Ministerstwo Infrastruktury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Minister Infrastruktury)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ministerstwo Infrastruktury
Państwo  Polska
Data utworzenia 1919, 2001, 2007
Adres
ul. Chałubińskiego 4-6
00-928 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ministerstwo Infrastruktury
Ministerstwo Infrastruktury
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ministerstwo Infrastruktury
Ministerstwo Infrastruktury
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ministerstwo Infrastruktury
Ministerstwo Infrastruktury
Ziemia52°13′25,741″N 21°00′18,389″E/52,223817 21,005108

Ministerstwo Infrastrukturypolskie ministerstwo powstałe 19 października 2001 i istniejące w rządzie Leszka Millera i w rządach Marka Belki. Stanowisko Ministra Infrastruktury i Ministerstwo Infrastruktury zostało zniesione na mocy rozporządzenia Rady Ministrów 31 października 2005. Obowiązki konstytucyjne i ustawowe ministerstwa przejął Minister Transportu i Budownictwa, a od 5 maja 2006 Minister Transportu, Minister Gospodarki Morskiej i Minister Budownictwa.

Ministerstwo Infrastruktury zostało ponownie ustanowione 16 listopada 2007 w rządzie Donalda Tuska. Zostało zniesione 21 listopada 2011 w drugim rządzie Donalda Tuska, z mocą od 18 listopada 2011[1]. W jego miejsce utworzone zostało Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, które przejęło dział – transport, dział – budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa oraz dział – gospodarka morska[2], zaś dział – łączność włączono do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji[3].

Resort, którego główną kompetencją był transport funkcjonował od 1919 pod różnymi nazwami, m.in. jako Ministerstwo Komunikacji, Ministerstwo Transportu, Ministerstwo Transportu i Gospodarki Morskiej, Ministerstwo Transportu i Budownictwa.

Obecnie rolę Ministerstwa Infrastruktury pełni Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa.

Chronologia nazw ministerstwa[edytuj | edytuj kod]

Ministrowie[edytuj | edytuj kod]

Minister Kolei Żelaznych[edytuj | edytuj kod]

Minister Kolei[edytuj | edytuj kod]

Minister Komunikacji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Ministerstwo Komunikacji.

Kierownik Resortu Komunikacji, Poczt i Telegrafu[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Ministerstwo Łączności.

Minister Komunikacji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Ministerstwo Komunikacji.

Minister Kolei[edytuj | edytuj kod]

Minister Transportu Drogowego i Lotniczego[edytuj | edytuj kod]

Minister Komunikacji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Ministerstwo Komunikacji.

Minister Transportu, Żeglugi i Łączności[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Ministerstwo Łączności.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej[edytuj | edytuj kod]

Minister Infrastruktury[edytuj | edytuj kod]

Minister Transportu i Budownictwa[edytuj | edytuj kod]

Minister Transportu[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Ministerstwo Transportu.

Minister Infrastruktury[edytuj | edytuj kod]

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej[edytuj | edytuj kod]

Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju[edytuj | edytuj kod]

Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa[edytuj | edytuj kod]

Uprawnienia Ministra Infrastruktury[edytuj | edytuj kod]

Właściwością Ministra Infrastruktury w pierwszym rządzie Donalda Tuska (2007-2011) było kierowanie działami administracji rządowej „transport”, „łączność”, „budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa” oraz „gospodarka morska”.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Dział administracji rządowej „transport” obejmuje sprawy:

  • funkcjonowania oraz rozwoju transportu, w szczególności budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg publicznych, w tym autostrad, oraz kolei, lotnisk i portów lotniczych,
  • ruchu drogowego i lotniczego,
  • żeglugi śródlądowej,
  • przewozu osób i rzeczy środkami transportu,
  • transportu zbiorowego w miastach.

Ponadto minister sprawuje nadzór nad Agencją Budowy i Eksploatacji Autostrad oraz Głównym Inspektorem Kolejnictwa. Podlegał mu Generalny Dyrektor Dróg Publicznych oraz organy nadzoru nad lotnictwem cywilnym. Jest również władzą żeglugową w rozumieniu odrębnych przepisów[6].

Łączność[edytuj | edytuj kod]

Dział „łączność” obejmuje sprawy poczty i telekomunikacji. Ponadto minister sprawuje nadzór nad Prezesem Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty[7].

Budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa[edytuj | edytuj kod]

Dział „budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa” obejmuje sprawy:

  • architektury,
  • geodezji i kartografii,
  • budownictwa,
  • nadzoru architektoniczno-budowlanego,
  • zagospodarowania przestrzennego,
  • wspierania mieszkalnictwa,
  • gospodarki nieruchomościami,
  • polityki miejskiej,
  • rządowych programów rozwoju infrastruktury komunalnej,
  • ogródków działkowych.

Ponadto minister sprawuje nadzór nad Głównym Geodetą Kraju, Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego oraz Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast[8] (od 01.01.2004r. zlikwidowano urząd a ministerstwo przejęło jego kompetencje)

Gospodarka morska[edytuj | edytuj kod]

Dział „gospodarka morska” obejmuje sprawy:

  • transportu morskiego i żeglugi morskiej,
  • obszarów morskich,
  • portów i przystani morskich,
  • ochrony środowiska morskiego[9].

