Mirachowo (wieś w województwie pomorskim)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 54°23′42″N 18°1′40″E
- błąd 38 m
WD 54°23'42.0"N, 18°1'40.1"E, 54°23'42.11"N, 18°1'38.60"E
- błąd 14 m
Odległość 0 m
Mirachowo
wieś
Ilustracja
Dwór
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat kartuski
Gmina Kartuzy
Sołectwo Mirachowo
Liczba ludności (2005) 913
Strefa numeracyjna 58
Kod pocztowy 83-329[1]
Tablice rejestracyjne GKA
SIMC 0163417
Położenie na mapie gminy Kartuzy
Mapa konturowa gminy Kartuzy, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Mirachowo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Mirachowo”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Mirachowo”
Położenie na mapie powiatu kartuskiego
Mapa konturowa powiatu kartuskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Mirachowo”
Ziemia54°23′42″N 18°01′40″E/54,395000 18,027778

Mirachowo (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Mirochòwò, niem. Mirchau)[2][3]wieś w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Kartuzy.

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Mirachowie

Wieś kaszubska, Pojezierza Kaszubskiego, granicząca z kompleksem Lasów Mirachowskich, położona na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego.
Mirachowo stanowi sołectwo, w którego skład wchodzi także miejscowość Strysza Buda (88 mieszkańców). W okolicach Mirachowa znajdują się rezerwaty przyrody Staniszewskie Zdroje, Kurze Grzędy, Jezioro Lubogoszcz, Leśne Oczko i Staniszewskie Błoto. Przebiega tędy również turystyczny szlak turystyczny czerwony Szlak Kaszubski.


W obszar wsi wchodzą także:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o Mirachowie pochodzą z roku 1348[6]. W roku 1455 Król Polski Kazimierz Jagiellończyk oddał przejściowo zwierzchnictwo nad Mirachowem gdańszczanom prawem zastawu za wkład wojenny miasta w wojnie z Zakonem[potrzebny przypis]. W roku 1466 Mirachowo powróciło pod zwierzchnictwo królewskie[potrzebny przypis].

W latach 14731772 Mirachowo było siedzibą polskiego starosty, sędziego królewskiego oraz miejscem lokalnych sejmików[6]. Powstał rynek z licznymi kamieniczkami[6]. Mirachowo zostaje spalone i doszczętnie zniszczone podczas potopu szwedzkiego w latach 16551660.[potrzebny przypis] Na pobliskim wzgórzu ("Wzgórze Świętopełka") znajdowało się miejsce straceń.[potrzebny przypis] Od końca XIX wieku, po przeniesieniu władz powiatowych do Kartuz, miasteczko straciło swoje znaczenie i zostało zdegradowane do rangi wsi[6].

Wieś królewska w starostwie mirachowskim w województwie pomorskim w II połowie XVI wieku[7].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego[8].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[9] na listę zabytków wpisane są:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pw. św. Jana Chrzciciela z 1862,[10]
  • kaplica pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy z 1740,[11]
  • dwór murowano-drewniany z końca XVIII w., stanowiący siedzibę byłego powiatu mirachowskiego.[12]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 786 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. "Polsko-Kaszubski Słownik Nazw Miejscowych i Fizjograficznych" pod. redakcją Andrzeja Chludzińskiego, Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, Gdańsk 2006ISBN 978-83-87258-86-3
  3. wg dr F. Lorentza "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" (​ISBN 83-60437-22-X​) (​ISBN 978-83-60437-22-3​)
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  6. a b c d Czesław Skonka, Śladami Józefa Wybickiego na Pomorzu, Gdańsk: Wydawn. Pomorskie, 1990, ISBN 83-85035-07-9, OCLC 255561552 [dostęp 2019-10-20].
  7. Mapy województwa pomorskiego w drugiej połowie XVI w. : rozmieszczenie własności ziemskiej, sieć parafialna / Marian Biskup, Andrzej Tomczak. Toruń 1955, s. 94.
  8. PPWK, Polska Rzeczpospolita Ludowa – mapa administracyjna.
  9. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 2020-09-30. s. 43. [dostęp 2017-02-04].
  10. nr rej.: A-1882 z 12.01.2012
  11. nr rej.: 357 z 20.02.1971
  12. nr rej.: 359 z 20.02.1971

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]