Mira Bai

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mira Bai na obrazie.

Mira Bai, Mirabai (hindi: मीराबाई; kannada: ಮೀರಾಬಾಯಿ) (ur. 1498, zm. 1547) – poetka średniowiecznych Indii, reprezentująca kierunek literacki i religijny bhakti, święta krysznaizmu, której stan niepodlegania prawom tego świata opiewa wiele legend Radżastanu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze małżeństwo[edytuj | edytuj kod]

Mira Bai żyła w XVI w. w Radżastanie, w czasach najazdów muzułmańskich. Wychowywał ją dziadek. To właśnie w domu dziadka, Mira już jako dziecko zaczęła wielbić Krysznę. W wieku 18 lat wydano ją za mąż za najstarszego syna władcy Mewaru. Po śmierci męża Mira nie dopełniła rytuału samospalenia (sati) i całkowicie oddała się kultowi Kryszny, co przynosiło prześladowania ze strony śiwaickiej rodziny męża. Prowadziła wędrowne życie: udała się do Mathury i Vrindavany, gdzie jakoby Kryszna mieszkał jako boski pasterz. Ostatecznie przybyła do Dwaraki w obecnym stanie Gudźarat.

Ścieżka oddania[edytuj | edytuj kod]

Bhakti to kult Istoty Najwyższej, polegający na pełnym oddaniu i wierze w łaskę boską, a życie Miry Bai jest przykładem możliwości dosłownego rozumienia miłości mistycznej do osobowej formy bóstwa (isztadewata). Publicznie tańczyła i śpiewała, mieszała się z czcicielami Kryszny z niższych kast. Budziło to wielką konsternację i narażało reputację rodziny, była bowiem indyjską księżniczką.

Zaślubiny z bóstwem[edytuj | edytuj kod]

Legenda mówi, że Mira modliła się przed posągiem Kryszny w jego największej świątyni w Dwarce tak żarliwie, że ten ożył i połączył się z poetką. Tym samym osiągnęła mistyczne zjednoczenie z Absolutem w formie boga Kryszny, osobiste spełnienie miłości duchowej[1].

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Stworzyła wiele poematów dewocyjnych ku czci Kryszny. Pisała w językach bradź i gudźarati. Jeden z jej hymnów został włączony do mangatyńskiej wersji Adi Granth - świętej księgi sikhizmu[2].

Przypisy

  1. Piotr Kłodkowski: Homo mysticus hinduizmu i islamu. Mistyczny ruch bhakti i sufizmu.. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 1998, s. 126, seria: Świat Orientu. ISBN 83-86483-72-5.
  2. Wersje Adi Granth. W: Zbigniew Igielski: Sikhizm. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2008, s. 48, seria: Mała Biblioteka Religii. ISBN 978-83-7505-045-5. (pol.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura przedmiotu:

  • Mity i legendy Indii, Janusz Krzyżowski, Medyk, 2003, ISBN 83-87340-98-7
  • P. Piekarski. Bhakti - indyjska droga pobożności. „Znak”. 10 (533) 1999. s. 66-67. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]