Morska energetyka wiatrowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Morska energetyka wiatrowa – sektor energetyki odnawialnej wykorzystujący energię wiatru na morzu. W porównaniu do sektora energetyki wiatrowej na lądzie, morskie farmy wiatrowe charakteryzują się wyższą efektywnością pracy turbin, związaną z większą stabilnością i siłą wiatru wiejącego na obszarach morskich oraz brakiem ograniczeń technologicznych – turbiny instalowane na morzu mogą być zdecydowanie większe i bardziej efektywne[1].

Dane podstawowe[edytuj | edytuj kod]

Morska energetyka wiatrowa jest jednym z najszybciej rozwijających się rynków energetycznych na świecie. Tylko w pierwszej połowie 2013 roku zainstalowano w Europie 277 elektrowni wiatrowych na morzu o łącznej mocy prawie 1000 MW[2]. Do 2020 roku planuje się budowę nawet 40 GW nowych mocy. Wartość rynku wycenia się na poziomie 60 mld euro do roku 2020. Eksperci szacują, że dzięki rozwojowi sektora morskich farm wiatrowych może powstać ok. 150 000 nowych miejsc pracy. Wartości te mogą zostać podwojone do roku 2030. Obecny poziom zatrudnienia w sektorze morskiej energetyki wiatrowej wynosi ok. 41 000 miejsc pracy[3].

Morska energetyka wiatrowa na świecie[edytuj | edytuj kod]

W historii energetyki wiatrowej momentem przełomowym jest rok 1991, kiedy Dania uruchomiła pierwszą morską farmę wiatrową. Budowa farmy Vindeby pozwoliła na zidentyfikowanie problemów związanych z rozwojem projektów w technologii offshore – konstrukcyjnych i technologicznych, których rozwiązanie pozwoliło na dalszy rozwój tego sektora.

Projekty offshore bazują na wiedzy i doświadczeniu energetyki wiatrowej na lądzie, ale również na technologii projektów energetycznych realizowanych przez morski sektor wydobywczy. Najważniejszym wyzwaniem stojącym przed morską energetyką wiatrową jest doprowadzenie do sytuacji, w której zużycie technologii zostanie zminimalizowane, a możliwości dostępu do instalacji zostaną zmaksymalizowane. Oprócz czysto technologicznych barier przemysł boryka się również z innymi, bardzo poważnymi problemami. Oprócz zagrożeń środowiskowych, trudności prawno-administracyjnych, związanych ze wskazaniem możliwych lokalizacji do budowy morskich farm wiatrowych, nierozwiązaną kwestią pozostaje również możliwość przyłączenia do sieci nowopowstałych projektów w technologii offshore.

Wśród światowych potęg w rozwoju morskiej energetyki wiatrowej eksperci za przykład podają głównie Wielką Brytanię i Danię. Wielka Brytania prowadzi w rozwoju morskiej energetyki wiatrowej, z możliwością generowania mocy na poziomie około 2,5 GW. Rząd brytyjski podejmuje ponadto dodatkowe kroki mające na celu usprawnienie systemu wsparcia dla morskich farm wiatrowych, co ma przyczynić się do dalszej ekspansji sektora – już w 2020 roku 17% energii produkowanej w Wielkiej Brytanii ma pochodzić z morskiej energetyki wiatrowej. Łączny udział wspomnianych państw w sektorze wynosi 71%. Europejskie Stowarzyszenie Energetyki Wiatrowej (EWEA) wyznaczyło cel 40 GW mocy w morskiej energetyce wiatrowej w Unii Europejskiej do 2020 r., zakładając roczny rozwój rynku na poziomie 28%. Do 2030 r. ilość energii generowanej przez morskie farmy wiatrowej może wynieść nawet 150 GW[1].

Potencjał rozwoju technologii w Polsce[4][edytuj | edytuj kod]

W Polsce istnieje potencjał umożliwiający budowę morskich farm wiatrowych o mocy 1 GW do roku 2020, 3 GW do 2025 i 6 GW do 2030. Realizacja inwestycji w MFW na polskich obszarach morskich może wnieść wartość dodaną do polskiej gospodarki w wysokości ponad 81 mld PLN do roku 2030 i stworzyć łącznie blisko 25 tys. nowych miejsc pracy.

Potencjał teoretyczny wynikający z dostępności lokalizacji pod projekty morskich farm wiatrowych, warunków wietrznych i maksymalnej produktywności MFW został oszacowany na 12 GW zainstalowanej mocy i 48-56 TWh energii rocznie.

W ramach analizy potencjału technicznego uwzględniono takie uwarunkowania jak: możliwości przyłączenia do sieci, uwarunkowania krajowego systemu elektroenergetycznego oraz możliwości zaplecza dostawczo-logistycznego i kadrowego. W efekcie potencjał techniczny oszacowano na 7,4 GW do roku 2030, przy czym główne ograniczenia wynikały ze specyfiki energy mix w Polsce oraz możliwości przyłączeniowych Krajowego Systemu Elektroenergetycznego.

Wyliczenia dotyczące potencjału rozwoju technologii w Polsce zostały dalej zweryfikowane pod kątem ograniczeń związanych z funkcjonowaniem gospodarki wolnorynkowej i zasad konkurencyjności, w tym ograniczeń wynikających z optymalizacji, m.in. kosztowej i organizacyjnej, zarówno z punktu widzenia potencjalnych inwestorów, jak i państwa. Uwzględniono również uwarunkowania środowiskowe oraz dostępność lokalizacji wynikającą z innych sposobów użytkowania obszarów morskich. W wyniku tej analizy określono potencjał rynkowy na poziomie 6 GW w roku 2030, przy czym realizacja tego potencjału będzie musiała następować stopniowo z uwagi na: zróżnicowane uwarunkowania lokalizacyjne na polskich obszarach morskich (głębokość i odległość od lądu), ograniczone możliwości przyłączeniowe, konieczność stworzenia krajowego łańcucha dostaw i modernizacji portów oraz ograniczoną pulę dostępnych środków finansowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b http://www.morskiefarmywiatrowe.pl.
  2. EWEA, „The European offshore wind industry – key trends and statistics 1st half 2013”, 2013.
  3. EWEA, „Wind in our sails”, 2012.
  4. FNEZ, „Program rozwoju morskiej energetyki i przemysłu morskiego”, 2013.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]