Kierownictwo ministerstwa (stan na dzień zniesienia Ministerstwa Infrastruktury)[edytuj | edytuj kod]

Gabinet Polityczny Ministra Infrastruktury[edytuj | edytuj kod]

2007-08-05 Ministerstwo Transportu w Warszawie 1.jpg
2007-08-05 Ministerstwo Transportu w Warszawie 2.jpg
2007-08-05 Ministerstwo Transportu w Warszawie 3.jpg

Podział organizacyjny[edytuj | edytuj kod]

  • Biuro Ministra
  • Departament Gospodarki Nieruchomościami
  • Departament Gospodarki Przestrzennej
  • Departament Rynku Budowlanego i Techniki
  • Departament Strategii Budownictwa i Mieszkalnictwa
  • Departament Orzecznictwa
  • Departament Bezpieczeństwa Żeglugi
  • Departament Transportu Morskiego i Żeglugi Śródlądowej
  • Departament Poczty
  • Departament Telekomunikacji
  • Departament Dróg i Autostrad
  • Departament Kolejnictwa
  • Departament Lotnictwa
  • Departament Polityki Transportowej i Spraw Międzynarodowych
  • Departament Transportu Drogowego
  • Departament Funduszu Spójności
  • Departament Funduszy UE
  • Departament Budżetu
  • Departament Kontroli
  • Departament Prawny
  • Departament Spraw Obronnych
  • Gabinet Polityczny
  • Biuro Ministra
  • Biuro Dyrektora Generalnego
  • Biuro Audytu Wewnętrznego
  • Biuro Administracyjne
  • Biuro Finansowe
  • Biuro Informacji i Promocji
  • Biuro Ochrony Informacji Niejawnych
  • Sekretariat Krajowej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego

Podległe urzędy i jednostki[edytuj | edytuj kod]

Siedziby[edytuj | edytuj kod]

W latach 1918-1931 siedzibą resortu komunikacji był wybudowany w 1827 budynek mieszczący się na rogu ul. Nowy Świat 14 i al. 3 Maja (obecnie Al. Jerozolimskie), w którym wcześniej – po powstaniu listopadowym – zlokalizowana była Izba Obrachunkowa, a następnie w okresie I wojny światowej (1915-1918) niemiecka Kolej Przewozów Wojskowych, Dyrekcja Generalna Warszawa (Militäreisenbahn – Generaldirektion Warschau). Ciekawostką może być fakt, że w okresie lat 1947-1951 w tym miejscu powstała siedziba KC PZPR, nazywana też Domem Partii lub Białym Domem, obecnie Centrum Bankowo-Finansowe. W 1932 w większości, w dotychczasowym miejscu pozostało do 1939 szereg komórek organizacyjnych resortu, przeniesiono się do wybudowanego w latach 1929-1931 dla Ministerstwa Robót Publicznych gmachu według projektu Rudolfa Świerczyńskiego przy ul. Chałubińskiego 4-6, w którym resort zmieniając niejednokrotnie swoją nazwę i kompetencje mieści się do dnia dzisiejszego, z przerwą na okres II wojny światowej (1939–1945), w którym budynek stanowił jedno z centrum zarządzania okupacyjnej Dyrekcji Kolei Wschodnich (Ostbahn-Betriebsdirektion) (1939–1940), a następnie Dyrekcji Rejonowej Kolei Wschodnich (Ostbahn-Bezirksdirektion) (1940–1945). W dniu 5 października 1939 przy budynku na ul. Nowy Świat planowany był przez grono osób skupionych wokół gen. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego, zamach na Adolfa Hitlera, który nie został zrealizowany[10]. W latach 1948-1950 kompleks gmachów znacznie rozbudowano według projektu Bohdana Pniewskiego. Część wysokościową można uznać za pierwszy wieżowiec wybudowany w Warszawie, jak i prawdopodobnie w całym kraju po II wojnie światowej. W latach 1951-1956 na trzynastym piętrze budynku było zainstalowanych 12 nadajników zagłuszających wybrane rozgłośnie na falach krótkich. W okresie 1945-2000 z tego budynku zarządzano też Polskimi Kolejami Państwowymi. Obecnie mieści się tu również:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dz.U. z 2011 r. Nr 250, poz. 1500.
  2. Dz.U. z 2011 r. Nr 250, poz. 1503.
  3. Dz.U. z 2011 r. Nr 250, poz. 1501.
  4. a b Art. 36 Ustawy o Radzie Ministrów z 8 sierpnia 1996.
  5. Powołany postanowieniem prezydenta 8 września 2007, urząd objął po złożeniu przysięgi wobec prezydenta 12 września 2007.
  6. Art. 27 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej.
  7. Art. 16 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej.
  8. Art. 9a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej.
  9. Art. 10 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej.
  10. Emilia Kunikowska: Hitler przemknął im koło nosa, [w:] Polityka z 28 września 2011, s. 56-58.