Miroslav Klose

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miroslav Klose
Ilustracja
Imię i nazwisko Miroslav Josef Klose
Data i miejsce
urodzenia
9 czerwca 1978
Opole, Polska
Pseudonim Miro, Salto Klose, The Ice Man
Pozycja napastnik
Wzrost 184 cm
Kariera juniorska
1987–1998 SG Blaubach-Diedelkopf
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1998–1999
1999–2004
2004–2007
2007–2011
2011–2016
FC Homburg
1. FC Kaiserslautern
Werder Brema
Bayern Monachium
SS Lazio
18 (1)
120 (44)
89 (53)
98 (24)
139 (55)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
2001–2014  Niemcy 137 (71)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Miroslav Klose w Wikicytatach Miroslav Klose w Wikicytatach

Miroslav Josef Klose[1] (ur. 9 czerwca 1978 w Opolu jako Mirosław Marian Klose[2]) – niemiecki piłkarz polskiego pochodzenia występujący na pozycji napastnika. Mistrz Świata z 2014 roku. Z dorobkiem 16 goli najskuteczniejszy piłkarz w historii Mistrzostw Świata i z dorobkiem 71 goli najskuteczniejszy zawodnik w historii reprezentacji Niemiec.

Kariera klubowa[edytuj]

Swoją karierę piłkarską rozpoczynał w zespole młodzieżowym klubu SG Blaubach-Diedelkopf.
W 1998 r. przeniósł się do występującego w Regionallidze klubu FC 08 Homburg. W tym zespole zadebiutował 15 listopada 1998 roku w ligowym meczu z Preußen Münster. 1 kwietnia 1999 roku w meczu z Wuppertaler SV strzelił swojego jedynego gola dla tego klubu.

W 1999 roku został zawodnikiem 1. FC Kaiserslautern. Początkowo występował jedynie w rezerwach, a 1 lipca 2000 został włączony do składu pierwszej drużyny. 15 kwietnia 2000 roku w wygranym 1:0 meczu, 30. kolejki, z Eintrachtem Frankfurt, zadebiutował w Bundeslidze, zmieniając w 76' minucie spotkania Jörgena Petterssona. Pierwszego gola dla Kaisers strzelił już w następnym sezonie – 20 października 2000 roku kiedy to w 85' minucie ligowego meczu z Werderem Brema po asyście Jeffa Strassera ustalił wynik meczu na 2:0. W barwach Kaiserslautern, Klose rozegrał łącznie 147 meczów, w których strzelił 53 gole i zanotował 25 asyst.

1 lipca 2004 r. za ok. 5 mln euro został zawodnikiem Werderu Brema. 14 września 2004 w przegranym 0:2 meczu Werderu z Interem, zadebiutował w Lidze Mistrzów. W sezonie 2005/06 strzelając 25 goli został królem strzelców Bundesligi oraz zdobył z Werderem Puchar Ligi Niemieckiej. W 2006 roku został wybrany piłkarzem roku w Niemczech. W klubie z Bremy rozegrał łącznie 131 spotkań. Strzelił w nich 63 bramki i zanotował 47 asyst. Od 1 lipca 2007 do maja 2011 r. był piłkarzem Bayernu Monachium, z którym święcił największe klubowe sukcesy w swojej karierze – dwukrotnie zdobywał Mistrzostwo Niemiec i Puchar Niemiec, a także raz Superpuchar Niemiec i Puchar Ligi. Ponadto z monachijskim zespołem w sezonie 2009/10 doszedł do finału Ligi Mistrzów, gdzie jednak Bayern musiał uznać wyższość Interu. Dla Bayernu, biorąc pod uwagę wszystkie rozgrywki, rozegrał 150 meczów, w których strzelił 53 bramki i 28 razy asystował przy trafieniach kolegów. W 2011 r. podpisał dwuletni kontrakt z włoskim klubem S.S. Lazio. W Serie A zadebiutował 9 września 2011 w, zremisowanym 2:2, meczu z Milanem, zdobywając jednocześnie swoją pierwszą bramkę na tamtejszych boiskach. 5 maja 2013 w ligowym meczu z Bolonią zdobył 5 bramek, czym wyrównał osiągnięcie Roberto Pruzzo, który w sezonie 1985/1986 strzelił pięć goli dla innego rzymskiego klubu- AS Romy w spotkaniu ligowym z Avellino. 26 maja 2013 roku pokonując w finale, w derbowym meczu, drużynę Romy, zdobył z Lazio Puchar Włoch. 1 lipca 2016 po wygaśnięciu kontraktu z Lazio stał się wolnym zawodnikiem. W barwach Lazio rozegrał łącznie 171 meczów, w których strzelił 64 bramki i zaliczył 35 asyst.

1 listopada 2016 roku oficjalnie zakończył karierę piłkarską[3].

Gra fair-play[edytuj]

Podczas swojej kariery Klose oprócz osiągania doskonałych wyników sportowych zasłynął także dzięki swojej grze fair-play, której stał się symbolem. 26 września 2012 roku, podczas ligowego meczu z Napoli (0:3), strzelił bramkę już w trzeciej minucie spotkania. Sędzia uznał gola i wskazał na środek boiska, ale napastnik zaapelował do niego o zmianę decyzji, przyznając się do zagrania piłki ręką. Tym zachowaniem urodzony w Opolu, niemiecki piłkarz zaimponował nie tylko kibicom i mediom we Włoszech, ale też Niemieckiej Federacji Piłkarskiej, DFB, która uhonorowała go nagrodą fair play. Otrzymał ją też siedem lat wcześniej, jeszcze podczas występów w Werderze Brema. Kiedy arbiter podyktował rzut karny na korzyść jego zespołu, Klose przyznał, że nie był faulowany. Sędzia odwołał decyzję i cofnął pokazaną bramkarzowi żółtą kartkę[4].

