Mireille Mathieu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mireille Mathieu
Ilustracja
Mireille Mathieu (2014)
Data i miejsce urodzenia

22 lipca 1946
Awinion

Instrumenty

śpiew

Gatunki

szlagier

Zawód

piosenkarka, wydawca, autorka

Odznaczenia
Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RFN
Strona internetowa

Mireille Mathieu (ur. 22 lipca 1946 w Awinionie[1]) – francuska piosenkarka. Nagrała ponad 1200 piosenek w jedenastu językach. Jej albumy sprzedały się w prawie 200 milionach egzemplarzy[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest najstarszą z czternaściorga dzieci Rogera i Marcelle-Sophie (z domu Poirier). Pochodzi z biednej rodziny. Jej debiut we francuskiej telewizji w listopadzie 1965 roku był początkiem wielkiej kariery. Niektórzy okrzyknęli ją drugą Édith Piaf, ponieważ ma podobny do niej głos. Przez ponad 50 lat pracy artystycznej nagrała blisko 1200 piosenek w 11 językach[3], wydała łącznie ponad sto albumów płytowych, sprzedanych w niemal 200 milionach egzemplarzy[4]. Była pierwszą piosenkarką z Europy Zachodniej, która wystąpiła w Chinach (1986). Z koncertami wystąpiła także w Polsce (w 1969, 2010, 2016, 2020 roku) oraz m.in. w ZSRR, Meksyku, Kanadzie, Niemczech, Stanach Zjednoczonych, Japonii, Tajlandii, krajach Skandynawii, we Włoszech i Hiszpanii.

W duetach śpiewali z nią: Dalida, Paul Anka, Barry Manilow, Plácido Domingo, Dean Martin, Charles Aznavour, Tom Jones, Petula Clark, Nana Mouskouri, Josh Groban i inni. Pozostaje jedyną piosenkarką w historii muzyki rozrywkowej, której szwedzki zespół ABBA towarzyszył (jako chórek) w nagraniu francuskiej wersji piosenki „The Winner Takes It All[5].

W 1984 roku została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec, w 1999 roku otrzymała z rąk prezydenta Francji Order Kawalera Legii Honorowej[6], a w 2011 roku – Order Oficera Legii Honorowej[7]. Uważana za ambasadora kultury francuskiej na świecie.

W 2002 roku odbyła tournée koncertowe we Francji, Belgii i Szwajcarii. Z okazji 40-lecia pracy scenicznej (2005) odbyła tournée po Francji i Szwajcarii, prezentując także piosenki ze swojej nowej płyty. W 2006 roku ukazał się na DVD jej koncert jubileuszowy z paryskiej Olympii z listopada 2005, który osiągnął status platynowej płyty. W styczniu 2007 Mireille Mathieu gościła w Rosji, gdzie otrzymała Srebrny Medal Zasługi Miasta Petersburga. W tym samym czasie otrzymała nagrodę telewizji niemieckiej dla najpopularniejszej zagranicznej piosenkarki roku 2006. Jesienią 2007 roku ukazał się niemieckojęzyczny album płytowy Mathieu, a wiosną 2008 artystka odbyła miesięczną trasę koncertową po Niemczech. Rok 2008 to również ponowne występy piosenkarki w Moskwie i Sankt Petersburgu.

W październiku 2009 roku na rynku ukazała się nowa płyta w języku niemieckim, a w kwietniu i maju 2010 roku Mireille Mathieu wystąpiła z koncertami w Niemczech, Austrii i Danii. Z kolei jesienią tego roku koncertowała na Litwie i Łotwie (po raz pierwszy w karierze), natomiast 28 listopada 2010 roku zaśpiewała ponownie w Warszawie, w Sali Kongresowej Pałacu Kultury i Nauki. Ta trasa koncertowa była częścią świętowania jubileuszu 45-lecia działalności artystycznej. Następne lata przyniosły wydanie kolejnych płyt oraz koncerty w Europie (w tym m.in. w latach 2014–2015 tournee z okazji 50-lecia kariery oraz – w październiku 2016 – recitale we Wrocławiu, Warszawie i Gdyni). Rok 2018 to kolejne recitale w krajach europejskich i premiera płyty „Mes classiques” z utworami muzyki klasycznej. W 2019 roku Mathieu wzięła udział w ceremonii otwarcia pierwszej linii tramwajowej w Awinionie[8]; w tym samym roku ukazała się także dwupłytowa kompilacja pt. „Cinéma”, która zawiera 40 utworów – kompozycji napisanych do filmów.

Na wiosnę 2020 zaplanowano koncerty Mathieu w Polsce, na Słowacji, na Węgrzech, w Czechach, Rosji i Bułgarii (po raz pierwszy w karierze). Z powodu pandemii koronawirusa w marcu 2020 roku odbyły się koncerty w Budapeszcie, Warszawie i Pradze, a pozostałe zostały przełożone.

W 2021 roku ukazała się reedycja (na płycie kompaktowej oraz dwóch płytach winylowych) pierwszej długogrającej płyty Mathieu – z 1966 roku, wraz z dodatkowymi piosenkami, które pierwotnie nie ukazały się na żadnej płycie.

Wybrane utwory[edytuj | edytuj kod]

  • Acropolis adieu
  • On ne vit pas sans se dire adieu
  • Paris un tango
  • Santa Maria de la mer
  • Corsica
  • Made in France
  • Paris en colère
  • Mille colombes
  • Mon credo
  • La Paloma adieu
  • Tous les enfants chantent avec moi
  • La derniere valse

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. MacKenzie Wilson: Mireille Mathieu Biography. allmusic.com. [dostęp 2016-08-14]. (ang.).
  2. „Cinéma”. Le nouvel album de Mireille Mathieu.
  3. Mireille Mathieu: In love with song, The Baltic Times, 5 lutego 2014 [dostęp 2018-09-28] (ang.).
  4. „Cinéma”, l’hommage de Mireille Mathieu aux plus grands titres du septième art, LCI [dostęp 2019-11-16] (fr.).
  5. The Winner Takes IT All – Cover Versions, liquisearch.com [dostęp 2019-11-16].
  6. Avignon. Mireille Mathieu se souvient avec émotion de Jacques Chirac, ledauphine.com [dostęp 2019-11-16] (fr.).
  7. Mireille Mathieu épinglée. Quand Nicolas Sarkozy lui fait une déclaration..., purepeople.com [dostęp 2019-11-16] (fr.).
  8. Avignon. Le tram inauguré en présence de la chanteuse Mireille Mathieu, midilibre.fr [dostęp 2019-11-16] (fr.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]