Mokasyn gładki
| Calloselasma rhodostoma | |||
| (Kuhl, 1824) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj |
Calloselasma | ||
| Gatunek |
mokasyn gładki | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
Mokasyn gładki (Calloselasma rhodostoma) – gatunek jadowitego węża z podrodziny grzechotników (Crotalinae) w obrębie rodziny żmijowatych (Viperidae); jedyny przedstawiciel rodzaju Calloselasma[1][2]. Zamieszkuje Azję Południowo-Wschodnią.
Zasięg występowania
[edytuj | edytuj kod]Wąż ten występuje na Półwyspie Indochińskim i Malajskim oraz na wyspie Jawa. Zasiedla terytoria następujących państw: Indonezja, Kambodża, Laos, Malezja, Mjanma, Tajlandia i Wietnam[1][2].
Opis
[edytuj | edytuj kod]Osiąga długość do 1 m. Ubarwienie brunatne z trójkątnymi ciemnymi plamami z jasną obwódką. Charakterystyczna klinowata plama za okiem.
Zachowanie
[edytuj | edytuj kod]Wąż bardzo agresywny, liczne wypadki śmiertelnego ukąszenia ludzi[4]. Poluje nocą.
Habitat
[edytuj | edytuj kod]Przebywa zwykle na skraju lasu i na polanach.
Jad
[edytuj | edytuj kod]Gatunek uważany jest za agresywny i zdolny do szybkich ataków. W północnej Malezji odpowiedzialny jest za 700 przypadków pokąsań rocznie, z których 2% to przypadki śmiertelne. Okazy odpowiedzialne za ataki na ludzi wielokrotnie spotykano dokładnie w tym samym miejscu, w którym dochodziło do pokąsania[5]. Jad powoduje silny ból i podrażnienie, czasem martwicę tkanek w miejscu ukąszenia.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 R. Midtgaard, Genus Calloselasma, [w:] RepFocus – A Survey of the Reptiles of the World [online] [dostęp 2025-06-12] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 P. Uetz & J. Hallermann, Genus Calloselasma, [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2025-06-12] (ang.).
- ↑ Calloselasma rhodostoma, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Królestwo zwierząt, red. David Burnie, Świat Książki, Warszawa 2003.
- ↑ U.S. Navy. 1991. Poisonous Snakes of the World. US Govt. New York: Dover Publications Inc. 203 pp. ISBN 0-486-26629-X.