Minister bez teki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Minister bez teki – potoczne określenie ministra będącego członkiem Rady Ministrów, który nie kieruje działem administracji rządowej i nie jest obsługiwany przez ministerstwo, lecz wypełnia zadania określone przez Prezesa Rady Ministrów. W Polsce po wejściu w życie konstytucji z 1997 roku możliwość taką stwarza jej artykuł 149 ustęp 1. Minister zadaniowy, tak samo jak minister resortowy, pełni podwójną rolę: jest zarówno naczelnym organem administracji rządowej, jak i częścią organu kolegialnego – Rady Ministrów.

Ministrowie bez teki w rządach Polski Ludowej[edytuj | edytuj kod]

imię i nazwisko okres urzędowania pełniona funkcja
Józef Cyrankiewicz 28 listopada 1946 – 5 lutego 1947 członek rządu
Wincenty Rzymowski 6 lutego 1947 – 30 kwietnia 1950 członek rządu
Wincenty Baranowski 6 lutego 1947 – 21 listopada 1952 członek rządu
Tadeusz Michejda 10 stycznia 1951 – 21 listopada 1952 członek rządu
Kazimierz Mijal 21 listopada 1952 – 1 lutego 1956 szef Urzędu Rady Ministrów
Jerzy Sztachelski 13 listopada 1956 – 18 maja 1961 pełnomocnik rządu ds. stosunków z Kościołem, kierownik Urzędu do Spraw Wyznań
Mieczysław Lesz 14 grudnia 1965 – 11 kwietnia 1968 I zastępca przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki
Stanisław Wroński 16 lutego 1974 – 26 czerwca 1974 członek rządu
Kazimierz Kąkol 29 maja 1974 – 3 kwietnia 1980 kierownik Urzędu do Spraw Wyznań[1]
Jan Kamiński 27 marca 1976 – 8 października 1980 prezes Zarządu Głównego Centralnego Związku Spółdzielni Rolniczych „Samopomoc Chłopska”
Maciej Wirowski 2 grudnia 1976 – 21 listopada 1980 I zastępca przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów
Eugeniusz Grochal 17 grudnia 1977 – 24 sierpnia 1980 przewodniczący Państwowej Komisji Cen
Tadeusz Bejm 17 grudnia 1977 – 8 października 1980 wiceprezes Najwyższej Izby Kontroli
Tadeusz Rudolf 8 lutego 1979 – 3 lipca 1981 I zastępca przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów
Wiktor Sielanko 3 kwietnia 1980 – 8 października 1980 prezes Zarządu Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy
Jerzy Kuberski 3 kwietnia 1980 – 26 maja 1982 kierownik Urzędu do Spraw Wyznań[1]
Jerzy Gawrysiak 24 sierpnia 1980 – 12 czerwca 1981 przewodniczący Państwowej Komisji Cen
Stanisław Ciosek 21 listopada 1980 – 12 listopada 1985 minister ds. współpracy ze związkami zawodowymi
Zdzisław Krasiński 12 czerwca 1981 – 27 lutego 1982 przewodniczący Państwowej Komisji Cen
Władysław Jabłoński 3 lipca 1981 – 5 grudnia 1983 I zastępca przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów
Władysław Baka 3 lipca 1981 – 12 listopada 1985 pełnomocnik rządu ds. reformy gospodarczej
Adam Łopatka 26 maja 1982 – 7 maja 1987 kierownik Urzędu do Spraw Wyznań[1]
Andrzej Ornat 21 lipca 1982 – 12 listopada 1985 minister ds. młodzieży
Aleksander Kwaśniewski 12 listopada 1985 – 24 października 1987 minister ds. młodzieży
Władysław Loranc 7 maja 1987 – 12 września 1989 kierownik Urzędu do Spraw Wyznań[1]
Aleksander Kwaśniewski 14 października 1988 – 12 września 1989 przewodniczący Komitetu Społeczno-Politycznego Rady Ministrów
Józef Oleksy 23 marca 1989 – 12 września 1989 minister ds. współpracy ze związkami zawodowymi
Jerzy Urban 27 kwietnia 1989 – 12 września 1989 przewodniczący Komitetu do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”

