Mitogen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Mitogenzwiązek chemiczny lub inny czynnik indukujący mitozę komórek, w tym zwłaszcza komórek układu odpornościowego. Nazwą równie często funkcjonującą jest aktywator poliklonalny.

Każdy antygen pobudza do proliferacji na ogół bardzo mały odsetek (mniej niż 1%) spośród danej populacji limfocytów. Mitogeny znacznie ten odsetek zwiększają.

Pod wpływem działania mitogenów zachodzi transformacja blastyczna limfocytu, w której spoczynkowy limfocyt znajdujący się w fazie G0 podziałowego cyklu komórkowego wchodzi w fazę G1, zwiększa swoją objętość stając się limfoblastem, z bogatą w organelle cytoplazmą i ze zwiększoną zawartością RNA, aby w fazie S podwoić ilość swojego materiału genetycznego, a następnie móc ulec podziałowi.

Istnieją odmienne poliklonalne mitogeny dla limfocytów T oraz B. Przyjąć można, że największa ich populacja (mitogenów) należy do lektyn. Są to białka pochodzenia roślinnego. Determinują one zlepianie się komórek, co często prowadzi do ich pobudzenia.

Mitogeny stymulujące limfocyty T to między innymi: Konkanawalina A (Con A); Fitohemaglutynina (PHA); Mitogen szkarłatki (PWM); Przeciwciała anty-CD3;

Mitogeny stymulujące limfocyty B to między innymi: Mitogen szkarłatki (PWM); Lipopolisacharyd (LPS); Przeciwciała anty-Ig; Białko gronkowcowe A;

Wynikiem pojawienia się np. w krwiobiegu LPS, jest uwolnienie znacznej ilości cytokin, co skutkuje inicjacją sepsy.

Często właściwości czynników mitogennych posiadają cytokininy, dlatego że cytokineza jest związana z podziałem jądra. Nie zawsze jednak podział jądra, mitoza, doprowadza do podziału komórki powstają wtedy wielojądrowe komórki inaczej zwane komórczakami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Youngson R., Collins. Słownik Encyklopedyczny. Medycyna, RTW, 1997, ISBN 83-86822-53-8.