Monaster Opieki Matki Bożej w Kijowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Monaster Opieki Matki Bożej
Свято-Покровський монастир
Sobór św. Mikołaja w kompleksie klasztornym
Sobór św. Mikołaja w kompleksie klasztornym
Państwo  Ukraina
Miasto wydzielone  Kijów
Miejscowość COA of Kyiv Kurovskyi.svg Kijów
Kościół Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Rodzaj klasztoru żeński
Eparchia kijowska
Ihumenia Kalisfenia (Szamajło)[1]
Klauzura nie
Liczba mnichów (2013[1]) 70
Obiekty sakralne
Sobór św. Mikołaja
Cerkiew Opieki Matki Bożej
Założyciel klasztoru Aleksandra Oldenburg Romanowa
Styl bizantyjsko-rosyjski
Data budowy II poł. XIX w.
Data zamknięcia 1923
Data reaktywacji 1941
Położenie na mapie Kijowa
Mapa lokalizacyjna Kijowa
Monaster Opieki Matki Bożej
Monaster Opieki Matki Bożej
Położenie na mapie Kijowa i obwodu kijowskiego
Mapa lokalizacyjna Kijowa i obwodu kijowskiego
Monaster Opieki Matki Bożej
Monaster Opieki Matki Bożej
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Monaster Opieki Matki Bożej
Monaster Opieki Matki Bożej
Ziemia50°27′31″N 30°29′37″E/50,458611 30,493611

Monaster Opieki Matki Bożej w Kijowieprawosławny żeński klasztor w Kijowie, w jurysdykcji eparchii kijowskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. Założony w końcu XIX w. przez wielką księżną Aleksandrę.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowa monasteru rozpoczęła się w 1889 – w roku, gdy do Kijowa przybyła na stałe wielka księżna Aleksandra Romanowa razem z pierwszymi mniszkami z Lipek. Wznoszenie klasztoru było finansowane z jej osobistych funduszy. W kompleksie monasterskim powstał budynek mieszkalny połączony z cerkwią, szpital z drugą świątynią, szkoła parafialna dla dziewcząt, przytułek dla chorych, przytułek dla ubogich dzieci i sierot, pokoje gościnne, ambulatorium i apteka[1]. W 1891[2] Aleksandra Romanowa w tajemnicy złożyła wieczyste śluby mnisze przed mnichem przybyłym z Athosu, przyjmując imię Anastazja. Fakt ten był dla jej otoczenia tajemnicą i wyszedł na jaw dopiero po jej śmierci, chociaż księżna żyła stale według studyckiej reguły zakonnej[1].

Szpital działający przy monasterze wyróżniał się wysokim poziomem opieki lekarskiej, dysponował najnowszymi osiągnięciami medycyny, w nim po raz pierwszych w Kijowie pojawił się aparat rentgenowski. Dzięki dalszemu wsparciu finansowemu założycielki monasteru, która wyprzedała swoje kosztowności, by móc przeznaczyć fundusze na rozbudowę klasztoru, w ostatniej dekadzie XIX w. klasztor nadal się rozwijał. W 1896 rozpoczęta została budowa nowego soboru monasterskiego, którego patronem został św. Mikołaj. Car Mikołaj II ufundował przy klasztorze także nowy szpital przeznaczony dla 500 chorych. W 1897, w czasie epidemii tyfusu w Kijowie, wielka księżna Aleksandra utworzyła kolejny szpital, w którym osobiście opiekowała się dotkniętymi chorobą. Trzy lata później założycielka monasteru zmarła i została zgodnie ze swoją wolą pochowana na terenie klasztoru[1]. Także po jej śmierci monaster Opieki Matki Bożej pozostawał pod opieką rodziny carskiej. Państwo co roku przekazywało 80 tys. rubli na prowadzenie przy nim szpitali. W latach 1910–1911 wzniesiono kolejną taką placówkę – szpital chirurgiczny[1]. W 1911 miało także miejsce poświęcenie soboru św. Mikołaja i znajdującej się w nim dolnej cerkwi Ikony Matki Bożej „Życiodajne Źródło”. Piętnastokopułowy sobór nie został jednak ukończony – wybuch I wojny światowej nie pozwolił na wykonanie w jego wnętrzu planowanej dekoracji malarskiej[1].

W 1923 monaster został zlikwidowany i zamieniony na mieszkania robotnicze. W cerkwiach, pozbawionych kopuł, zlokalizowano żłobek, drukarnię i magazyn książek. Wspólnota wznowiła swoją działalność po zajęciu Kijowa przez Niemców w 1941. Mniszki ponownie zorganizowały ambulatorium. Pracujący w nim lekarze wielokrotnie wystawiali fałszywe zaświadczenia o chorobach, by uratować miejscową ludność od wywózek na roboty przymusowe[1]. Mniszki mogły kontynuować pracę w szpitalach także po powtórnym zajęciu Kijowa przez wojska radzieckie, opiekując się chorymi w szpitalu wojskowym. Monaster pozostał czynny także po II wojnie światowej, chociaż mniszki miały prawo korzystania jedynie z części swojego dawnego majątku (niektóre obiekty przeszły na własność państwa). Udało im się przeprowadzić remont budynków mieszkalnych oraz dwóch klasztornych cerkwi. Główny sobór monasterski ponownie poniósł znaczne straty w 1981, wskutek uderzenia pioruna. W czasie prac remontowych po tym wydarzeniu w soborze wykonano pierwszą w historii wewnętrzną dekorację malarską[1].

Po 1991 w kompleksie klasztornym, na miejscu drewnianej cerkwi Opieki Matki Bożej wzniesiono świątynię murowaną pod tym samym wezwaniem, jej poświęcenie miało miejsce w 1999[1].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]