Ministrowie bez teki w rządach III RP[edytuj | edytuj kod]

imię i nazwisko okres urzędowania pełniona funkcja
Marek Kucharski 12 września 1989 – 20 grudnia 1989 minister ds. organizacji resortu łączności
Aleksander Hall 12 września 1989 – 12 października 1990 minister ds. współpracy z organizacjami politycznymi i stowarzyszeniami
Artur Balazs 12 września 1989 – 12 stycznia 1991 minister ds. socjalnych i cywilizacyjnych wsi
Witold Trzeciakowski 12 września 1989 – 12 stycznia 1991 przewodniczący Rady Ekonomicznej
Artur Balazs 23 grudnia 1991 – 9 maja 1992 minister ds. współpracy z organizacjami politycznymi i stowarzyszeniami
Jan Bielecki 11 lipca 1992 – 26 października 1993 minister ds. integracji europejskiej
Zbigniew Eysmont 11 lipca 1992 – 26 października 1993 minister ds. promocji przedsiębiorczości
Jerzy Kamiński 11 lipca 1992 – 26 października 1993 minister ds. współpracy z organizacjami politycznymi i stowarzyszeniami
Zbigniew Siemiątkowski 1 stycznia 1997 – 31 października 1997 koordynator służb specjalnych[2]
Andrzej Piłat 29 lipca 1997 – 31 października 1997 minister ds. usuwania skutków powodzi z lipca 1997[3]
Teresa Kamińska 31 października 1997 – 26 marca 1999 koordynator reform społecznych[4][5]
Wiesław Walendziak 31 października 1997 – 26 marca 1999 szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (do 1 marca 1999), koordynator prac legislacyjnych i programowych rządu[6][7]
Jerzy Widzyk 31 października 1997 – 26 marca 1999 minister ds. usuwania skutków powodzi z lipca 1997, szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (od 1 marca 1999)[8][9]
Jerzy Kropiwnicki 31 października 1997 – 16 czerwca 2000 prezes Rządowego Centrum Studiów Strategicznych[10]
Janusz Pałubicki 31 października 1997 – 19 października 2001 koordynator służb specjalnych[11][12][13]
Ryszard Czarnecki 27 lipca 1998 – 26 marca 1999 minister ds. integracji europejskiej[14]
Lech Nikolski 7 stycznia 2003 – 2 maja 2004 minister ds. integracji europejskiej oraz przygotowania referendum akcesyjnego (do czerwca 2003)[15], prezes Rządowego Centrum Studiów Strategicznych (od lipca 2003)[16]
Danuta Hübner 16 czerwca 2003 – 30 kwietnia 2004 minister ds. integracji europejskiej, sekretarz Komitetu Integracji Europejskiej[17]
Izabela Jaruga-Nowacka 2 maja 2004 – 24 listopada 2004 minister ds. równego statusu kobiet i mężczyzn oraz przeciwdziałania dyskryminacji[18][19]
Sławomir Cytrycki 2 maja 2004 – 31 października 2005 szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów[20][21]
Zbigniew Wassermann 31 października 2005 – 7 września 2007 koordynator służb specjalnych[22][23][24][25]
11 września 2007 – 16 listopada 2007
Przemysław Gosiewski 14 lipca 2006 – 7 września 2007 przewodniczący Stałego Komitetu Rady Ministrów, koordynator prac legislacyjnych i programowych rządu[26][27]
11 września 2007 – 16 listopada 2007
Mariusz Błaszczak 27 marca 2007 – 7 września 2007 szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (do 4 listopada 2007), koordynator prac rządu[28][29][30]
11 września 2007 – 16 listopada 2007
Zbigniew Derdziuk 16 listopada 2007 – 13 stycznia 2009 przewodniczący Stałego Komitetu Rady Ministrów, koordynator prac legislacyjnych i programowych rządu[31]
Michał Boni 15 stycznia 2009 – 18 listopada 2011 przewodniczący Stałego Komitetu Rady Ministrów, szef Zespołu Doradców Strategicznych Prezesa Rady Ministrów, koordynator prac legislacyjnych i programowych rządu[32]
Tomasz Arabski 18 listopada 2011 – 25 lutego 2013 szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, przewodniczący Stałego Komitetu Rady Ministrów, koordynator prac legislacyjnych i programowych rządu[33]
Jacek Cichocki 25 lutego 2013 – 16 listopada 2015 szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, przewodniczący Stałego Komitetu Rady Ministrów, koordynator prac legislacyjnych i programowych rządu[34][35], koordynator służb specjalnych (od 22 września 2014 do 15 czerwca 2015)[36][37]
Krzysztof Tchórzewski 16 listopada 2015 – 1 grudnia 2015 minister ds. organizacji resortu energii[38]
Elżbieta Witek 16 listopada 2015 – 18 grudnia 2017 szef Gabinetu Politycznego Prezesa Rady Ministrów, rzecznik prasowy rządu (do 8 stycznia 2016)[39][40]
Henryk Kowalczyk 16 listopada 2015 – 9 stycznia 2018 przewodniczący Stałego Komitetu Rady Ministrów, koordynator prac legislacyjnych i programowych rządu[41][42][43][44]
Mariusz Kamiński od 16 listopada 2015 koordynator służb specjalnych[45][46]
Beata Kempa od 16 listopada 2015 szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (do 18 grudnia 2017)[47][48][49], koordynator pomocy humanitarnej i spraw uchodźców (od 19 grudnia 2017)[50]
Beata Szydło od 11 grudnia 2017 Wiceprezes Rady Ministrów

