Al-Munsif al-Marzuki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Moncef Marzouki)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Al-Munsif al-Marzuki
Moncef Marzouki2.jpg
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1945
Grombalia
Tunezja 3. Prezydent Tunezji
Przynależność polityczna Kongres Republiki
Okres urzędowania od 13 grudnia 2011
Poprzednik Fouad Mebazaâ (p.o.)
Tunezja Przewodniczący Kongresu Republiki
Okres urzędowania od 25 lipca 2001
do 13 grudnia 2011
Poprzednik urząd utworzony
Następca Abderrauf Ajadi
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Al-Munsif al-Marzuki i John Kerry (2014)

Al-Munsif al-Marzuki (ar. المنصف المرزوقي , ur. 7 lipca 1945 w Grombalii), tunezyjski lekarz, polityk i działacz na rzecz praw człowieka, przywódca Kongresu Republiki od 2001 do 2011, deputowany do Zgromadzenia Konstytucyjnego w 2011. Prezydent Tunezji od 13 grudnia 2011.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Al-Munsif al-Marzuki urodził się w 1945 w Grombalii (ob. gubernatorstwo Nabul) w ówczesnym Protektoracie francuskim Tunezji. Z wykształcenia i zawodu doktor medycyny, specjalista od chorób wewnętrznych, neurologii oraz zdrowia publicznego. W 1973 ukończył medycynę na Uniwersytecie w Strasburgu. Przez kilka lat pracował jako lekarz internista oraz był asystentem na Wydziale Medycyny Uniwersytetu w Strasburgu. W latach 1981-2000 był profesorem medycyny na Uniwersytecie w Susie[1].

W 1979 powrócił do Tunezji, angażując się w działalność na rzecz ochrony praw człowieka. Został założycielem centrum medycznego w slumsach na obrzeżach Susy, a w 1981 współtwórcą Afrykańskiej Sieci na rzecz Ochrony przed Molestowaniem Dzieci. Wstąpił do Tunezyjskiej Ligi Praw Człowieka (Ligue tunisienne des droits de l’homme, LDTH). W 1985 został jej wiceprzewodniczącym, a od 1989 do 1994 pełnił funkcję przewodniczącego tej organizacji[1][2].

Prowadząc działalność w organizacjach pozarządowych broniących praw człowieka, publicznie krytykował autorytarną politykę prezydenta Ben Alego. W czerwcu 1992 Tunezyjska Liga Praw Człowieka została decyzją władz rozwiązana, oficjalnie z powodu kontestowania i nieprzestrzegania prawa o stowarzyszeniach. W tym samym roku Marzouki został pozbawiony prawa wykonywania zawodu lekarza oraz obowiązków profesora, choć formalnie zachował stanowisko na uniwersytecie. W 1993 założył Komitet Narodowy na rzecz Obrony Więźniów Sumienia, który został uznany przez władze za nielegalny. W marcu 1993 LDTH została ponownie zalegalizowana, jednakże w lutym 1994 Marzouki zrezygnował ze stanowiska przewodniczącego organizacji[1][2].

W 1994, jako kandydat opozycyjny, zdecydował się na start w wyborach prezydenckich zaplanowanych na 20 marca, których niekwestionowanym faworytem pozostawał urzędujący prezydent Ben Ali. Nie został jednak dopuszczony do udziału w nich z powodu niezebrania wymaganej liczby podpisów poparcia. Jeszcze w tym samym roku został aresztowany na 4 miesiące pod zarzutem współpracy z nielegalnymi organizacjami. W późniejszym czasie był jeszcze kilkukrotnie zatrzymywany pod różnymi zarzutami. Nie zrezygnował jednakże z działalności publicznej. Od 1989 do 1997 był członkiem zarządu Arabskiej Organizacji Praw Człowieka z siedzibą w Kairze oraz członkiem tunezyjskiego oddziału Amnesty International. W latach 1996-2000 pełnił funkcję przewodniczącego Arabskiej Komisji Praw Człowieka, a w latach 1998-2001 rzecznika Rady Narodowej na rzecz Wolności w Tunezji[1][2][3].

