Mitchell Red Cloud

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mitchell Red Cloud, Jr.
Ilustracja
Mitchell Red Cloud w mundurze sierżanta
US Marine Corps
kapral United States Army kapral United States Army
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1924
Hatfield (Wisconsin)
Data i miejsce śmierci 5 listopada 1950
w pobliżu Ch'ŏngch'ŏn-gang
Przebieg służby
Lata służby 1941–1946
1948–1950
Siły zbrojne Seal of the United States Marine Corps.svg United States Marine Corps
Emblem of the United States Department of the Army.svg United States Army
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
wojna koreańska
Odznaczenia
Combat Infantry Badge
Medal Honoru (Stany Zjednoczone) Purpurowe Serce  (Stany Zjednoczone) American Defense Service Medal American Campaign Medal Asiatic-Pacific Campaign Medal National Defense Service Medal (dwukrotnie) Korean Service Medal (dwukrotnie) Medal ONZ za służbę w KOREI Presidential Unit Citation (Korea Płd.) Korean War Service Medal (Korea)

Mitchell Red Cloud, Jr. (ur. 2 lipca 1924 w Hatfield, zm. 5 listopada 1950) – rdzenny Amerykanin, żołnierz US Marine Corps i US Army, uczestnik II wojny światowej i wojny koreańskiej, poległy w akcji w pobliżu Ch'ŏngch'ŏn-gang. Pośmiertnie odznaczony Medalem Honoru.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Hatfield w stanie Wisconsin. Pochodził z plemienia Winebagów, był najstarszym z trzech synów Mitchella Red Clouda i Lillian Winneshiek[1]. W wieku szesnastu lat, za zgodą ojca, porzucił szkołę i 11 sierpnia 1941 wstąpił do US Marine Corps[2]. W chwili ataku na Pearl Harbor stacjonował w Camp Elliott w San Diego jako żołnierz 2 batalionu 9 regimentu 2 Dywizji Piechoty Morskiej. Jego indiańskie wychowanie i posiadane od dzieciństwa umiejętności traperskie spowodowały, że został wcielony do 2 batalionu szturmowego (2nd Marine Raider Battalion), znanego od nazwiska jego dowódcy, podpułkownika Evansa Carlsona, jako Carlson's Raiders[1].

Od pierwszych dni listopada 1942 uczestniczył w misji na Guadalcanal, podczas której jego batalion, po miesięcznym przedzieraniu się przez dżunglę, zniszczył ostrzeliwujące Henderson Field stanowiska artylerii japońskiej, zabijając przy tym niemal 500. żołnierzy przeciwnika i destabilizując jego linie zaopatrzeniowe, przy stratach własnych wynoszących 19. zabitych i 122. rannych[1]. Przyniosło to jednostce Presidential Unit Citation[2]. Red Cloud, podobnie jak wielu jego kolegów z linii, powrócił z misji wycieńczony, chory na żółtaczkę, malarię i inne choroby tropikalne. W styczniu 1943 został wysłany do kraju na rekonwalescencję[1]. Odrzucił propozycję odejścia ze służby z powodów zdrowotnych[2] i po dojściu do sprawności powrócił do linii w składzie kompanii A 29 regimentu 6 Dywizji Piechoty Morskiej. Wziął udział w walkach na Okinawie, był ranny w ramię i odznaczony Purpurowym Sercem[1].

Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Stanów Zjednoczonych i odszedł z Marine Corps w stopniu sierżanta. W 1948 wstąpił do US Army, jako kapral 19 regimentu 24 Dywizji Piechoty, stacjonującej na japońskiej wyspie Kiusiu jako część sił okupacyjnych[2]. Po rozpoczęciu walk w Korei 24 Dywizja była jednym z pierwszych oddziałów wysłanych na teatr działań wojennych. Red Cloud i jego kompania E wylądowali w Korei w początkach lipca 1950. Był wówczas jednym z nielicznych doświadczonych żołnierzy w swym oddziale. Uczestniczył w odwrocie wojsk amerykańskich, obronie Pusan, kontrofensywie i pościgu za wojskami północnokoreańskimi. Po włączeniu się do walk wojsk chińskich 19 regiment zajął pozycje obronne na północ od rzeki Ch'ŏngch'ŏn[1].

Nocą 5 listopada 1950 Chińczycy przypuścili szturm na pozycje zajmowane przez kompanię E. Red Cloud zajmował wysunięte stanowisko obserwacyjne przed frontem, uzbrojony w ręczny karabin maszynowy Browning. Po zauważeniu nadchodzącego przeciwnika otworzył ogień, powstrzymując chwilowo szturm i alarmując kompanię[2]. Został dwukrotnie postrzelony, a jego amunicyjny zginął. Po założeniu opatrunku polowego pozostał na stanowisku. Gdy Chińczycy ponowili atak, został ponownie trafiony. Odmówił opuszczenia pozycji i przyjęcia pomocy medycznej. Wstał i, opierając się o drzewo, kontynuował ostrzał aż do śmierci, co pozwoliło żołnierzom kompanii E na zorganizowanie skutecznej obrony i ewakuację pozostałych rannych[1]. Według raportów żołnierzy, którzy znaleźli następnego dnia jego ciało, został trafiony ośmioma pociskami, a wokół jego posterunku leżały ciała zabitych nieprzyjaciół[1][2].

W kwietniu 1951, na specjalnej ceremonii w Pentagonie, generał Omar N. Bradley wręczył matce Red Clouda przyznany mu pośmiertnie Medal Honoru[2]. Cztery lata później jego prochy zostały sprowadzone z Korei i pochowane na cmentarzu plemiennym Decorah w Black River Falls w Wisconsin.

Pamięć[edytuj]

Na jego cześć nazwano między innymi bazę wojskową Camp Red Cloud, znajdującą się w Uijeongbu w Korei Południowej oraz zwodowany w 1999 okręt pomocniczy – transportowiec pojazdów USNS „Red Cloud”, podległy Military Sealift Command, którego matką chrzestną jest jego córka Annita[1].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i Dana Benner. After a World War II stint in the Marines, Mitchell Red Cloud Jr. became an Army hero in Korea. „Military History”. czerwiec 2006. s. 24, 78–79. ISSN 0889-7328. 
  2. a b c d e f g Robert J. Rielly: Red Cloud, Mitchell, Jr. W: James H. Willbanks: America's Heroes: Medal of Honor Recipients from the Civil War to Afghanistan. Santa Barbara, CA: 2011, s. 275–277. ISBN 978-1-59884-393-4.