Mirachowo (wieś w województwie pomorskim)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mirachowo
Dwór
Dwór
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat kartuski
Gmina Kartuzy
Sołectwo Mirachowo
Liczba ludności (2005) 913
Strefa numeracyjna (+48) 58
Kod pocztowy 83-329[1]
Tablice rejestracyjne GKA
SIMC 0163417
Położenie na mapie gminy Kartuzy
Mapa lokalizacyjna gminy Kartuzy
Mirachowo
Mirachowo
Położenie na mapie powiatu kartuskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kartuskiego
Mirachowo
Mirachowo
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Mirachowo
Mirachowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mirachowo
Mirachowo
Ziemia54°23′42″N 18°01′40″E/54,395000 18,027778

Mirachowo (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Mirochòwò, niem. Mirchau)[2][3]. – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Kartuzy na Pojezierzu Kaszubskim.

Integralne części wsi Mirachowo[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0163423 Ameryka część wsi
0163430 Cegielnia część wsi
0163452 Mirachowo-Wybudowanie część wsi
0163469 Palestyna część wsi

Wieś graniczy z kompleksem Lasów Mirachowskich. Położona jest na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Mirachowo jest siedzibą sołectwa, w którego skład wchodzi także miejscowość Strysza Buda (88 mieszkańców). W okolicach Mirachowa znajdują się rezerwaty przyrody Staniszewskie Zdroje, Kurze Grzędy, Jezioro Lubogoszcz, Leśne Oczko i Staniszewskie Błoto. Przebiega tędy również turystyczny szlak turystyczny czerwony Szlak Kaszubski.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o Mirachowie pochodzą z roku 1348. W 1381 Krzyżacy ustanowili w Mirachowie siedzibę władz lokalnych na zdobytym Pomorzu Gdańskim (prokuratora). W roku 1455 Król Polski Kazimierz Jagiellończyk oddaje przejściowo zwierzchnictwo nad Mirachowem gdańszczanom prawem zastawu za wkład wojenny miasta w wojnie z Zakonem. W roku 1466 Mirachowo powraca pod zwierzchnictwo królewskie.

W latach 1473-1772 Mirachowo było siedzibą polskiego starosty, sędziego królewskiego oraz miejscem lokalnych sejmików. Powstaje rynek z licznymi kamieniczkami. Mirachowo zostaje spalone i doszczętnie zniszczone podczas potopu szwedzkiego w latach 1655-1660. Na pobliskim wzgórzu ("Wzgórze Świętopełka") znajdowało się miejsce straceń z kilkoma szubienicami. Od końca XIX wieku, po przeniesieniu władz powiatowych do Kartuz, miasteczko straciło swoje znaczenie i zostało zdegradowane do rangi wsi.

Wieś królewska w starostwie mirachowskim w województwie pomorskim w II połowie XVI wieku[6].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[7] na listę zabytków wpisane są:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pw. św. Jana Chrzciciela z 1862, nr rej.: A-1882 z 12.01.2012
  • kaplica pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy z 1740, nr rej.: 357 z 20.02.1971
  • dwór murowano-drewniany z końca XVIII w., stanowiący siedzibę byłego powiatu mirachowskiego, nr rej.: 359 z 20.02.1971.

Ponadto we wsi znajdowała się nieczynna cegielnia z końca XIX wieku (w 2007 r. została zburzona).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2014–03–09]. s. według wyboru.
  2. "Polsko-Kaszubski Słownik Nazw Miejscowych i Fizjograficznych" pod. redakcją Andrzeja Chludzińskiego, Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, Gdańsk 2006ISBN 978-83-87258-86-3
  3. wg dr F. Lorentza "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" (​ISBN 83-60437-22-X​) (​ISBN 978-83-60437-22-3​)
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  5. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  6. Mapy województwa pomorskiego w drugiej połowie XVI w. : rozmieszczenie własności ziemskiej, sieć parafialna / Marian Biskup, Andrzej Tomczak. Toruń 1955, s. 94.
  7. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 30 września 2017; 3 miesiące temu. [dostęp 2017-02-04]. s. 43.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]