Milin (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Milin
Pałac w Milinie
Pałac w Milinie
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat wrocławski
Gmina Mietków
Liczba ludności (III 2011) 414[1]
Strefa numeracyjna (+48) 71
Kod pocztowy 55-081
Tablice rejestracyjne DWR
SIMC 0877097
Położenie na mapie gminy Mietków
Mapa lokalizacyjna gminy Mietków
Milin
Milin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Milin
Milin
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Milin
Milin
Położenie na mapie powiatu wrocławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wrocławskiego
Milin
Milin
Ziemia50°58′37″N 16°41′54″E/50,976944 16,698333

Milin (niem. Fürstenau) – wieś (dawniej miasto) w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Mietków.

Milin uzyskał lokację miejską przed 1293 rokiem, zdegradowany w 1314 roku[2].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczył 414 mieszkańców[1]. Jest trzecią co do wielkości miejscowością gminy Mietków.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wieś położona na równinie wrocławskiej, w obszarze Parku Krajobrazowego "Doliny Bystrzycy".

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Pierwotna nazwa miejscowości Strose (Stróża) oznaczała strażnicę, niemiecka nazwa Fürstenau po polsku znaczy książęca niwa, obecna nazwa nadana w roku 1945 wywodzi się od przymiotnika miły[3].

  • 1254 r. - Strose
  • 1297 r. - Fürstenow
  • 1298 r. - Furstenowe
  • 1299 r. - Furstinowe
  • 1300 r. - Wirstnow
  • 1318 r. - Wurstenow
  • 1326 r. - Furstenau
  • 1666 r. - Fürstenau
  • 1795 r. - Fuerstenau
  • XVII wiek - podział na Nieder (Dolny) i Ober (Górny) Fürstenau (Milin)

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze informacje dotyczące Milina pojawiły się w dokumentach Henryka III (księcia wrocławskiego) i Bolka (księcia świdnickiego), w których był traktowany jako miasto targowe. Po 1299 r. stracił prawa miejskie na rzecz Kątów Wrocławskich. W latach 1765-1766 utworzono parafię ewangelicką. Przy wsparciu właściciela Milina, Henryka, księcia pruskiego, wybudowano konstrukcję szkieletową kościoła ewangelickiego, rozbudowanego następnie w latach 1902-1904 i zniszczonego po wojnie. Znaczna część wsi spłonęła na skutek pożaru w 1824 r.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:

Kościół był wielokrotnie remontowany:

  • 1858 r. – naprawa sklepienia w prezbiterium, remont dachu, pobielanie wnętrza
  • 1869 r. – nowy dach
  • 1881 r. – nowy hełm na wieży
  • lata 1882-1883: remont budynku i nowe wyposażenie wnętrza
  • lata 1929 i 1932: nowe tynki i cokół zapobiegający zawilgoceniu ścian
  • 1967 r. – remont dachu
  • 1977 r. – naprawa wieży
  • 2008 r. - pożar, w którym spłonęły ołtarz i część podłogi
  • lata 2008-2009: renowacja kościoła po pożarze
  • zespół pałacowy, z XVII-XVIII w.:
    • pałac-dwór, renesansowy z początków XVII wieku, pierwotnie otoczony fosą, został przebudowany w latach 1749-1750 i w XIX wieku. Murowany, trójskrzydłowy, zbudowany na planie podkowy, dwutraktowy i dwukondygnacyjny, pokryty jest dachami dwuspadowymi. Portal wejściowy na osi elewacji frontowej oflankowany (otoczony) jest pilastrami podtrzymującymi gzyms i kamienne wazony. Niegdyś mieściła się w nim szkoła podstawowa, a obecnie mieszkania prywatne. Budynek jest własnością gminy Mietków. W 2008 roku dokonano wymiany wszystkich belek stropowych oraz pokrycia dachowego
    • park

inne zabytki:

  • pomnik św. Jana Nepomucena, barokowa figura z 1733 roku stojąca na trójbocznym cokole przy kościele pw. św. Michała Archanioła. Z jednej strony cokołu przedstawiona jest scena spowiedzi królowej Zofii, a z drugiej, zrzucenie Jana Nepomucena z mostu do Wełtawy. Z przodu tablica inskrypcyjna z napisem po łacinie głosi: Świętemu Janowi Nepomucenowi z uwielbienia wzniósł pobożny Piotr Beker.
  • trzy pomniki
  • gorzelnia w ruinie
  • kościół ewangelicki w ruinie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 52-53.
  3. Słownik etymologiczny nazw geograficznych Śląska, T. 8 Mię-Niż, pod red. Stanisławy Sochackiej, Opole, 2005
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 234. [dostęp 2.11.2012].