Mirosław Zdziarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mirosław Zdziarski (ur. 26 lutego 1892 w Cieślach koło Płocka, zm. 1939 w Moskwie) – polski działacz komunistyczny, publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny o postępowych tradycjach społecznych i kulturalnych. Do szkoły średniej uczęszczał w Płocku, kształcąc się najpierw w gimnazjum gubernialnym, a później w Gimnazjum Macierzy Szkolnej, gdzie otrzymał maturę. Studia wyższe odbywał we Lwowie i w Warszawie. Od 1908 roku był czynnym działaczem PPS-Lewicy. Aresztowany w 1912 roku przez władze carskie, skazany został na wieloletnie zesłanie. Powróciwszy w 1918 roku do kraju rozpoczął aktywną działalność w szeregach Komunistycznej Partii Robotniczej Polski oraz klasowych związkach zawodowych. Był wówczas także jednym z redaktorów Czerwonego Sztandaru, na którego łamach ogłaszał liczne artykuły. Wielokrotnie aresztowany uciekł w 1926 roku z więzienia na Pawiaku, a następnie wyjechał do ZSRR. Nadal działał na płaszczyźnie politycznej i publicystycznej. Przez kilka lat współredagował pismo Krasnyj Internacjonal Profesjusov oraz współpracował z pismami polskimi wychodzącymi w ZSRR, głównie z Trybuną Radziecką. O jego talencie literackim świadczą wspomnienia, które ogłosił w publikacji pt. Moje ucieczki. Używał kilku pseudonimów autorskich i konspiracyjnych m.in. Tokarski, Mirek, Zawadzki i inne. W dniu 10 czerwca 1937 aresztowany przez NKWD, skazany i w ramach wielkiej czystki stracony. Zrehabilitowany pośmiertnie w 1956 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Bolesław Nycek, Ludzie i Książki. Słownik biograficzny ludzi książki i pióra województwa płockiego, Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Płocku, 1983, s. 276.