Morski Dywizjon Artylerii Lekkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Morski Dywizjon Artylerii Lekkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie lato 1939
Rozformowanie 19 września 1939
Dowódcy
Pierwszy mjr Władysław Kański
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Kępa Oksywska
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Podległość Lądowa Obrona Wybrzeża

Morski Dywizjon Artylerii Lekkiejpolski pododdział artylerii z okresu kampanii wrześniowej

Historia[edytuj]

Początek organizacji dywizjonu artylerii dla LOW wiąże się z faktem sprowadzenia do Gdyni z bazy Flotylli Pińskiej 4 dział kal. 105 mm i 11 dział kal. 75 mm. Były to działa pochodzące z okresu I wojny światowej o znacznym stopniu zdekompletowania, zostały one wyremontowane w Warsztatach Portowych Marynarki Wojenne w Gdyni. Latem 1939 roku dysponując tymi działami utworzono dywizjon artylerii lekkiej, w składzie trzech baterii: 1 – wyposażonej w 4 działa polowe kal. 105 mm, 2 – z 4 dział polowych kal. 75 mm, 3 – z 3 dział polowych kal. 75 mm. Dywizjon liczył ok. 300 żołnierzy, głównie pochodzących z rezerwy oraz kilkunastu oficerów i podoficerów pochodzących z Marynarki Wojennej, głównie Flotylli Pińskiej.

Zgodnie z decyzją dowódcy LOW, dywizjon został umieszczony na Kępie Oksywskiej, jedno stanowisko znajdowało się w pobliżu wsi Pogórze, drugie na wzgórzu pomiędzy wsiami Kosakowo a Suchy Dwór.

Po ataku Niemiec na Polskę dywizjon pozostawał na stanowiskach na Kępie Oksywskiej. Zaczął uczestniczyć w walka od 10 września 1939 roku, gdy oddziały niemieckie rozpoczęły atak na Kępę Oksywską. Walki zakończył w dniu 18 września 1939 roku, gdy zużyto wszystką amunicję do dział. Żołnierze dywizjonu dostali się do niewoli niemieckiej w dniu 19 września 1939 roku w momencie kapitulacji oddziałów Lądowej Obrony Wybrzeża.

Obsada personalna[edytuj]

  • Dowódca dywizjonu – mjr Władysław Kański
  • Dowódca 1 baterii – kpt. mar. Józef Małkiewicz
  • Dowódca 2 baterii – por. Eugeniusz Kloc
  • Dowódca 3 baterii – por. Stanisław Głuszyk

Bibliografia[edytuj]

  • Edmund Kosiarz: Obrona Kępy Oksywskiej 1939. Warszawa: Książka i Wiedza, 1973.
  • Edmund Kosiarz: Obrona Gdyni 1939. Warszawa: Książka i Wiedza, 1975.
  • Andrzej Rzepniewski: Obrona wybrzeża w 1939 r.. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1970.