Mirosław Żuławski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mirosław Żuławski
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1913
Nisko
Data i miejsce śmierci 17 lutego 1995
Warszawa
Wicedyrektor departamentu MSZ
Okres od 1971
do 1974
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Ambasador PRL w Senegalu, Republice Górnej Wolty, Republice Mali i Gambii
Okres od 1974
do 1977
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik charge d'affaires z pionu handlowego
Następca Marian Stradowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Vietnam Labor Order ribbon.png Kawaler Orderu Narodowego Lwa (Senegal)

Mirosław Żuławski (ur. 16 stycznia 1913 w Nisku, zm. 17 lutego 1995 w Warszawie) – polski pisarz, dyplomata.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Wydział Prawa i Studium Dyplomatyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (1935).

W czasie okupacji mieszkał z rodziną we Lwowie, tam urodził się jego syn Andrzej. Działał w AK – pisał biuletyny informacyjne, działał w podziemnym życiu kulturalnym. Był karmicielem, a później preparatorem wszy w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami prof. Rudolfa Weigla, co skutecznie chroniło przed represjami okupanta. Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną wyjechał ze Lwowa. Był zastępcą redaktora „Rzeczpospolitej” w Lublinie.

W latach 1945–1948 był członkiem PPS, od 1948 roku należał do PZPR[1]. W latach 1945–1949 przebywał jako radca kulturalny w Ambasadzie RP w Paryżu, w latach 1949–1952 w Pradze. W latach 1952–1957 wchodził w skład zespołu redakcyjnego „Przeglądu Kulturalnego”, publikował też w tygodniku „Świat”. W latach 1956–1965 znów pracował w Paryżu reprezentując Polskę w UNESCO. Od 1971 był wicedyrektorem departamentu MSZ. Lata 1974–1977 spędził w Dakarze jako Ambasador PRL w Senegalu, Republice Górnej Wolty, Republice Mali[2] i od 1975 w Gambii[3]; w 1978 przeszedł na emeryturę.

Jako poeta debiutował na łamach lwowskich „Sygnałów”. Ojciec reżysera Andrzeja Żuławskiego, bratanek pisarza Jerzego Żuławskiego, dziadek reżysera Xawerego Żuławskiego.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

W 1953 roku otrzymał nagrodę państwową III. stopnia[4]. W czasach PRL był odznaczony m.in.: Krzyżem Komandorskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, francuskimi Krzyżem Oficerskim Orderu Narodowego Legii Honorowej i Krzyżem Komandorskim Orderu Narodowego Zasługi, wietnamskim Orderem Pracy I klasy oraz senegalskim Orderem Narodowym Lwa[1].

Książki[edytuj]

  • Ostatnia Europa (1947),
  • Rzeka Czerwona (1953),
  • Portret wroga (1954),
  • Opowieść atlantycka (1954),
  • Drzazgi bambusa (1956),
  • Psia gwiazda (1965),
  • Opowieści mojej żony (1970),
  • Pisane nocą (1973),
  • Ucieczka do Afryki (1983),
  • Album domowe (1997)

Napisał scenariusz filmu Opowieść atlantycka w reż. Wandy Jakubowskiej według własnego opowiadania pod tym tytułem.

Przypisy

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 1166. ISBN 8322320736.
  2. Rocznik polityczny i gospodarczy, 1976, s. 661
  3. Przegląd orientalistyczny, 1976, s. 318
  4. Dziennik Polski, r. IX, nr 173 (2948), s. 7.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Grzegorz Mazur: Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK 1939-1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1987, s. 402-403. ISBN 83-211-0892-X.