Mleko migdałowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
butelka mleka migdałowego

Mleko migdałowe – zamiennik mleka krowiego stworzony z pasty migdałowej, która była również podstawą wielu dań kuchni średniowiecznej. W przeciwności do mleka krowiego nie zawiera laktozy, ani cholesterolu, dlatego może być używany jako jego substytut. Jest to rodzaj mleka, które pojawia się w wielu przepisach średniowiecznych na potrawy wielkopostne, lub innych jako zastępnik mleka krowiego.

Historia[edytuj]

W średniowieczu mleko migdałowe miało nazwę zlatynizowaną : amygdalate. Było powszechnie spożywane w krajach europejskich od Półwyspu Iberyjskiego do Azji Wschodniej. W średniowieczu mleko migdałowe było znane zarówno w świecie chrześcijańskim jak i islamskim. Średniowieczna książka kucharska nazywana Viandier (napisana przez Guillaume Tirel alias Taillevent w latach 1375 do 1380) przeznaczona dla francuskich szefów kuchni królewskiej królów Karola V i Karola VI posiada przepis na mleko migdałowe. Przed wpływami pochodzącymi z środkowych Chin po Chińskiej wojnie domowej, mleko migdałowe było bardzo popularne na Tajwanie, nawet bardziej niż mleko sojowe.

Skład[edytuj]

100 ml mleka zawiera:

- 0,4 g białka,

- 0,1 g węglowodanów,

- 1,1 g tłuszczów,

- 0,4 g błonnika,

- 0,05 g sód,

- 120 mg wapnia,

- 0 g cholesterolu.

Witaminy:

- E - 1,80 mg

- D2 - 0,75µg

- ryboflawina – 0,21mg

Wartość energetyczna w 100 ml: 13 kcal[1].

Przypisy

  1. Mleko migdałowe - dlaczego warto je pić? - centrumwitalnosci.pl, centrumwitalnosci.pl [dostęp 2016-07-05].