Minóg ukraiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Minóg ukraiński
Eudontomyzon mariae
(Berg, 1931)
Minóg ukraiński
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada bezżuchwowce
Gromada cefalaspidokształtne
Rząd minogokształtne
Rodzina minogowate
Rodzaj Eudontomyzon
Gatunek minóg ukraiński
Synonimy
  • Eudontomyzon maria (Berg, 1931)
  • Lampetra mariae Berg, 1931
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Minóg ukraiński[2], minog ukraiński[3] (Eudontomyzon mariae) – europejski gatunek niepasożytniczego bezżuchwowca z rodziny minogowatych (Petromyzontidae).

Zasięg występowania[edytuj]

Występuje w zlewiskach Morza Bałtyckiego (dorzecza Odry, Wisły i Niemna), Czarnego (dorzecza dolnego Dunaju, z wyjątkiem Cisy i Temeszu,Prutu, Dniestru, Dniepru, Donu i Kubania oraz w rzekach Gruzji), Egejskiego (dorzecze Wardaru i Kaspijskiego (dorzecze Wołgi). Odnotowano również jeden przypadek występowania minoga ukraińskiego w dorzeczu górnej Morawy.

W Polsce występuje w dopływach Odry, Wisły i Dniestru.

Budowa ciała[edytuj]

Osiąga 12-22 cm długości (średnio 18 cm)oraz 3,5-12,5 g masy. Posiada gładką, bezłuską skórę, pokrytą śluzem, ciało w przekroju walcowate. Procentowe proporcje długości poszczególnych części ciała są następujące: odcinek przedskrzelowy 6,9 - 12,1 % długości całkowitej, odcinek skrzelowy 8,5-12,3 %, tułów 44,9-54,4 %, ogon 24,3-31,3 %, otwór kloaczny 0,4-2,2 %, oko 0,7 -2,1 %, przyssawka 2,2-5,8 %. Wzdłuż tułowia 60 - 73 miomery. Płetwa ogonowa ma, zazwyczaj,kształt łopatkowaty (u 97 % osobników), bądź zaokrąglony.

Grzbiet czarny, boki i spód ciała białe lub kremowe. Linia boczna może być ciemno pigmentowana, przynajmniej po stronie brzusznej. Płetwa ogonowa ciemnoszara do czarnej.

Biologia i ekologia[edytuj]

Tryb życia[edytuj]

Osobniki dorosłe żyją w wodach słodkich, w górskich i podgórskich strumieniach, rzekach i jeziorach z czystą, dobrze natlenioną wodą i piaszczysto-żwirowym podłożu.

Ślepice żyją zagrzebane w miękkim, bogatym w detrytus podłożu, w miejscach o słabym prądzie, często pod nawisami brzegowymi. Żyje do 7 lat.

Odżywiane[edytuj]

Ślepice żywią się okrzemkami i detrytusem. osobniki dorosłe nie są pasożytami, choć odnotowywano takie rzadkie przypadki na Słowacji i w Prucie.

W okresie tarła dorosłe osobniki bywają zjadane przez szczupaki i klenie.

Rozród[edytuj]

Metamorfoza w Polsce i na Słowacji ma miejsce we wrześniu, zaś na Ukrainie - w lipcu. Tarło dobywa się w dużych skupiskach, za dnia w kwietniu, maju i czerwcu w miejscach o piaszczystym bądź żwirowy dnie, czasem również gliniastym. W jego trakcie samce wykopują płytki dołek do którego samiec składają jaja. Jedna samica składa od około 1950 do 7100 ziaren ikry. Po tarle tarlaki giną. Po tarle osobniki dorosłe giną. Przeobrażenie larw następuje po okresie 3,5 do 4,5 roku.

Ochrona i znaczenie[edytuj]

Ślepice bywają używane jaki przynęta. Nie wyrządza szkód gospodarczych.

Ochrona w Polsce[edytuj]

W Polsce gatunek ten jest objęty ochroną ścisłą[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Eudontomyzon mariae. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  2. a b Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2011 r. Nr 237, poz. 1419)
  3. Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik Mały słownik zoologiczny, Ryby, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973 (występuje pod synonimiczną nazwą łacińską)

Bibliografia[edytuj]

  • Mały słownik zoologiczny: ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
  • Eudontomyzon mariae. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 28 sierpnia 2016]