Miriam (postać biblijna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miriam
ilustracja
Występowanie Księga Wyjścia
Księga Liczb
Księga Powtórzonego Prawa
1 Księga Kronik
Księga Micheasza
Miriam obserwuje małego Mojżesza (obraz z 1900 r.)
Miriam z Izraelitkami śpiewa Pieśń morza i tańczy po przekroczeniu Morza Czerwonego (Chludov Psalter)
Miriam wychwalająca Jahwe z relacji Wj 15:19 (Tomić Psalter)

Miriam – siostra Mojżesza i Aarona.

Dzieło Miriam[edytuj]

Czuwała nad losem swego brata – Mojżesza, gdy ten płynął w koszyczku z sitowia po wodach Nilu. Kiedy córka faraona, Termutis, ujrzała niemowlę, wzruszyły ją łzy małego chłopczyka. Wtedy Miriam, która przyglądała się wszystkiemu zza krzewów, odważnie zaproponowała księżniczce znalezienie kobiety, która wykarmi maleństwo. Córka faraona zgodziła się, a siostra Mojżesza przyprowadziła swoją (i jego) matkę Jokebed (Wj 2,1-10).

Potem, gdy jej brat wrócił z kraju Madianitów (Wj 2,11-22), aby wyprowadzić naród Izraela z niewoli egipskiej, wspierała go i opiekowała się Izraelitami na czas jego wizyt wraz z Aaronem u faraona.

Miriam prorokinią[edytuj]

Gdy Jahwe przeprowadził naród wybrany przez Morze Czerwone (Wj 13,17-Wj 14,31), Mojżesz z mężczyznami a potem i Miriam z kobietami zainicjowała pieśń dziękczynną (inaczej Pieśń morza) ku czci Jahwe, chwaląc Go za wielką potęgę. Później została za to nazwana prorokinią (Wj 15,20).

Śmierć[edytuj]

Według Biblii Miriam zmarła w miejscowości Kadesz, leżącej na pustyni Synaj (Księga Liczb 20:1).

Miriam zmarła podczas wędrówki do Ziemi Obiecanej z Egiptu, w czasie gdy lud stanął u granic krainy Indumejczyków. Podczas wyjścia z Egiptu miała ona lat 40 (Józef Flawiusz DDIk4-77).