Miroslav Klose

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miroslav Klose
Ilustracja
Imię i nazwisko Miroslav Josef Klose
Data i miejsce
urodzenia
9 czerwca 1978
Opole, Polska
Pozycja napastnik
Wzrost 184 cm
Kariera juniorska
1987–1998 SG Blaubach-Diedelkopf
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1998–1999
1999–2004
2004–2007
2007–2011
2011–2016
FC Homburg
Kaiserslautern
Werder Brema
Bayern Monachium
Lazio
18 (1)
120 (44)
89 (53)
98 (24)
139 (55)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
2001–2014  Niemcy 137 (71)

Miroslav Josef Klose[1] (ur. 9 czerwca 1978 w Opolu jako Mirosław Marian Klose[2]) – niemiecki piłkarz polskiego pochodzenia występujący na pozycji napastnika. Mistrz Świata z 2014 roku. Z dorobkiem 16 goli najskuteczniejszy piłkarz w historii Mistrzostw Świata i z dorobkiem 71 goli najskuteczniejszy zawodnik w historii reprezentacji Niemiec.

Kariera klubowa[edytuj]

Swoją karierę piłkarską rozpoczynał w zespole młodzieżowym klubu SG Blaubach-Diedelkopf.
W 1998 r. przeniósł się do występującego w Regionallidze klubu FC 08 Homburg. W tym zespole zadebiutował 15 listopada 1998 roku w ligowym meczu z Preußen Münster. 1 kwietnia 1999 roku w meczu z Wuppertaler SV strzelił swojego jedynego gola dla tego klubu.

W 1999 roku został zawodnikiem 1. FC Kaiserslautern. Początkowo występował jedynie w rezerwach, a 1 lipca 2000 został włączony do składu pierwszej drużyny. 15 kwietnia 2000 roku w wygranym 1:0 meczu, 30. kolejki, z Eintrachtem Frankfurt, zadebiutował w Bundeslidze, zmieniając w 76' minucie spotkania Jörgena Petterssona. Pierwszego gola dla Kaisers strzelił już w następnym sezonie – 20 października 2000 roku kiedy to w 85' minucie ligowego meczu z Werderem Brema po asyście Jeffa Strassera ustalił wynik meczu na 2:0. W barwach Kaiserslautern, Klose rozegrał łącznie 147 meczów, w których strzelił 53 gole i zanotował 25 asyst.

1 lipca 2004 r. za ok. 5 mln euro został zawodnikiem Werderu Brema. 14 września 2004 w przegranym 0:2 meczu Werderu z Interem, zadebiutował w Lidze Mistrzów. W sezonie 2005/06 strzelając 25 goli został królem strzelców Bundesligi oraz zdobył z Werderem Puchar Ligi Niemieckiej. W 2006 roku został wybrany piłkarzem roku w Niemczech. W klubie z Bremy rozegrał łącznie 131 spotkań. Strzelił w nich 63 bramki i zanotował 47 asyst. Od 1 lipca 2007 do maja 2011 r. był piłkarzem Bayernu Monachium, z którym święcił największe klubowe sukcesy w swojej karierze – dwukrotnie zdobywał Mistrzostwo Niemiec i Puchar Niemiec, a także raz Superpuchar Niemiec i Puchar Ligi. Ponadto z monachijskim zespołem w sezonie 2009/10 doszedł do finału Ligi Mistrzów, gdzie jednak Bayern musiał uznać wyższość Interu. Dla Bayernu, biorąc pod uwagę wszystkie rozgrywki, rozegrał 150 meczów, w których strzelił 53 bramki i 28 razy asystował przy trafieniach kolegów. W 2011 r. podpisał dwuletni kontrakt z włoskim klubem S.S. Lazio. W Serie A zadebiutował 9 września 2011 w, zremisowanym 2:2, meczu z Milanem, zdobywając jednocześnie swoją pierwszą bramkę na tamtejszych boiskach. 5 maja 2013 w ligowym meczu z Bolonią zdobył 5 bramek, czym wyrównał osiągnięcie Roberto Pruzzo, który w sezonie 1985/1986 strzelił pięć goli dla innego rzymskiego klubu- AS Romy w spotkaniu ligowym z Avellino. 26 maja 2013 roku pokonując w finale, w derbowym meczu, drużynę Romy, zdobył z Lazio Puchar Włoch. 1 lipca 2016 po wygaśnięciu kontraktu z Lazio stał się wolnym zawodnikiem. W barwach Lazio rozegrał łącznie 171 meczów, w których strzelił 64 bramki i zaliczył 35 asyst.

1 listopada 2016 roku oficjalnie zakończył karierę piłkarską[3].

Gra fair-play[edytuj]

Podczas swojej kariery Klose oprócz osiągania doskonałych wyników sportowych zasłynął także dzięki swojej grze fair-play, której stał się symbolem. 26 września 2012 roku, podczas ligowego meczu z Napoli (0:3), strzelił bramkę już w trzeciej minucie spotkania. Sędzia uznał gola i wskazał na środek boiska, ale napastnik zaapelował do niego o zmianę decyzji, przyznając się do zagrania piłki ręką. Tym zachowaniem urodzony w Opolu, niemiecki piłkarz zaimponował nie tylko kibicom i mediom we Włoszech, ale też Niemieckiej Federacji Piłkarskiej, DFB, która uhonorowała go nagrodą fair play. Otrzymał ją też siedem lat wcześniej, jeszcze podczas występów w Werderze Brema. Kiedy arbiter podyktował rzut karny na korzyść jego zespołu, Klose przyznał, że nie był faulowany. Sędzia odwołał decyzję i cofnął pokazaną bramkarzowi żółtą kartkę[4].

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

24 marca 2001 roku debiutował w reprezentacji Niemiec w meczu z Albanią strzelając w tym meczu również pierwszą bramkę. W 2002 roku na turnieju w Korei i Japonii sięgnął z reprezentacją Niemiec po wicemistrzostwo świata, a sam zdobywając w turnieju 5 bramek, został wicekrólem strzelców. Następnie wziął też udział w turnieju finałowym Euro 2004. Na Mistrzostwach Świata 2006 w Niemczech zdobył wraz z reprezentacją Niemiec brązowy medal i został (z dorobkiem 5 goli) królem strzelców. Taki sam medal wywalczył na Mistrzostwach Świata 2010 (zdobył w turnieju 4 bramki).

W 2012 roku został powołany na odbywające się w Polsce i na Ukrainie, Mistrzostwa Europy. Pierwszy mecz na turnieju rozegrał 22 czerwca przeciwko reprezentacji Grecji w meczu ćwierćfinałowym. Zdobył jedną bramkę, a mecz zakończył się wynikiem 4:2 dla Niemiec.

7 września 2013 w zwycięskim spotkaniu 3-0 z Austrią eliminacji do mistrzostw świata wpisał się na listę strzelców i tym samym wyrównał rekord Gerda Müllera wynoszący 68 bramek. 21 czerwca 2014 na mistrzostwach świata w Brazylii podczas meczu NiemcyGhana wyrównał rekord strzelonych bramek na MŚ należący do Brazylijczyka Ronaldo de Limy. 8 lipca 2014 podczas meczu Niemcy – Brazylia strzelił bramkę, zostając samodzielnym rekordzistą strzelonych bramek na mistrzostwach świata (16 bramek). Była to ostatnia bramka Klose dla Niemiec.

13 lipca 2014 roku pokonując w finale po dogrywce 1:0 Argentynę, sięgnął z reprezentacją Niemiec po Mistrzostwo Świata.

Wspomniany finał mundialu w Brazylii, był jego ostatnim meczem piłkarskiej reprezentacji Niemiec.

W kadrze Niemiec Miroslav Klose rozegrał 137 meczów, w których strzelił 71 bramek. Z reprezentacją zdobył złoty, srebrny i dwa brązowe medale Mistrzostw Świata, a także srebrny medal Mistrzostw Europy.

Kariera trenerska[edytuj]

1 listopada 2016 poinformowano, iż Klose będzie pełnił funkcję jednego z asystentów trenera reprezentacji Niemiec, Joachima Löwa[5].

Życie prywatne[edytuj]

Pochodzi z górnośląskiej sportowej rodziny – ojciec Józef Klose był piłkarzem (m.in. Odry Opole i francuskiego klubu AJ Auxerre), matka Barbara Jeż była piłkarką ręczną, 45-krotną reprezentantką Polski.

W latach 1979–1984, z powodu gry Józefa Klose w Auxerre, rodzina mieszkała we Francji, następnie powróciła do Opola, a w 1987 roku wszyscy (rodzice, 11-letnia wówczas córka Marzena i 9-letni syn Mirosław) wyjechali jako przesiedleńcy do Niemiec[6]. Zamieszkali w mieście Kusel, 40 km od Kaiserslautern w Nadrenii-Palatynacie[7]. W Niemczech administracyjnie dokonano korekty imienia Mirosława na Miroslav. Przyszły piłkarz ukończył szkołę niemiecką i pobierał naukę zawodu cieśli. Od 19. roku życia poświęcił się wyłącznie karierze piłkarskiej, początkowo jako amator, następnie zawodnik profesjonalny.

31 grudnia 2004 poślubił Sylwię. Ma dwóch synów-bliźniaków o imionach Luan i Noah, urodzonych 30 stycznia 2005[8].

Sukcesy i wyróżnienia[edytuj]

Werder Brema[edytuj]

Bayern Monachium[edytuj]

Lazio[edytuj]

Niemcy Reprezentacja Niemiec[edytuj]

Indywidualne[edytuj]

Rekordy[edytuj]

  • Najskuteczniejszy piłkarz w historii mistrzostw świata: 16 goli (2002 – 5 goli, 2006 – 5 goli, 2010 – 4 gole, 2014 – 2 gole);
  • Najskuteczniejszy piłkarz w historii reprezentacji Niemiec: 71 goli[9];
  • Jest drugim piłkarzem w historii Serie A, który strzelił 5 goli w jednym meczu. Wydarzyło się to w wygranym przez Lazio meczu z Bologną[10].

Przypisy

  1. [1].
  2. Kariery opolan za granicą. Jak sobie radzili?
  3. Miroslav Klose zakończył karierę piłkarską. Będzie trenerem, www.sport.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
  4. Miroslav Klose zakończył karierę. Teraz zostanie trenerem, „TVN24.pl” [dostęp 2016-11-01].
  5. Klose kończy karierę i od razu zaczyna pracę jako trener, „PrzegladSportowy.pl” [dostęp 2016-11-01].
  6. Burzliwe dzieje niemieckich przodków Polaków (pol.). wp.pl. [dostęp 2012-10-17].
  7. Sebastian Bergiel: Odra Opole Antoniego Piechniczka w latach 1975–1979, s. 246–248 Biografia Józefa Klosego.
  8. PAP, nn: Miroslav Klose ojcem bliźniaków. sport.pl, 2005-02-01. [dostęp 2010-02-02].
  9. Jakub Gregorowicz: Dwie bramki do rekordu (pol.). Rzeczpospolita, 2014-06-10. [dostęp 2014-06-12].
  10. Miroslav Klose – O krok od rekordu. sport.pl. [dostęp 13 maja 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj]