Milleryt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Milleryt
Millerite-sea39a.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny NiS – siarczek niklu
Twardość w skali Mohsa 3 – 3,5
Przełam muszlowy, zadziorowaty
Łupliwość doskonała
Układ krystalograficzny trygonalny
Gęstość minerału 5,3 – 5,5 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa mosiężnożółta, zielonawa
Rysa zielonoczarna
Połysk metaliczny, jedwabisty (skupienia włókniste)

Millerytminerał z gromady siarczków, ruda niklu. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich. Odkryty został w 1845 r.

Milleryt nazwano na cześć angielskiego mineraloga i krystalografa Williama Hallowesa Millera (1801-1880).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju słupkowym, igiełkowym, włoskowym. Najdłuższe, igiełkowo wykształcone kryształy osiągają 15 cm. Kryształy wykazują poprzeczne prążkowanie. Występuje w skupieniach ziarnistych, groniastych, kulistych, promienistych. Doskonale wykształcone kryształy bywają spotykane w druzach i szczelinach skalnych. Jest kruchy, nieprzezroczysty, stanowi składnik niektórych żył kruszcowych. Współwystępuje z dolomitem, syderytem, galeną, pirytem, chalkopirytem.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Minerał wtórny powstały z przeobrażenia innych siarczków np. pentlandytu. Pojawia się w formie lamelkowatych zrostów z innymi kruszcami Ni i Co. Także produkt ekshalacji wulkanicznych – stwierdzony wśród produktów ekshalacji Wezuwiusza. Najczęściej spotykany wśród piaskowców, łupków ilastych, wapieni i dolomitów.

Milleryt występuje w:

  • W Polsce: spotykany w piaskowcach i łupkach ogniotrwałych w Nowej Rudzie, w ziarnistych dolomitach Woliborza k. Kłodzka, w ilmenicie w Męcince k. Jawora (Dolny Śląsk) oraz w złożach miedzi np. w kopalni Rudna.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • nie ma praktycznego znaczenia (ze względu na rzadkość występowania),
  • stanowi wyjątkowo atrakcyjny i poszukiwany kamień kolekcjonerski.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]