Ministeriał

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ministeriał (łac. ministerialis "służebny" od minister "sługa") – w średniowiecznej Rzeszy Niemieckiej - początkowo niewolny urzędnik dworski i członek orszaku możnowładcy, z czasem najczęściej uzyskujący wolność i prawo przynależności do stanu rycerskiego. Potomkiem ministeriała był np. Herman von Salza. Rycerze służebni, inaczej Dienstleute lub ministeriales pojawili się na początku XI wieku. Jako niewolni byli całkowicie zależni od możnowładcy, znajdowali się na jego utrzymaniu lub otrzymywali ziemię.[1]

W pełnym średniowieczu grupa ta utrwaliła się, umocniła w swych prawach własności i jako wolne a biedne rycerstwo egzystowała jako klientela większego feudała. W polskich warunkach odpowiednikiem Ministeriała był Włodyka.

Ministeriał w Polsce[edytuj]

Ministeriałowie, (ministeriales) w średniowiecznej Polsce - służebnicy dworscy panującego, wykonujący różne profesje w służbie łowieckiej, hodowlanej, rzemieślniczej i innych. Od okresu wczesnohistorycznego do XIII wieku działający także w systemie osad służebnych. Ministeriałowie jako ludzie książęcy(homines ducis) podlegali prawu grupowemu.[2]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Philippe Contamine: Wojna w średniowieczu. Warszawa: Dom wydawniczy Bellona, 1999, s. 45.
  2. Karol Buczek: W sprawie interpretacji dokumentu trzebnickiego z r.1204,(1957) w Studia z dziejów ustroju społeczno-gospodarczego Polski piastowskiej, t. I. Kraków: 2006, s. 134-138.