Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Wysznim Wołoczoku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożej
Казанский монастырь
Widok ogólny (stan na 2010)
Widok ogólny (stan na 2010)
Państwo  Rosja
Obwód  twerski
Miejscowość Wysznij Wołoczok
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Rodzaj klasztoru żeński
Eparchia eparchia twerska i kaszyńska
Ihumenia Teodora (Pilipczuk)
Klauzura nie
Liczba mnichów (2008) 6
Obiekty sakralne
Sobór Sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej
Założyciel klasztoru Dosytea (Sałtykowa)
Styl bizantyjsko-ruski
Materiał budowlany cegła, kamień
Data budowy 1872–1901
Data zamknięcia 1919
Data reaktywacji 1991
Położenie na mapie obwodu twerskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu twerskiego
Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożej
Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożej
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożej
Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożej
Ziemia57°35′05″N 34°35′50″E/57,584800 34,597119

Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Wysznim Wołoczoku – żeński klasztor prawosławny w Wysznim Wołoczoku, w eparchii twerskiej i kaszyńskiej.

Klasztor założyła w 1881 mniszka Dosytea (Sałtykowa), która w momencie jego powstania stała na czele wspólnoty liczącej 24 siostry. Zabudowania klasztorne wzniesiono w stylu rosyjsko-bizantyjskim; inwestycję tę sfinansowali prywatni ofiarodawcy. W 1882 ukończone zostały prace nad głównym soborem, poświęconym Kazańskiej Ikonie Matki Bożej, zaprojektowanym przez A. Kaminskiego. Zakonnice prowadziły szpital na osiem osób, przy którym wzniesiono cerkiew Bogolubskiej Ikony Matki Bożej. W miarę wzrostu liczby mniszek kompleks klasztorny był rozbudowywany: powstawały zabudowania mieszkalne, pracownia ikonopisarska, dom przełożonej oraz budynki gospodarskie, wreszcie cerkwie św. św. Efrema Syryjczyka i św. Neonili oraz św. Eliasza i św. Pantelejmona. Jeszcze w latach 1897–1901 powstał drugi sobór pod wezwaniem Andronikowskiej Ikony Matki Bożej, następnie zaś dom pielgrzyma, przytułek oraz refektarz. Pod ścianą soboru urządzono cmentarz dla zmarłych mniszek, sad i ogród. Na początku XX wieku monaster w Wysznim Wołoczku był największym klasztorem żeńskim w eparchii twerskiej i kaszyńskiej, licząc 600 zakonnic.

Klasztor był celem licznych pielgrzymek członków rodziny carskiej, w tym Aleksandra III z żoną Marią Fiodorowną. Do klasztoru w Wysznim Wołoczku pielgrzymował również późniejszy święty ks. Jan Siergijew. Monaster został skasowany w 1919, a w jego zabudowaniach rozmieszczono jednostkę wojskową. W czasach radzieckich zniszczone zostały sad, ogród i cmentarz klasztorny. Z cerkwi monasterskich zdjęto kopuły i usunięto z nich całe wyposażenie.

29 stycznia 1991 dekretem biskupa twerskiego i kaszyńskiego Wiktora (Olejnika), potwierdzonym przez Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego monaster został reaktywowany. Obowiązki jego przełożonej pełni igumenia Teodora (Pilipczuk), która stoi na czele wspólnoty liczącej 11 mniszek i posłusznic. Zabudowania klasztoru są nadal w remoncie. W klasztorze obowiązuje reguła skitu, co ogranicza kontakt mniszek ze światem zewnętrznym – dla osób spoza monasteru otwarta jest jedynie jedna z jego cerkwi, wyłącznie w czasie niedzielnej Świętej Liturgii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]