Mops (rasa psa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy rasy psów. Zobacz też: miejski ośrodek pomocy społecznej.
Mops
Mops-duke-mopszucht-vom-maegdebrunnen.jpg
Mops o umaszczeniu beżowym z czarną maską
Inne nazwy Pug, Carlin, Apple
Kraj patronacki Wielka Brytania[1]
Kraj pochodzenia Chiny[1][2]
Wymiary
Wysokość 30 – 36 cm
Masa 6,3 – 8,1 kg[1]
Klasyfikacja
FCI Grupa IX, Sekcja 11,
nr wzorca 253
AKC Toy
ANKC Grupa 1 (Toys)
CKC Grupa 5 (Toys)
KC(UK) Toy
NZKC Toy
UKC Grupa 8 – Companion Dog
Wzorce rasy
FCIAKCANKCCKCKC(UK)NZKCUKC
Mops jako luksusowy towarzysz arystokratki na Portrecie markizy de Pontejos Goi, z 1786

Mopsrasa psa należąca do grupy psów do towarzystwa[3], zaklasyfikowana do sekcji małych psów molosowatych. Typ dogowaty[4]. Nie podlega próbom pracy[5].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

W historii mopsa można znaleźć różne hipotezy pochodzenia jego przodków. Najbardziej wiarygodna (według Veldhuisa) jest teoria, mówiąca o przybyciu mopsa z Chin szlakiem jedwabnym. Ta rasa, jak donoszą historycy i archeolodzy, mogła być tworzona nawet przez 1000 lat w obrębie Dworu Chińskiego. Odkrywane są szkielety mopsów w starożytnych grobowcach z niemalże każdej dynastii. Do wojen opiumowych (XIX wiek) mopsy, jak i inne chińskie rasy miniaturowe, mogli posiadać tylko przedstawiciele dworu cesarskich Chin. Za hodowlę poza murami pałacu groziła kara śmierci. Te psy pozostawały przez setki lat tajemnicą zarówno dla świata, jak i samych Chińczyków. Sytuację zmieniły dopiero liczne potyczki wojskowe (w tym wyżej wspomniana wojna) oraz kontakty handlowe brytyjsko-chińskie, dzięki którym Brytyjczycy weszli w posiadanie chińskich małych psów do towarzystwa. W tym okresie zaistniała moda na tego typu psy, które były w posiadaniu m.in. królowej angielskiej.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Mops o czarnym umaszczeniu

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Mops posiada krępe, zwarte ciało. Wzorzec tej rasy opisuje kufę jako "krótką, tępą i kwadratową".

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Najczęściej spotykane umaszczenie to piaskowe z czarną maską, ale dopuszczalne jest także płowe, czarne i srebrzyste.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Pies tej rasy jest kontaktowy i towarzyski, więc źle znosi długotrwałą samotność. Wykazuje dość znaczny stopień posłuszeństwa i szybko przystosowuje się do życia w rodzinie.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Mops jest typowym psem do towarzystwa.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Mopsy należą do grup psów brachycefalicznych (z krótkim pyskiem i spłaszczoną kufą), przez co narażone są na wiele chorób i wymagają szczególnej opieki[6][7][8]. Z powodu specyficznej budowy ciała często cierpią na choroby serca, urazy kręgosłupa i przepuklinę pachwinową. Ze względu na zredukowaną kufę spotyka się u tej rasy problemy z oddychaniem oraz z gałkami ocznymi (za bardzo wystającymi z czaszki).

Ważne jest częste oczyszczanie fafli mopsa, by zapobiec dość częstemu problemowi występowania grzybicy w jego "zmarszczkach".

Dysplazja stawu biodrowego dotyka 68,7% mopsów według Orthopedic Foundation for Animals. Jest to druga ze 173 przebadanych ras, która najczęściej zapada na tę chorobę[9].

W 2016 roku Brytyjskie Stowarzyszenie Weterynaryjne zaapelowało, by ze względu na obciążenia chorobami i dobro psów nie podejmować pochopnie decyzji o zakupie takiego zwierzęcia[10].

Jest dobrze przystosowany do życia w małym mieszkaniu, nie wymaga całogodzinnych spacerów na świeżym powietrzu.

Pozostałe informacje[edytuj | edytuj kod]

W XVIII wieku jedno z towarzystw należących do loży masońskich założyło zakon na ziemiach niemieckich, którego symbolem stał się mops. Pies ten był postrzegany przez członków tego stowarzyszenia jako uosobienie zaufania i wierności. W 1745 roku oficjalnie powstał w Norymberdze Zakon Mopsów, do którego najczęściej należeli ewangeliccy szlachcice[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Fédération Cynologique Internationale – Pug (ang.). Fédération Cynologique Internationale, 2011-02-16. [dostęp 2016-01-20].
  2. American Kennel Club – Pug History (ang.). American Kennel Club. [dostęp 2016-01-20].
  3. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 183.
  4. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 181.
  5. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 359.
  6. O chorobach mopsów słów kilka, czyli co dolega naszemu pupilowi?, Mopsy, 8 grudnia 2014 [dostęp 2019-02-08] (pol.).
  7. Za 3 tys. zł sprawisz sobie kłębek cierpień. Jak moda na psy z krótkim pyskiem nakręca spiralę krzywdy, INNPoland.pl [dostęp 2019-02-08] (pol.).
  8. Nigdy nie kupujcie buldogów francuskich - apeluje blogerka po śmierci psa, www.ofeminin.pl, 3 kwietnia 2019 [dostęp 2019-04-04] (pol.).
  9. Hip Dysplasia Statistics – Orthopedic Foundation for Animals (ang.). Orthopedic Foundation for Animals. [dostęp 2016-02-06].
  10. Weterynarze ostrzegają przed zakupem niektórych ras psów ze względu na dobro zwierząt, WPROST.pl, 21 września 2016 [dostęp 2019-02-08] (pol.).
  11. Hans Räber, Encyklopedia psów rasowych, tom I, s. 636.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer, Rasy psów, Oficyna Wydawnicza Multico, Warszawa 2003
  • Hans Räber, Encyklopedia psów rasowych tom I, Oficyna Wydawnicza Multico, Warszawa 1999
  • David Alderton, Psy, Wiedza i Życie, Warszawa 2006
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]