25 lipca 2001 założył Kongres Republiki (Congrès pour la république, CPR). W 2002, kiedy partia została uznana przez władze za nielegalną, wyjechał do Francji, skąd kontynuował jej działalność[3]. Do ojczyzny powrócił 18 stycznia 2011, kilka dni po obaleniu prezydenta Ben Alego w czasie jaśminowej rewolucji. Zadeklarował kontynuowanie działalności politycznej, w tym udział w przyszłych wyborach prezydenckich. 8 marca 2011, Zgromadzenie na rzecz Republiki, wraz z kilkudziesięcioma innymi partiami, zostało zalegalizowane przez rząd tymczasowy premiera Bedżiego Caida Essebsiego[4].

W czasie wyborów do Zgromadzenia Konstytucyjnego w październiku 2011 jego partia zajęła drugie miejsce, zdobywając 29 mandatów. Mandat w okręgu "Nabul 2" przypadł Marzoukiemu[5][6].

Moncef Marzouki jest również autorem kilkunastu książek w języku arabskim i czterech w języku francuskim poruszających sprawy medycyny społecznej, etyki medycznej, praw człowieka i problemu demokratyzacji w krajach arabskich[1].

Prezydent Tunezji[edytuj | edytuj kod]

Po wyborach CPR rozpoczął rozmowy koalicyjne ze zwycięską Partią Odrodzenia oraz trzecim Demokratycznym Forum na rzecz Pracy i Wolności (Ettakatol). 21 listopada 2011 trzy ugrupowania, dysponujące razem 138 miejscami w 217-osobowym Zgromadzeniu Konstytucyjnym, zawarły porozumienie, zgodnie z którym Marzouki miał objąć stanowisko prezydenta, lider Ettakatol Mustafa ibn Dżafar stanowisko przewodniczącego Zgromadzenia Konstytucyjnego, a sekretarz generalny Partii Odrodzenia Hamadi Dżebali urząd premiera[7].

12 grudnia 2011 Zgromadzenie Konstytucyjne, głosami 153 za, 3 przeciw i przy 44 wstrzymujących się, wybrało go na stanowisko prezydenta Tunezji. Od głosu wstrzymali się przedstawiciele opozycji, protestując przeciwko ich zdaniem zbyt ograniczonym uprawnieniom szefa państwa. Zgodnie z tymczasową tzw. "małą konstytucją", przyjętą przez Zgromadzenie Konstytucyjne 10 grudnia 2011, w kompetencji prezydenta znalazło się prowadzenie polityki zagranicznej w porozumieniu z rządem, a także dowództwo nad siłami zbrojnymi oraz mianowanie oficerów, choć również po konsultacjach z rządem. Marzouki był jedynym kandydatem na urząd prezydenta, gdyż pozostałych 9 pretendentów nie uzyskało wymaganych 15 podpisów ze strony deputowanych[8][9][10]. 13 grudnia 2011 został uroczyście zaprzysiężony w pałacu prezydenckim należącym wcześniej do Ben Alego. Urząd będzie zajmował przez rok, do czasu wyborów prezydenckich zorganizowanych po opracowaniu przez Zgromadzenie Konstytucyjne i przyjęciu nowej konstytucji[11].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Biographie (fr.). moncefmarzouki.com. [dostęp 2011-11-11].
  2. 2,0 2,1 2,2 Biography of Moncef MARZOUKI (ang.). africansuccess.org. [dostęp 2011-11-11].
  3. 3,0 3,1 Tunisian exiled reformist to head back home (ang.). alarabiya.net, 16 stycznia 2011. [dostęp 2011-11-11].
  4. Tunisie - 31 partis politiques autorisés (fr.). businessnews.com.tn, 8 marca 2011. [dostęp 2011-11-11].
  5. El Aridha récupère sept sièges et redevient la troisième force politique (fr.). leaders.com.tn, 8 listopada 2011. [dostęp 2011-11-11].
  6. Résultat provisoire des élections (fr.). isie.tn. [dostęp 2011-11-11].
  7. Tunisia coalition agrees top government posts (ang.). BBC News, 21 listopada 2011. [dostęp 2011-12-12].
  8. Tunisia installs former dissident as president (ang.). Reuters, 12 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-12].
  9. Moncef Marzouki is Tunisia’s Next President (ang.). tunisia-live.net, 12 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-12].
  10. Tunisian assembly adopts provisional constitution (ang.). aljazeera.com, 11 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-12].
  11. Tunisia's new president Marzouki sworn in (ang.). AFP, 13 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]