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Zgodnie z uchwałami sejmowymi w okresie od 27 marca 1976 do 12 września 1989 kierowników UdsW oficjalnie powoływano na urząd Ministra-Kierownika Urzędu do Spraw Wyznań, co oznaczało podniesienie UdsW do rangi ministerstwa, choć nie dokonano w tym zakresie stosownych zmian ustawowych.
  2. Dz.U. z 1997 r. Nr 5, poz. 27
  3. Dz.U. z 1997 r. Nr 87, poz. 550
  4. Dz.U. z 1997 r. Nr 136, poz. 922
  5. Dz.U. z 1998 r. Nr 25, poz. 136
  6. Dz.U. z 1997 r. Nr 136, poz. 921
  7. Dz.U. z 1999 r. Nr 18, poz. 163
  8. Dz.U. z 1997 r. Nr 136, poz. 925
  9. Dz.U. z 1999 r. Nr 18, poz. 164
  10. Dz.U. z 1997 r. Nr 136, poz. 923
  11. Dz.U. z 1997 r. Nr 136, poz. 924
  12. Dz.U. z 1999 r. Nr 28, poz. 259
  13. Dz.U. z 2001 r. Nr 50, poz. 518
  14. Dz.U. z 1998 r. Nr 120, poz. 775
  15. Dz.U. z 2003 r. Nr 1, poz. 6
  16. Dz.U. z 2003 r. Nr 116, poz. 1091
  17. Dz.U. z 2003 r. Nr 121, poz. 1136
  18. Dz.U. z 2004 r. Nr 109, poz. 1155
  19. Dz.U. z 2004 r. Nr 134, poz. 1424
  20. Dz.U. z 2004 r. Nr 106, poz. 1117
  21. Dz.U. z 2004 r. Nr 134, poz. 1425
  22. Dz.U. z 2005 r. Nr 221, poz. 1904
  23. Dz.U. z 2006 r. Nr 64, poz. 450
  24. Dz.U. z 2006 r. Nr 141, poz. 998
  25. Dz.U. z 2007 r. Nr 178, poz. 1255
  26. Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 962
  27. Dz.U. z 2007 r. Nr 178, poz. 1257
  28. Dz.U. z 2007 r. Nr 76, poz. 504
  29. Dz.U. z 2007 r. Nr 178, poz. 1256
  30. Dz.U. z 2007 r. Nr 203, poz. 1464
  31. Dz.U. z 2007 r. Nr 216, poz. 1590
  32. Dz.U. z 2009 r. Nr 23, poz. 130
  33. Dz.U. z 2011 r. Nr 248, poz. 1496
  34. Dz.U. z 2013 r. poz. 297
  35. Dz.U. z 2014 r. poz. 1277
  36. Dz.U. z 2014 r. poz. 1276
  37. Dz.U. z 2015 r. poz. 836
  38. Dz.U. z 2015 r. poz. 1914
  39. Dz.U. z 2015 r. poz. 1913
  40. Dz.U. z 2016 r. poz. 77
  41. Dz.U. z 2015 r. poz. 1927
  42. Dz.U. z 2015 r. poz. 2093
  43. Dz.U. z 2016 r. poz. 1788
  44. Dz.U. z 2017 r. poz. 2313
  45. Dz.U. z 2015 r. poz. 1921
  46. Dz.U. z 2017 r. poz. 2332
  47. Dz.U. z 2015 r. poz. 1912
  48. Dz.U. z 2015 r. poz. 2092
  49. Dz.U. z 2017 r. poz. 2319
  50. Dz.U. z 2018 r. poz. 46

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991. Władze państwowe i polityczne Polski według stanu na dzień 28 II 1991, Warszawa 1991