Organizations [on-line]. apostle1.com. [dostęp 2015-01-03].
  2. Томислав Бранковић: СТАРОКАТОЛИЧКА ЦРКВА У ЈУГОСЛАВИЈИ (serb.). ceir.co.rs. [dostęp 2015-01-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]