Miodopijek długodzioby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miodopijek długodzioby
Acanthorhynchus tenuirostris[1]
(Latham, 1802)
Miodopijek długodzioby
Miodopijek długodzioby
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina miodojady
Rodzaj Acanthorhynchus
Gatunek miodopijek długodzioby
Synonimy
  • Certhia tenuirostris Latham, 1801[2]
Podgatunki
  • A. t. cairnsensis Mathews, 1912
  • A. t. tenuirostris (Latham, 1801)
  • A. t. halmaturinus A. G. Campbell, 1906
  • A. t. dubius Gould, 1837
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Miodopijek długodzioby (Acanthorhynchus tenuirostris) – gatunek ptaka z rodziny miodojadów (Meliphagidae). Gatunek ten zamieszkuje północno-wschodnią część Australii w obszarach leśnych oraz w miejskich ogrodach w Sydney i Melbourne. Sklasyfikowany został przez ornitologa Johna Lathama w roku 1802.

Podgatunki i[edytuj]

Wyróżniono cztery podgatunki A. tenuirostris[4]:

Morfologia[edytuj]

Długość ciała wynosi 13–16 cm (z tego 2–5 cm przypada na dziób), rozpiętość skrzydeł 18–23 cm, zaś masa ciała – średnio 11 g; ulega ona wahaniom związanym z odkładaniem tłuszczu[5], może wynosić 4–24 g u samca i 7–16 g u samicy[2]. Dymorfizm płciowy w upierzeniu słabo zaznaczony. U samca większość upierzenia jest połyskliwie czarna, szare są pokrywy nadogonowe i wewnętrzna część skrzydła. Można dostrzec biały śliniak ciągnący się aż po brzuch; mniejszy, brązowy, przykrywa jedynie gardło. Niższą część piersi i brzuch porastają pióra od jasnobrązowym po żółtobrązowe. Samice są bardziej oliwkowo-brązowe, a ich śliniak na gardle nie jest tak wyraźnie brązowy, jak u samca. Często są dodatkowo ozdobione białymi plamami rozsianymi po całym ciele. U dorosłych osobników tęczówka ma barwę intensywnie czerwoną, u młodych czarne[5].

Ekologia[edytuj]

Środowiskiem życia miodopijka długodziobego są przeważnie gęste lasy lub lasy o gęstym podszycie. Pospolicie zamieszkują nizinne wrzosowiska, ale zdarzają się i obserwacje na wyższych wysokościach. Okazjonalnie odwiedza wilgotny las równikowy lub las zawsze zielony twardolistny. Przeważnie miodopijki długodziobe przebywają samotnie, w parach lub grupach do 5 osobników. W okolicach z obfitującymi w nektar roślinami niekiedy spotyka się miodopijki długodziobe wraz z przedstawicielami Zosterops, innymi miodojadami lub niewielkimi wróblowymi. Zimą samce zachowują się agresywnie wobec co słabszych samic i odganiają je od nektaru, przez co przyczyniają się do wzrostu ich śmiertelności. Są jednak zmuszone wycofać się przy konflikcie z większymi ptakami, np. miodaczkami białouchymi (Phylidonyris novaehollandiae). Przedstawiciele A. tenuirostris żywią się głównie nektarem, jednak dorosłe w okresie lęgowym lub tuż przed nim żywią się głównie owadami ze względu na tymczasowe niedobory nektaru po zimie. Osobniki młodociane otrzymują wyłącznie bezkręgowce[5].

Lęgi[edytuj]

Lęgi stwierdzano od sierpnia do maja, jednak odbywają się głównie w listopadzie i grudniu[2]. Materiały na gniazdo zbierają oba ptaki z pary, jednak buduje je samica. Składa zwykle 2 jaja (maksymalnie 4), może osiągnąć 5 zniesień na sezon. Przeważnie inkubacja trwa dwa tygodnie, wysiaduje wyłącznie samica. Pisklęta po wykluciu ważą około 8 g. Karmią je oboje rodzice. Przeważnie po 14 dniach są w pełni opierzone, a po kolejnych 8 stają się samodzielne[5].

Przypisy

  1. Acanthorhynchus tenuirostris, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Higgins, P., Christidis, L. & Ford, H.: Eastern Spinebill (Acanthorhynchus tenuirostris). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2015. [dostęp 15 grudnia 2015].
  3. Acanthorhynchus tenuirostris. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. F. Gill & D. Donsker: Honeyeaters. IOC World Bird List (v5.4). [dostęp 15 grudnia 2015].
  5. a b c d Kyung Ah Park: Acanthorhynchus tenuirostris. 2011. [dostęp 15 grudnia 2015].