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

24 marca 2001 roku debiutował w reprezentacji Niemiec w meczu z Albanią strzelając w tym meczu również pierwszą bramkę. W 2002 roku na turnieju w Korei i Japonii sięgnął z reprezentacją Niemiec po wicemistrzostwo świata, a sam zdobywając w turnieju 5 bramek, został wicekrólem strzelców. Następnie wziął też udział w turnieju finałowym Euro 2004. Na Mistrzostwach Świata 2006 w Niemczech zdobył wraz z reprezentacją Niemiec brązowy medal i został (z dorobkiem 5 goli) królem strzelców. Taki sam medal wywalczył na Mistrzostwach Świata 2010 (zdobył w turnieju 4 bramki).

W 2012 roku został powołany na odbywające się w Polsce i na Ukrainie, Mistrzostwa Europy. Pierwszy mecz na turnieju rozegrał 22 czerwca przeciwko reprezentacji Grecji w meczu ćwierćfinałowym. Zdobył jedną bramkę, a mecz zakończył się wynikiem 4:2 dla Niemiec.

7 września 2013 w zwycięskim spotkaniu 3-0 z Austrią eliminacji do mistrzostw świata wpisał się na listę strzelców i tym samym wyrównał rekord Gerda Müllera wynoszący 68 bramek. 21 czerwca 2014 na mistrzostwach świata w Brazylii podczas meczu NiemcyGhana wyrównał rekord strzelonych bramek na MŚ należący do Brazylijczyka Ronaldo de Limy. 8 lipca 2014 podczas meczu Niemcy – Brazylia strzelił bramkę, zostając samodzielnym rekordzistą strzelonych bramek na mistrzostwach świata (16 bramek). Była to ostania bramka Klose dla Niemiec.

13 lipca 2014 roku pokonując w finale po dogrywce 1:0 Argentynę, sięgnął z reprezentacją Niemiec po Mistrzostwo Świata.

Wspomniany finał mundialu w Brazylii, był jego ostatnim meczem piłkarskiej reprezentacji Niemiec.

W kadrze Niemiec Miroslav Klose rozegrał 137 meczów, w których strzelił 71 bramek. Z reprezentacją zdobył złoty, srebrny i dwa brązowe medale Mistrzostw Świata, a także srebrny medal Mistrzostw Europy.

Kariera trenerska[edytuj]

1 listopada 2016 poinformowano, iż Klose będzie pełnił funkcję jednego z asystentów trenera reprezentacji Niemiec, Joachima Löwa[5].

Życie prywatne[edytuj]

Pochodzi z górnośląskiej sportowej rodziny – ojciec Józef Klose był piłkarzem (m.in. Odry Opole i francuskiego klubu AJ Auxerre), matka Barbara Jeż była piłkarką ręczną, 45-krotną reprezentantką Polski.

W latach 1979–1984, z powodu gry Józefa Klose w Auxerre, rodzina mieszkała we Francji, następnie powróciła do Opola, a w 1987 roku wszyscy (rodzice, 11-letnia wówczas córka Marzena i 9-letni syn Mirosław) wyjechali jako przesiedleńcy do Niemiec[6]. Zamieszkali w mieście Kusel, 40 km od Kaiserslautern w Nadrenii-Palatynacie[7]. W Niemczech administracyjnie dokonano korekty imienia Mirosława na Miroslav. Przyszły piłkarz ukończył szkołę niemiecką i pobierał naukę zawodu cieśli. Od 19. roku życia poświęcił się wyłącznie karierze piłkarskiej, początkowo jako amator, następnie zawodnik profesjonalny.

31 grudnia 2004 poślubił Sylwię. Ma dwóch synów-bliźniaków o imionach Luan i Noah, urodzonych 30 stycznia 2005[8].

Sukcesy i wyróżnienia[edytuj]

Werder Brema[edytuj]

Bayern Monachium[edytuj]

Lazio[edytuj]

Niemcy Reprezentacja Niemiec[edytuj]

Indywidualne[edytuj]

Rekordy[edytuj]

  • Najskuteczniejszy piłkarz w historii mistrzostw świata: 16 goli (2002 – 5 goli, 2006 – 5 goli, 2010 – 4 gole, 2014 – 2 gole);
  • Najskuteczniejszy piłkarz w historii reprezentacji Niemiec: 71 goli[9];
  • Jest drugim piłkarzem w historii Serie A, który strzelił 5 goli w jednym meczu. Wydarzyło się to w wygranym przez Lazio meczu z Bologną[10].

Przypisy

  1. [1].
  2. Kariery opolan za granicą. Jak sobie radzili?
  3. [2].
  4. Miroslav Klose zakończył karierę. Teraz zostanie trenerem, „TVN24.pl” [dostęp 2016-11-01].
  5. Klose kończy karierę i od razu zaczyna pracę jako trener, „PrzegladSportowy.pl” [dostęp 2016-11-01].
  6. Burzliwe dzieje niemieckich przodków Polaków (pol.). wp.pl. [dostęp 2012-10-17].
  7. Sebastian Bergiel: Odra Opole Antoniego Piechniczka w latach 1975–1979, s. 246–248 Biografia Józefa Klosego.
  8. PAP, nn: Miroslav Klose ojcem bliźniaków. sport.pl, 2005-02-01. [dostęp 2010-02-02].
  9. Jakub Gregorowicz: Dwie bramki do rekordu (pol.). Rzeczpospolita, 2014-06-10. [dostęp 2014-06-12].
  10. Miroslav Klose – O krok od rekordu. sport.pl. [dostęp 13 maja 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj]