Przejdź do zawartości

Mitchell Mann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Mitchell Mann
ilustracja
Obywatelstwo

Wielka Brytania

Reprezentuje kraj

Anglia

Data i miejsce urodzenia

26 grudnia 1991
Birmingham

Gra zawodowa

2014–2018, 2019–2023, 2024–

Najwyższy ranking

70 (maj 2016)

Bieżący ranking 82 (stan na 2026-02-08)
Najwyższy break

142 (International Championship 2014)

Breaki 100+ pkt.

51

Mitchell Dennis Mann (ur. 26 grudnia 1991 w Birmingham) – angielski zawodowy snookerzysta .

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

Kariera juniorska

[edytuj | edytuj kod]

Mann po raz pierwszy zagrał w snookera w wieku 9 lat[1], po tym jak został zmuszony do porzucenia piłki nożnej po zdiagnozowaniu u niego zespołu Legga-Calvégo-Perthesa, rzadkiej choroby powodującej gnicie kości biodrowej u młodych chłopców[2][3]. Najważniejszym momentem jego juniorskiej kariery było zwycięstwo w turnieju Junior Pot Black w 2007 roku, w którym pokonał w finale Jacka Lisowskiego wynikiem 76–23[2].

Kariera amatorska

[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2007–08 Mann w wieku 15 lat rozpoczął grę w drugorzędnych turniejach International Open Series,(inne języki) oferujących osiem miejsc w zawodowym tourze snookera ósemce najlepszych w klasyfikacji Order of Merit na koniec sezonu[4]. W latach 2008–2009 Mann zajmował 11. miejsce w tej klasyfikacji[5], a w latach 2009–2010 – 46. miejsce[6].

W sezonie 2010/11 turniej PIOS został zdjęty z rozgrywek i zastąpiony turniejem pro-am Players Tour Championship, a nowym turniejem oferującym awans do grona zawodowców stał się rozgrywany na koniec sezonu turniej Q School. W zawodach PTC Mann odniósł kilka zwycięstw nad profesjonalnymi graczami, w tym Liang Wenbo, Michaelem White’em, Dave’em Haroldem i Shaunem Murphym[2]. Zakwalifikował się także do głównych etapów kwalifikacyjnych profesjonalnego turnieju rankingowego World Open 2010 poprzez turniej w Landywood Snooker Centre[7], przegrywając 0–3 z Benem Woollastonem w rundzie pierwszej[8][9].

Mann regularnie brał udział w zawodach Q School, gdzie zwycięzcom grup kwalifikacyjnych oferowano dwuletnie karty do World Snooker Tour. Mann był bliski wygrania turnieju w trzecim turnieju Q School 2012, przegrał jednak decydującą partię z Robbie Williamsem[2]. Występ ten pozwolił jednak Mannowi na awans do turnieju rankingowego Australian Goldfields Open 2012, w którym dotarł do trzeciej rundy[10]. Grał także w turnieju w 2013 roku tą samą metodą, ale przegrał 1–5 ze Stuartem Carringtonem(inne języki) w pierwszej rundzie[11].

Kariera profesjonalna

[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2014 roku Mann zdobył dwuletnią kartę do profesjonalnego World Snooker Tour na sezony 2014/15 i 2015/16 po zwycięstwie w Mistrzostwach Europy EBSA 2014(inne języki), pokonując w finale Johna Whitty’ego 7–2[1][2][12]. W sezonie 2014/15 nie wziął udziału w dwóch pierwszych turniejach rankingowych, gdyż zwycięstwo to nastąpiło po rundzie kwalifikacyjnej tych wydarzeń[1]. Odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w tourze, pokonując doświadczonego gracza Petera Linesa 6–5 w kwalifikacjach do International Championship. Przeszedł przez mecz rundy dzikiej karty z wynikiem 6–1 przeciwko Niu Zhuang(inne języki), a następnie zaliczył break 142 w wygranym 6–5 meczu z Wang Zepeng. W swoim najdłuższym dotychczas występie w turnieju rankingowym Mann przegrał 4–6 z Michaelem White’em w 1/32 finału. Odpadł w pierwszej rundzie zarówno UK Championship, jak i Welsh Open[13]. Mann pokonał Alfiego Burdena 10–4 w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata i wygrał trzy partie z rzędu, po tym jak Gerard Greene odrobił stratę 4–0 i przegrywał 7–6, pokonując go 10–6[14]. Do dostania się do największego turnieju snookera potrzebował jeszcze jednego zwycięstwa, ale przegrał z Alanem McManusem 6-10[15]. Pod koniec swojego pierwszego sezonu zajmował 88. miejsce w światowym rankingu[16].

Mann pokonał Zhou Yuelonga 4–2 na turnieju Welsh Open, a następnie nieznacznie przegrał 3–4 z Shaunem Murphym[17]. Podczas ostatniego wydarzenia European Tour, Gdynia Open, Mann wyeliminował Sandersona Lama 4–3, Rhysa Clarka(inne języki) 4–3 i Jacka Lisowskiego 4–2, docierając do 1/8 finału, gdzie przegrał 1–4 z Marco Fu[18]. Ten występ pomógł mu zająć 45. miejsce w klasyfikacji i zapewnić sobie dwuletnie miejsce w zawodach snookera[19]. Zakwalifikował się do turnieju China Open, ale w pierwszej rundzie uległ Rory’emu McLeodowi 0–5[18]. Pokonując Kishan Hirani(inne języki) 10–7 i Matthew Selta 10–9, Mann był o jedno zwycięstwo od gry w Mistrzostwach Świata i dokonał tego, pokonując Dechawata Poomjaenga 10–9. Mann, zajmujący 74. miejsce na świecie, był najniżej notowanym zawodnikiem w turnieju i jedynym debiutantem. Na początku meczu prowadził 2–1 z Markiem Allenem, ale potem miał problemy z techniką i przegrał 3–10.

Po wygraniu zaledwie dwóch z jedenastu meczów przed UK Championship w 2016 roku Mann opisał swoje zwycięstwo 6–3 nad Kyrenem Wilsonem w pierwszej rundzie jako ogromną ulgę. Następnie pokonał Sama Bairda 6–2, a w trzeciej rundzie uległ Zhangowi Andzie 3–6. Na Scottish Open wyeliminował Bairda 4–2 i Anthony’ego McGilla 4–1, ale potem przegrał 1–4 z Seanem O’Sullivanem. Mann po raz trzeci w tym sezonie dotarł do 1/32 finału imprezy, pokonując Michaela Holta 4–1 i O’Sullivana 4–2 podczas Welsh Open, a następnie uległ Kurtowi Maflinowi 2–4[20]. Po opuszczeniu touru pod koniec sezonu 2017/18 próbował powrotu przez Q School 2018. Jednak przegrał już w pierwszej rundzie pierwszego turnieju z Michaelem Judge’em[21][22]. Następnie przegrał w kolejnych turniejach, co sprawiło, że musiał czekać kolejny rok, zanim spróbuje odzyskać status zawodowy[21].

3 maja 2019 r. magazyn World Snooker ogłosił, że Mann otrzyma dwuletnią kartę uprawniającą go do powrotu do zawodowej ligi na dwa sezony : 2019–20 i 2020/21. W czerwcu 2021 r. dzięki dobremu miejscu w Q School Order of Merit z 2021 zapewnił sobie miejsce w sezonach 2021/22 i 2022/23[23].

Występy w turniejach w karierze

[edytuj | edytuj kod]
Tournament 2010
/11 		2011
/12 		2012
/13 		2013
/14 		2014
/15 		2015
/16 		2016
/17 		2017
/18 		2018
/19 		2019
/20 		2020
/21 		2021
/22 		2022
/23 		2024
/25 		2025
/26
Ranking[24] [i] [i] [i] [i] [ii] 88 [iii] 75 [i] [ii] 73 [iv] 72 [ii] 86(inne języki)
Turnieje rankingowe
Championship League nierankingowy RR RR RR RR RR
Saudi Arabia Masters nie rozegrano 1R 1R
Wuhan Open nie rozegrano LQ LQ
English Open nie rozegrano 1R 2R A 1R 1R LQ LQ LQ 2R
British Open nie rozegrano 1R 1R LQ QF
Xi’an Grand Prix(inne języki) nie rozegrano LQ LQ
Northern Ireland Open nie rozegrano 2R 1R A 2R 1R QF LQ LQ LQ
International Championship nie rozegrano A A 2R LQ LQ LQ A LQ nie rozegrano LQ 1R
UK Championship A A A A 1R 1R 3R 2R A 1R 1R 1R LQ LQ LQ
Shoot Out nierankingowy 1R 1R 2R 1R 2R 4R 1R 1R 3R
Scottish Open nie rozegrano MR nie rozegrano 3R 2R A 1R 1R 1R 1R LQ LQ
German Masters A A A A LQ LQ LQ LQ A 2R LQ LQ LQ LQ LQ
World Grand Prix nie rozegrano NR DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ
Players Championship DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ
Welsh Open A A A A 1R 2R 3R 1R A 2R 1R 2R 1R LQ
World Open LQ A A A nie rozegrano LQ LQ A LQ nie rozegrano LQ
Tour Championship nie rozegrano DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ
World Championship A A A A LQ 1R LQ LQ LQ LQ LQ LQ LQ LQ
Dawne turnieje rankingowe
Australian Goldfields Open A A LQ LQ A LQ nie rozegrano
Shanghai Masters A A A A LQ LQ LQ 1R nierankingowy nie rozegrano nierankingowy
Paul Hunter Classic Minor-Ranking Event 1R SF A NR nie rozegrano
Indian Open nie rozegrano A LQ NH 1R LQ LQ nie rozegrano
China Open A A A A LQ 1R LQ LQ A nie rozegrano
Riga Masters(inne języki) nie rozegrano Minor-Rank LQ LQ WD LQ nie rozegrano
China Championship nie rozegrano NR LQ A 2R nie rozegrano
WST Pro Series(inne języki) nie rozegrano RR nie rozegrano
Turkish Masters(inne języki) nie rozegrano LQ nie rozegrano
Gibraltar Open nie rozegrano MR 2R 2R A 1R 3R 2R nie rozegrano
European Masters nie rozegrano LQ 1R A LQ 1R 2R 1R nie rozegrano
WST Classic(inne języki) nie rozegrano 1R nie rozegrano
Dawne turnieje nierankingowe
Six-red World Championship A NH A A A A A A A A nie rozegrano LQ nie rozegrano
  1. ↑ a b c d e Był amatorem.
  2. ↑ a b c Nowi gracze w Tourze nie mają rankingu.
  3. ↑ Gracze, którzy zakwalifikowali się z European Tour Order of Merit zaczynają sezon bez punktów rankingowych.
  4. ↑ Gracze, którzy zakwalifikowali się z Q School zaczynają sezon bez punktów rankingowych.


