Mimik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mimik
Donacobius atricapilla[1]
(Linnaeus, 1766)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina Donacobiidae
Aleixo & Pacheco, 2006
Rodzaj Donacobius[2]
Swainson, 1831
Gatunek mimik
Synonimy
  • Turdus atricapilla Linnaeus, 1766[3]
  • Donacobius atricapillus (Linnaeus, 1766)[1]
Podgatunki
  • D. a. brachypterus Madarász, 1913
  • D. a. nigrodorsalis Traylor, 1948
  • D. a. atricapilla (Linnaeus, 1766)
  • D. a. albovittatus d'Orbigny & Lafresnaye, 1837
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Mimik[5] (Donacobius atricapilla) – gatunek średniej wielkości ptaka z monotypowej rodziny mimików (Donacobiidae)[6][5][7]. Zasiedla północną i centralną Amerykę Południową.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Opisany w 1766 roku przez szwedzkiego przyrodnika Karola Linneusza pod nazwą Turdus atricapilla. Dawniej zaliczany był do strzyżyków (Troglodytidae) lub przedrzeźniaczy (Mimidae), obecnie umieszczony w monotypowej rodzinie mimików[8], której jest jedynym przedstawicielem. Wyróżniono cztery podgatunki[6][3][9]:

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Mimik jest gatunkiem endemicznym dla północnej i wschodniej Ameryki Południowej. Południowa granica jego zasięgu przebiega w północnej Argentynie i południowej Brazylii. Zachodnia w zachodniej Brazylii oraz wschodnim Peru i Boliwii. Nie występuje także w części wschodniej Brazylii. Jego środowiskiem są krzewiaste, nadrzeczne zarośla.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Dawniej zaliczany do rodziny strzyżyków, jest jednak większy i inaczej (nie tak maskująco) ubarwiony. Mierzy 22 cm, waży 30–40 g. Ma czarny wierzch ciała, z brązowawymi skrzydłami i żółtymi oczami i czarnym dziobem. Okolice karku pomarańczowe, spód ciała jasnokremowy z delikatnym prążkowaniem po bokach. Nogi są szare, ogon ma białe zakończenia sterówek.

Zachowania[edytuj | edytuj kod]

Jest hałaśliwy, pary często razem śpiewają, wydają serie gwizdów. Mogą też głośno tokować, przy czym rozkładają ogon. Pożywia się parami, często blisko wody.

Status[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje mimika za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Ptak ten opisywany jest jako pospolity. Liczebność światowej populacji, według szacunków organizacji Partners in Flight z 2019 roku, mieści się w przedziale 5–50 milionów dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Donacobius atricapilla, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Donacobius, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2012-10-10] (ang.).
  3. a b Donacobius (Donacobius atricapilla) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-04)].
  4. a b BirdLife International, Donacobius atricapilla, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2015-4 [dostęp 2016-02-26] (ang.).
  5. a b P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Donacobiidae Aleixo & Pacheco, 2006 - mimiki - Donacobius (wersja: 2019-04-24). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-03-18].
  6. a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Grassbirds, Donacobius, tetrakas, cisticolas, allies (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-03-18].
  7. John H. Boyd III: Donacobiidae: Donacobius (ang.). W: Aves—A Taxonomy in Flux 2.5 Introduction [on-line]. John Boyd's Home Page. [dostęp 2012-10-10].
  8. Alexandre Aleixo, José Fernando Pacheco. A family name for the monotypic oscine passerine genus Donacobius. „Revista Brasileira de Ornitologia”. 14 (2), s. 172–173, 2006 (ang.). 
  9. Mimik (Donacobius atricapilla) (Linnaeus, 1766). Avibase. [dostęp 2012-10-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 425. ISBN 978-83-01-15733-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]