Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Swijażsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Богородице-Успенский монастырь
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. 1610080000
Ilustracja
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej (z prawej) i dzwonnica cerkwi św. Mikołaja w kompleksie budynków monasterskich
Państwo  Rosja
Republika  Tatarstan
Miejscowość Coat of Arms of Sviyazhsk (Tatarstan).png Swijażsk
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia kazańska
Ihumen Sylwan (Chochiaszwili)
Klauzura nie
Typ monasteru męski
Obiekty sakralne
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Sobór Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”
Cerkiew św. Mikołaja
Założyciel klasztoru German (Sadyriew-Polew)
Styl staroruski, barok kozacki, neobizantyjski
Materiał budowlany cegła
Data zamknięcia 1923
Data reaktywacji 1997
Położenie na mapie Tatarstanu
Mapa lokalizacyjna Tatarstanu
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Ziemia55°46′18″N 48°39′33″E/55,771667 48,659167

Monaster Zaśnięcia Matki Bożejprawosławny klasztor męski w Swijażsku, w jurysdykcji eparchii kazańskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Obiekt został wpisany 2017-07-099 lipca 2017 na listę światowego dziedzictwa UNESCO podczas odbywającej się w Krakowie sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Monaster został założony w 1555 przez archimandrytę Germana, współpracownika pierwszego biskupa kazańskiego Guriasza, który też został jego pierwszym przełożonym i sprawował ten urząd do wyboru na następcę Guriasza na katedrze kazańskiej w 1564. Monaster Zaśnięcia Matki Bożej był najzamożniejszym i najbardziej wpływowym klasztorem w eparchii kazańskiej; w XVII w. posiadał ponad 50 wsi zamieszkiwanych przez kilkadziesiąt tysięcy ludzi. W 1764, po wprowadzeniu podziału klasztorów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na klasy, został zaliczony do najwyższej, pierwszej, co oznaczało najwięcej miejsc (etatów) dla mnichów oraz najwyższe dotacje państwowe[2]. Szczególnym kultem w monasterze otaczane były relikwie jego założyciela, uznanego za świętego[2].

Monaster funkcjonował do 1923, gdy został zamknięty przez władze radzieckie; w tym samym roku na ich polecenie odbyło się otwarcie relikwiarza św. Germana. W odebranym Cerkwi klasztorze mieściły się kolejno łagier, kolonia karna dla przestępców małoletnich, szpital psychiatryczny. Ostatnia z wymienionych instytucji działała na terenie monasteru do 1993. Cztery lata później obiekt został zwrócony pierwotnemu właścicielowi. Uroczystego ponownego otwarcia klasztoru dokonał patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy II, zaś pierwszym namiestnikiem wspólnoty był ihumen Cyryl (Korowin). Część zabudowań monasterskich należy do muzeum-rezerwatu „Swijażsk”[2].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

W skład kompleksu zabudowań klasztornych wchodzą następujące budowle:

  • sobór Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” – największa cerkiew na terenie klasztoru, wzniesiona w latach 1898–1906 w stylu neobizantyjskim, według projektu F. Malinowskiego, z czterema ołtarzami
  • sobór Zaśnięcia Matki Bożej – główny sobór monasterski wzniesiony przez budowniczych pskowskich w latach 1556–1560, poszerzony w XVII w. o część refektarzową. W XVIII w. jego kopuła została powiększona i przebudowana w stylu kozackiego baroku. We wnętrzu zachował się szesnastowieczny zespół fresków, odnawianych w końcu XIX w.[2]. Renowacja soboru miała miejsce w latach 2008–2019; ponowne poświęcenie – 28 sierpnia 2019 r.[3]
  • cerkiew św. Mikołaja – najstarszy budynek w monasterze, wzniesiony w latach 1555–1556 przez grupę budowniczych z Pskowa kierowaną przez Iwana Sziriaja. Z cerkwią sąsiaduje 43-metrowa, czwórkondygnacyjna dzwonnica. Częścią cerkwi jest oryginalna cela św. Germana (Sadyriewa-Polewa)[2]
  • dom archimandrytów – dwupiętrowy siedemnastowieczny obiekt mieszkalny, w latach 1829–1859 siedziba niższej szkoły duchownej przeniesionej następnie do Kazania.
  • szkoła klasztorna z XVIII w.
  • budynek mieszkalny dla mnichów z cerkwią św. Mitrofana z Woroneża[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]