Finały w karierze

[edytuj | edytuj kod]

Finały Pro-am: 1 (0-1)

[edytuj | edytuj kod]
Wynik NIE. Rok Mistrzostwo Przeciwnik w finale Wynik
Finalista 1. 2009 Pontins Pro-Am - Turniej 1 Anglia Andrew Norman 2–5[25]

Finały amatorskie: 4 (3-1)

[edytuj | edytuj kod]
Wynik NIE. Rok Mistrzostwo Przeciwnik w finale Wynik
Zwycięzca 1. 2007 Junior Pot Black Anglia Lisowski, JackJack Lisowski 1–0
Zwycięzca 2. 2014 Mistrzostwa Europy w Snookerze Anglia Jan Whitty(inne języki) 7–2
Finalista 1. 2018 Challenge Tour – Turniej 2 Anglia Dawid Grace 0–3
Zwycięzca 3. 2018 Challenge Tour – Turniej 4 Walia Dylan Emery 3–0

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c Mitchell Mann Q&A. World Snooker Tour, 2014-07-30. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
  2. ↑ a b c d e Mitchell Mann. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
  3. ↑ Snooker: Aston Villa fan Mitchell Mann is back on track. birminghammail.co.uk, 21 August 2010. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
  4. ↑ Pontins International Open Series. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-28)]. (ang.).
  5. ↑ 2008-09 PIOS Rankings. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-19)]. (ang.).
  6. ↑ 2008-09 PIOS Rankings. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-13)]. (ang.).
  7. ↑ World Open Qualifiers Line-Up Complete. birminghammail.co.uk, 2010-11-03. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-26)]. (ang.).
  8. ↑ World Open Qualifiers Drawsheet. worldsnooker.com. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-08-21)]. (ang.).
  9. ↑ 2010 World Open qualifying rounds results. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-08-24)]. (ang.).
  10. ↑ Australian Goldfields Open Qualifiers (2012). [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
  11. ↑ Australian Goldfields Open Qualifiers (2013). [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
  12. ↑ European Snooker Championships Men – Sofia/Bulgaria 2014 – knockout results. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
  13. ↑ Mitchell Mann 2014/2015. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
  14. ↑ Mitchell Mann holds nerve to win tense contest in snooker World Championship qualifier. Tyburn Mail, 2015-04-13. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-31)]. (ang.).
  15. ↑ Mitchell Mann loses to McManus in World Snooker Qualifiers. Tyburn Mail, 2015-04-15. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-18)]. (ang.).
  16. ↑ World Rankings After 2015 World Championship. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-07)]. (ang.).
  17. ↑ Rapid Rocket Punishes Peng. World Snooker Tour, 2016-02-16. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-01)]. (ang.).
  18. ↑ a b Mitchell Mann 2015/2016. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
  19. ↑ European Order of Merit 2015/2016. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-28)]. (ang.).
  20. ↑ Mitchell Mann 2016/2017. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
  21. ↑ a b Calendar 2021/2022 | World Snooker Live Scores. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-16)]. (ang.).
  22. ↑ Cope Progresses In Burton. World Snooker Tour, 2018-05-15. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-16)]. (ang.).
  23. ↑ Q School Ends with Six More Earning Professional Cards. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
  24. ↑ Ranking History. Snooker.org. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
  25. ↑ 2009 Pontins Pro-Am – Event 1. [dostęp 2025-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-04-16)]. (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Mitchell_Mann&oldid=78801795”